Τι το ιδιαίτερο υπάρχει για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στη Γεωργία που πρόκειται να λάβουν χώρα στις 27 Οκτωβρίου; Πρώτον, αυτές είναι ίσως οι πρώτες «κανονικές» εκλογές-οι εκλογές που διεξάγονται σε ατμόσφαιρα ηρεμίας και δεν συνοδεύονται από διαδηλώσεις. Μετά από εξεγέρσεις, ταραχές ακόμη και πόλεμο, η γεωργιανή κοινωνία φαίνεται ειρηνική. Δεύτερον, αυτές είναι δημοκρατικές εκλογές. Οι λεγόμενοι «διοικητικοί πόροι», που παραμένουν ακόμη ως ένα από τα κύρια εργαλεία της εκλογικής διαδικασίας στο μεγαλύτερο μέρος της μετά-σοβιετικής εποχής, έχουν εξαντληθεί στη Γεωργία. Οποιαδήποτε προσπάθεια να χρησιμοποιηθούν απλώς θα αποτύχει, ανεξαρτήτως από το εάν μπορεί να προέλθει από τον Giorgi Margvelashvili του Γεωργιανού Ονείρου ή τον David Barkadze, ο οποίος αντικατέστησε τον Mokheil Saakashvili ως τον ηγέτη του Ενωμένου Εθνικού Κινήματος (UNM).
Τρίτον, προς το παρόν κανένας από τους 23 υποψηφίους δεν έχει ένα μεγάλο χάρισμα, επομένως η προσωπική τους δημοτικότητα δεν θα έχει σημαντική επίδραση στην έκβαση των εκλογών. «Η αποστολή των μεσσιών» έχει τελειώσει, όπως έξοχα το έθεσε ο πρώην πρωθυπουργός της Γεωργίας Bidizina Ivanishvili. Τέταρτον, λαϊκιστικά συνθήματα τα οποία ήδη έχουν περάσει την ακμή τους στη Γεωργία, δεν είναι μέρος αυτών των εκλογών. Και τέλος, πέμπτον, η εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας δύσκολα μπορέι να αποτελέσει σημαντικό θέμα κατά τη διάρκεια των εκλογών. Ασφαλώς, η γεωργιανή κοινωνία δεν θα εγκαταλείψει το ζήτημα (όχι για μία ή δύο γενεές, για να είμαστε ακριβείς). Παρόλα αυτά, η επανένωση με την Αμπχαζία και τη Βόρεια Οσσετία δεν θα είναι η κύρια πολιτική προτεραιότητα στη διάρκεια αυτών των εκλογών. Αντίθετα, οικονομικά και κοινωνικά θέματα θα τεθούν στο επίκεντρο του αγώνα για το προεδρικό γραφείο.
