Οι εκκρεμότητες που άφησε ο Μαντέλα: Η ατελής κληρονομιά τού πατέρα τής Νότιας Αφρικής

Ο Νέλσον Μαντέλα έζησε μια από τις μεγάλες ζωές τού εικοστού αιώνα. Ήταν ένας πολιτικός κρατούμενος κι έγινε ένας ελεύθερος άνθρωπος, ένας μαχητής υπέρ τής ελευθερίας που πέτυχε την συμφιλίωση και ένας πρόεδρος ο οποίος αγωνίστηκε για την ισότητα και την ανάπτυξη. «Ο Μαντέλα μάς έδειξε ότι το θάρρος ενός ανθρώπου μπορεί να κινήσει τον κόσμο», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, στο πρόσφατο ταξίδι του στη Νότια Αφρική. Για πολλούς, η ζωή τού Μαντέλα είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η ελπίδα και ο ακτιβισμός μπορούν να αλλάξουν την ιστορία προς το καλύτερο.

Βιτρό με τη μορφή τού πρώην προέδρου τής Νότιας Αφρικής, Νέλσον Μαντέλα, στην εκκλησία Regina Mundi στο Σοβέτο. (Siphiwe Sibeko / Courtesy Reuters)

Ωστόσο, η Νότια Αφρική δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί μια απόλυτη επιτυχία. Το ποσοστό ανεργίας κυμαίνεται λίγο κάτω από 30%, και σχεδόν το ένα τέταρτο των Νοτιοαφρικανών ζουν στο -ή κοντά στο- όριο της φτώχειας. Μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών πρόσφατα αποκάλυψε ότι 1,4 εκατομμύρια παιδιά τής Νότιας Αφρικής ζουν σε σπίτια που βασίζονται για πόσιμο νερό σε βρώμικα ρέματα, 1,5 εκατομμύριο δεν έχουν πρόσβαση σε τουαλέτες, και 1,7 εκατομμύρια ζουν σε παράγκες, χωρίς εγκαταστάσεις για πλύσιμο και για μαγείρεμα. Σχεδόν έξι εκατομμύρια Νοτιοαφρικανοί φέρουν τον ιό HIV/AIDS, και ο νεαρός πληθυσμός τής χώρας αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς: σχεδόν το 40% του πληθυσμού γεννήθηκε μετά την απελευθέρωση του Μαντέλα από την φυλακή, το 1990.

Ο Ρουχανί ως Γκορμπατσόφ: Τι είναι αυτό που κάνει έναν πραγματικό μεταρρυθμιστή;

Θα μπορούσε ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουχανί να γίνει ένας άλλος Μιχαήλ Γκορμπατσόφ - ένας πραγματικός μεταρρυθμιστής που ανοίγει το πολιτικό σύστημα της χώρας του και δημιουργεί το περιθώριο για εξομάλυνση σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη;

Ο πρώην πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, απευθύνεται σε φοιτητές σε επίσκεψή του στο Διεθνές Πανεπιστήμιο στη Μόσχα, στις 9 Φεβρουαρίου του 2012. (Denis Sinyakov/Courtesy Reuters)

Οι ιστορικές αναλογίες είναι πάντοτε φορτισμένες, φυσικά, και οι ηγέτες που πρωταγωνίστησαν ως μεταρρυθμιστές αφήνουν σχεδόν πάντα στον απόηχό τους μια απογοήτευση. Επιπλέον, η κριτική είναι ακόμα ζωηρή για το αν μια πυρηνική συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, η οποία θα ανοίξει την πόρτα για μια χαλάρωση των επώδυνων κυρώσεων, είναι έστω μια καλή ιδέα - οι λεπτομέρειες της συμφωνίας έχουν πολύ μεγάλη σημασία.

Ποιος είναι ο Αλί Χαμενεΐ; Η κοσμοθεωρία τού Ανώτατου Ηγέτη τού Ιράν

Τον Ιούνιο, ο Χασάν Ρουχανί εξελέγη πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας τού Ιράν. Ο Ρουχανί κατέβηκε στις εκλογές ως μεταρρυθμιστής υποψήφιος, και πολλοί ερμήνευσαν τη νίκη του ως προάγγελο ενός πιθανού ανοίγματος ή εξορθολογισμού τής ιρανικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Όμως, η κυρίαρχη φιγούρα στην ιρανική πολιτική δεν είναι ο πρόεδρος, αλλά ο Ανώτατος Ηγέτης, ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Το ιρανικό σύνταγμα αποδίδει στον Ανώτατο Ηγέτη τεράστια εξουσία πάνω σε όλους τούς μεγάλους κρατικούς θεσμούς, και ο Χαμενεΐ, ο οποίος κατέχει το αξίωμα από το 1989, έχει βρει πολλούς άλλους τρόπους για να αυξήσει περαιτέρω την επιρροή του. Επισήμως ή όχι, η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία τής κυβέρνησης, λειτουργούν όλες κάτω από την απόλυτη κυριαρχία του. Ο Χαμενεΐ είναι επικεφαλής τού κράτους τού Ιράν, αρχιστράτηγος, και κορυφαίος παραγωγός ιδεολογίας. Οι απόψεις του είναι που θα διαμορφώσουν τελικά την πολιτική τού Ιράν, και γι' αυτό αξίζει να εξεταστούν λεπτομερώς.

Δάσκαλος και μαθητής: πορτρέτα των ηγετών τού Ιράν, Τεχεράνη, Νοέμβριος 1997 (Damir Sagolj / Courtesy Reuters).

Ο Χαμενεΐ γεννήθηκε στη βορειοανατολική ιρανική πόλη Μασχάντ, το 1939. Ο πατέρας του ήταν ένας θρησκευτικός λόγιος με λιγοστά μέσα, και ο Χαμενεΐ, ο δεύτερος από οκτώ παιδιά, ακολούθησε την πορεία τού πατέρα του στο θρησκευτικό κατηχητικό (δύο από τα αδέρφια του είναι επίσης κληρικοί). Σπούδασε στην Κόμ, την περίοδο 1958-1964, και ενόσω ήταν εκεί, εντάχθηκε στο αντιπολιτευτικό θρησκευτικό κίνημα του Αγιατολάχ Χομεϊνί, το 1962. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιρανική επανάσταση του 1979 κι έφθασε να γίνει έως και πρόεδρος του Ιράν, το διάστημα 1981-1989, και στη συνέχεια να διαδεχτεί τον Χομεϊνί ως Ανώτατος Ηγέτης.

ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΝΑ... ΜΕΙΝΕΙ Νέο «παρών» από Γιούνκερ

Πολύ... σκληρός για να πεθάνει αποδεικνύεται ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος φαίνεται αποφασισμένος να πάρει το «αίμα» του πίσω, μετά την αναγκαστική του παραίτηση λόγω του σκανδάλου για τις παρατυπίες της υπηρεσίας πληροφοριών.

Ο Γιούνκερ μετά τη συνάντησή του με τον Μεγάλο Δούκα Ανρί, όπου ζήτησε την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, δημοσιοποίησε την πρόθεσή του να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία

Ο Γιούνκερ είχε ανακοινώσει την παραίτησή του την Τετάρτη, όταν οι κυβερνητικοί του σύμμαχοι, Σοσιαλδημοκράτες, έπαψαν να τον στηρίζουν και εξέφρασαν την πρόθεση να καταθέσουν πρόταση μομφής εναντίον του. Ωστόσο, μετά τη συνάντησή του με τον Μεγάλο Δούκα Ανρί, για να του ζητήσει την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, ο επί 18 χρόνια πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου δημοσιοποίησε την πρόθεσή του να διεκδικήσει εκ νέου το αξίωμα. «Θα ήθελα να λάβω μέρος στις εκλογές, αλλά το κόμμα θα πρέπει να το αποφασίσει αυτό» δήλωσε ο ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών, έχοντας προφανώς στο πίσω μέρος του μυαλού του τις διαθέσεις αρκετών στελεχών του κόμματός του, που εξακολουθούν να τον θέλουν στο τιμόνι.

Πώς θα μπορούσε η Σαμάνθα Πάουερ να αλλάξει την διπλωματία των ΗΠΑ

Ως η πρώτη κοκκινομάλλα πρέσβειρα των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, η Σαμάνθα Πάουερ θα αποτελέσει μια χαρακτηριστική φιγούρα στις συντηρητικές αίθουσες συνεδριάσεων του οργανισμού και τις ατελείωτες δεξιώσεις. Αλλά θα ξεχωρίσει επίσης με τρόπους που υπερβαίνουν κατά πολύ την εμφάνιση. Δυνάμει της νιότης της, του επαγγελματικού της υπόβαθρου, των φιλοσοφικών δεσμεύσεων και του άμεσου προσωπικού της ύφους, η Πάουερ έχει την δυνατότητα να είναι μια μοναδικά αποτελεσματική απεσταλμένη των ΗΠΑ στον ΟΗΕ. Αυξάνοντας την προβολή και το γνωστικό απόθεμα του ΟΗΕ, καθώς και ποντάροντας στον ρόλο που έπαιξε ως δύναμη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την διαμεσολάβηση βίαιων συγκρούσεων, η Πάουερ θα μπορούσε να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται τα Ηνωμένα Έθνη για να ενισχυθούν στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Η Σαμάνθα Πάουερ και ο Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο στις 5 Ιουνίου 2013. (Courtesy Reuters)

Η καριέρα της Πάουερ στην εξωτερική πολιτική ξεκίνησε σε μια εμπόλεμη ζώνη και η φρίκη που αντιμετώπισε της άφησε μόνιμο σημάδι. Κάλυψε τον πόλεμο του 1990 στην Βοσνία, ως ανεξάρτητη ρεπόρτερ, εργαζόμενη παράλληλα με μια ομάδα δημοσιογράφων, πολλοί από τους οποίους είναι γυναίκες και αρκετοί εκείνου που θα κατέγραφαν αργότερα μια διακεκριμένη σταδιοδρομία δουλεύοντας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από εκεί, πήγε στο Harvard Law School (όπου συναντηθήκαμε) και συνέδεσε τα ενδιαφέροντά της με το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γράφοντας το: «Πρόβλημα από την κόλαση», το βιβλίο της που κέρδισε βραβείο Πούλιτζερ με θέμα την αμερικανική ιστορία στην αντιμετώπιση γενοκτονιών. Ήταν αυτό το βιβλίο και η παθιασμένη έκκληση της Πάουερ προς τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποτρέψουν και να σταματήσουν μελλοντικές αγριότητες, που την οδήγησε σε μια συνάντηση με τον γερουσιαστή Μπαράκ Ομπάμα το 2005. Με την συζήτηση αυτή, κέρδισε ένα εξέχοντα ρόλο συμβουλεύοντάς τον στη Γερουσία και στην προεκλογική του εκστρατεία.

Η κοινοτυπία της Μέρκελ Γιατί οι Γερμανοί έχουν συγκλονιστεί από το κομμουνιστικό παρελθόν της Μέρκελ

«Στη Δυτική Γερμανία οι άνθρωποι δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα για μια 35ετία από τη ζωή μου», είπε η Άνγκελα Μέρκελ, η σημερινή ισχυρή πρωθυπουργός μιας ενοποιημένης Γερμανίας, σε μια συνέντευξη της το 2004. Αυτό το απόσπασμα χρησιμεύει τώρα ως υπότιτλος στο νέο βιβλίο δύο Γερμανών δημοσιογράφων, του Günther Lachmann και του Ralf Georg Reuth, που αφορά στις ρίζες της Γερμανίδας καγκελαρίου στην Ανατολική Γερμανία. Οι συγγραφείς του Das Erste Leben der Angela M. («Ο πρότερος βίος της Άνγκελα Μ.») θέλουν να κάνουν τους αναγνώστες τους να καταλάβουν ότι η Άνγκελα Μέρκελ, η οποία έζησε τα πρώτα τριάντα πέντε χρόνια της ζωής της στην κομμουνιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, ήταν μέρος αυτής της κοινωνίας με πολύ πιο βαθύ τρόπο από ό,τι έχει γίνει αντιληπτό.

(Charles Platiau /Reuters)

Το βιβλίο έχει καταφέρει να προκαλέσει έντονη συζήτηση στη Γερμανία επικεντρωνόμενο στην πραγματική προσωπικότητα της Μέρκελ και τις πολιτικές της πεποιθήσεις. «Μόνο η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ μπορεί να πει τι παραμένει σε ισχύ από την παλιά της ζωή», κατέληξε ένα πρόσφατο άρθρο του περιοδικού. Αυτό που αποκαλύπτει η αντιπαράθεση, όμως, δεν είναι ότι οι Γερμανοί γνωρίζουν πολύ λίγα πράγματα για την καγκελάριο, οκτώ χρόνια μετά την εκλογή της, αλλά μάλλον ότι γνωρίζουν πολύ λίγα για το κομμουνιστικό παρελθόν της Ανατολικής Γερμανίας, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού.

Τέσσερα χρόνια φυλάκιση στον Μπερλουσκόνι

Το εφετείο του Μιλάνου καταδίκασε τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για την υπόθεση της απάτης η οποία σχετίζεται με την αγοραπωλησία τηλεοπτικών δικαιωμάτων του ομίλου Μέντιασετ.

Τρία από τα τέσσερα χρόνια παραγράφονται, αλλά ο Μπερλουσκόνι, παράλληλα, καταδικάστηκε σε πενταετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, η οποία υπόκειται πάντως σε επικύρωση από το ανώτατο δικαστήριο, στο οποίο θα παραπεμφθεί η υπόθεση.

Πώς η Θάτσερ έσωσε την Βρετανία – και έχασε την Ευρώπη

Η Μάργκαρετ Θάτσερ (Courtesy Reuters)

Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε το μερίδιό του στους αξιόλογους πρωθυπουργούς του εικοστού αιώνα. Ο David Lloyd George ήταν από πολλές απόψεις ο αρχιτέκτονας της νίκης επί της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Winston Churchill οδήγησε τη χώρα στη νίκη στον δεύτερο μεγάλο πόλεμο. Ο Clement Attlee αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος για την μεταμόρφωση της βρετανικής κοινωνίας μετά το 1945, με τη δημιουργία του κράτους πρόνοιας. Κανένας από αυτούς, όμως, δεν έδωσε το όνομά του σε έναν «-ισμό». Θα υπήρχε κάτι σχεδόν μη-βρετανικό σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όλα αυτά άλλαξαν το 1979 με την εκλογή της Μάργκαρετ Θάτσερ. Το περίγραμμα του θατσερισμού στο κοινωνικο-οικονομικό μέτωπο είναι πολύ γνωστό: υποχώρηση των ορίων του κράτους, έμφαση στην ατομική ευθύνη και υποστήριξη της επιχειρηματικής δημιουργικότητας. Σήμερα, η κληρονομιά του θατσερισμού είναι αμφίσημη. Από τη μία πλευρά, η Θάτσερ έβγαλε τη χώρα από την οικονομική δίνη της δεκαετίας του 1970. Από την άλλη πλευρά, ο πόλεμός της απέναντι στις ρυθμίσεις και τους κανονισμούς διευκόλυνε τις υπερβολές των τραπεζών, κάτι που τελικά οδήγησε στην εξελισσόμενη οικονομική κρίση. Αυτό που είναι λιγότερο καλά κατανοητό, όμως, είναι η κληρονομιά της Θάτσερ στην εξωτερική πολιτική, η οποία είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντική και εξίσου πολύπλοκη.

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ Η Θάτσερ που δεν γνωρίσαμε

Για μια δεκαετία η Μάργκαρετ Θάτσερ κυριάρχησε και δίχασε τη Βρετανία όσο κανείς Βρετανός πρωθυπουργός.

Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο όλοι μπορούν (μάλλον) να συμφωνήσουν: υπήρξε η πιο δραστήρια πρωθυπουργός που είχε ποτέ η Βρετανία. Δεν σταματούσε ποτέ. Η ημέρα της ξεκινούσε στις 6 το πρωί με το ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Farming Today» και σπανίως τελείωνε πριν από τις 2 το βράδυ.

Ο νέος Κινέζος ηγέτης είναι ένας Andropov

Ο Xi Jinping αναμένεται να γίνει ο επικεφαλής της Κίνας το Μάρτιο του 2013. Αλλά όντας ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και πρόεδρος της –με μεγάλη επιρροή- Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του Κόμματος, είναι ο άνθρωπος που πρέπει να προσέχει κανείς εάν θέλει να καταλάβει την εξωτερική πολιτική της Κίνας. Το ερώτημα είναι, πώς το δίκτυο του Xi Jingping και το πολιτικό του στιλ επηρεάζει τη διεθνή στρατηγική της Κίνας;

Τα τελευταία χρόνια της θητείας του Hu-Wen τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τον «γραφειοκρατικό κατακερματισμό» της εξωτερικής πολιτικής της Κίνας και την εδραίωση της ασφάλειας. Η πραγματική πολιτική είχε μεταστροφές, και κάποιες φορές ήταν και ακανόνιστη. Προηγουμένως, η Κίνα ενδιαφέρον πάντα στο να μη δημιουργείται ένα δυσμενές περιφερειακό περιβάλλον: δεν θα έμπλεκε ποτέ σε μια διαμάχη με περισσότερες από μία γειτονικές χώρες κάθε φορά. Τώρα ξαφνικά φαίνεται να έχει την ευχέρεια να τους ανταγωνίζεται σχεδόν όλους μαζί την ίδια στιγμή. Η κοινότητα των ειδικών του Πεκίνου και η κοινότητά του των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι γεμάτη με συγκρούσεις μεταξύ των «ολοκληρωτικών φιλελεύθερων» και των «κατηγορηματικά εθνικιστών». Ένα γεγονός όπως η επιτυχής εκκένωση των Κινέζων υπηκόων από τη Λιβύη την άνοιξη του 2011, επικρίθηκε αρκετά καθώς η Κίνα φάνηκε ότι είχε υποκύψει απαιτήσεις της Δύσης στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Αν και δεν το θεωρούν αυτό όλοι οι παρατηρητές ως συνέπεια μιας διαμάχης σε κορυφαίο επίπεδο για την εξουσία, πολλοί βλέπουν μια απουσία του ελέγχου από τον Hu Jintao και επαναλαμβανόμενη αναποφασιστικότητα, ως κύριους υπεύθυνους για αυτές τις τάσεις.

Η μεγάλη ευκαιρία του Tayyip Erdogan

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Recep Tayyip Erdogan έχει ήδη καθιερωθεί ως ο πιο σημαντικός πολιτικός της γενιάς του. Έχει κερδίσει δύο συνεχόμενες εκλογικές διαδικασίες με σημαντική πλειοψηφία και προήδρευσε μιας περιόδου με αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη και πολιτική αλλαγή, στη διάρκεια της δεκαετίας που ήρθε στην εξουσία το κόμμα του Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη (AKP). Ο Erdogan, το χάρισμα του οποίου είναι προφανές ακόμη και σε μη τουρκόφωνα ακροατήρια και ο οποίος έχει μια έμφυτη αίσθηση της τουρκικής κοινής γνώμης, έχει τώρα μια ευκαιρία να περάσει πέρα από το τρέχον υψηλό status, και να γίνει μια πραγματικά ιστορική μορφή. Πραγματικά, ο πρωθυπουργός Erdogan έχει την ευκαιρία να γίνει ο πιο σημαντικός Τούρκος πολιτικός από την εποχή του Mustafa Kemal –ο οποίος κυριολεκτικά έγινε ο «πατέρας των Τούρκων» όταν η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση του απένειμε το όνομα «Ataturk» το Νοέμβριο του 1934. Ωστόσο, ο Τούρκος ηγέτης είναι έτοιμος να αφήσει να του φύγει μέσα από τα χέρια μια πιθανή υστεροφημία ως μεταρρυθμιστής.

Ο πρωθυπουργός Erdogan έχει ένα πρόβλημα. Με βάση ό,τι έχει συμφωνηθεί στους κόλπους του Κόμματος Δικαιοσύνη και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) κανένας ηγέτης δεν μπορεί να υπηρετήσει ως επικεφαλής κυβέρνησης για περισσότερες από δύο συνεχόμενες θητείες, που σημαίνει ότι ο Erdogan δεν μπορεί να είναι ξανά υποψήφιος το 2014. Πολύ σωστά θεωρεί ότι έχει ακόμη πολλή δουλειά να κάνει: μεταξύ των οποίων σειρά φιλόδοξων πρωτοβουλιών των οποίων θα ήθελε να προεδρεύσει για την μετατροπή της Τουρκίας σε ένα περιφερειακό ενεργειακό κόμβο, την εδραίωση της νέας περιφερειακής επιρροής της Άγκυρας και την επίβλεψη της περαιτέρω μεταμόρφωσης του τουρκικού πολιτικού συστήματος. Συνεπώς, ο Erdogan έχει αφήσει να εννοηθεί, αν και όχι πολύ ανοιχτά, ότι θα ήθελε να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Τουρκίας, απλώς όχι με τον τρόπο που είναι σήμερα διαμορφωμένες οι εξουσίες της προεδρίας. Οι εξουσίες της τουρκικής προεδρίας δεν είναι «σε μεγάλο βαθμό συμβολικές», όπως πολύ συχνά αναφέρονται λανθασμένα οι παρατηρητές. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1982, ο πρόεδρος μπορεί να συγκαλέσει το κοινοβούλιο σε συνεδρίαση, να δημοσιεύσει νόμους, να επανακαταθέσει νομοσχέδια στο κοινοβούλιο, να διαπιστεύσει εκπροσώπους στην Τουρκία και να δεχθεί αυτούς των ξένων χωρών, να κηρύξει νέες εκλογές για την Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, να εκδώσει διατάγματα με την ισχύ νόμου, να διορίσει πρυτάνεις στα Πανεπιστήμια, να διορίσει μέλη στο Εποπτικό Συμβούλιο, στο Ανώτατο Συμβούλιο Εκπαίδευσης και σε διάφορα μέρη του δικαστικού σώματος. Ωστόσο, όσο σημαντικές μπορεί να είναι αυτές οι εξουσίες και τα προνόμια, η τουρκική προεδρία είναι μια μη πολιτική θέση και αυτός που την κατέχει αναμένεται να αποφεύγει την ημερήσια ενασχόληση με την τουρκική πολιτική σκηνή και να απέχει από το να προσπαθεί να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις. Ο τωρινός κάτοικος του Cankaya Palace,  ο πρόεδρος Abdullah Gul, έχει τελειοποιήσει τον ρόλο όλων των παραπάνω –ο προικισμένος με αξιοπρεπή συμπεριφορά ηλικιωμένος πολιτικός που είναι κατάλληλος για την τουρκική προεδρία. Παρά την επιτυχία του Gul, ο πρωθυπουργός Erdogan ξεκάθαρα θέλει κάτι εντελώς διαφορετικό και για αυτό έχει δαπανήσει πολύ χρόνο τελευταίως για το ζήτημα των συνταγματικών αλλαγών.

Ο Γ.Ντάισελμπλουμ νέος επικεφαλής του Eurogroup

Ο 46χρονος Ολλανδός υπουργός οικονομικών, Γερούν Ντάισελμπλουμ, είναι από σήμερα νέος επικεφαλής του Eurogroup, διαδεχόμενος τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Απόφοιτος σχολής «αγροτικής οικονομίας», ο κ. Νταίσελμπλουμ, ο οποίος ανέλαβε υπουργικό χαρτοφυλάκιο για πρώτη φορά στη ζωή του πριν από τρεις μήνες, διαδέχθηκε τον πολύπειρο φίλο της Ελλάδας, κ. Γιούνκερ, ελλείψει εναλλακτικών λύσεων και με την ισχυρή υποστήριξη των Βορειοευρωπαϊκών κρατών με άριστη πιστοληπτική αξιολόγηση.

Σημειώνεται ότι στη διάρκεια της συνεδρίασης του Eurogroup, υπήρξε έντονο παρασκήνιο, καθώς την τελευταία στιγμή εκδηλώθηκε εν κρυπτώ κίνηση από τα κράτη του Νότου υπό την ηγεσία της Γαλλίας, για να προωθηθεί έτερη υποψηφιότητα και συγκεκριμένα του Ισπανού υπουργού οικονομικών, Λουί ντε Γκίντος. Η κίνηση επρόκειτο να δημοσιοποιηθεί μόνο σε περίπτωση που «έβγαιναν οι ψήφοι». Στη διάρκεια της βραδιάς έγιναν κρούσεις σε εθνικές αντιπροσωπείες κρατών που βρίσκονται υπό πίεση, για να βολιδοσκοπηθούν οι προθέσεις τους.

B.Πούτιν - ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη αντικειμενικά επιρροή στον κόσμο

Η διαδικτυακή εκδοχή του αμερικανικού περιοδικού Foreign Policy, Eurasia Group κατέταξε το Ρώσο ηγέτη επικεφαλής του καταλόγους με τους ανθρώπους, που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο.

Στον Βλαντίμιρ Πούτιν δόθηκε η δεύτερη θέση της κατάταξης, καθώς η Σύνταξη του περιοδικού αποφάσισε να μην τοποθετήσει στην πρώτη κάποια συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Στην τρίτη θέση της λίστας βρίσκεται ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Μπεν Μπερνάνκι, ακολούθως η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελά Μέρκελ και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ «Κέρδισαν» ασυλία και στους φόρους

Η απόλυτη εφαρμογή του ρητού «δυο μέτρα και δυο σταθμά», το οποίο όμως προσλαμβάνει τεράστια ηθική διάσταση για το πολιτικό σύστημα, προκύπτει από τη σχεδόν μηδαμινή φορολόγηση των «300» της Βουλής, την ίδια ώρα που το μόλις προχθές κατατεθειμένο στη Βουλή νέο φορολογικό νομοσχέδιο φορολογεί από το πρώτο ευρώ το σύνολο των πολιτών.

Οι βουλευτές μπορεί να ψηφίζουν τα όποια μέτρα για να μπορέσει, όπως υποστηρίζουν, η χώρα να βγει από το οικονομικό αδιέξοδο, αλλά, όπως φαίνεται, σε ό,τι αφορά τους ίδιους, «φροντίζουν» ακόμα και να καταστρατηγούν τους νόμους που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει, λαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της αμοιβών τους αφορολόγητο σε αναλογία 70% έναντι 30% που φορολογείται κανονικά. Και αυτό παρά το γεγονός ότι με τον νόμο 3842/10 που ψηφίστηκε τον Απρίλιο του 2010 με τον τρανταχτό μάλιστα τίτλο «Αποκατάσταση φορολογικής δικαιοσύνης» -ο οποίος είχε αναδρομική ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 2010- κατάργησαν την προαναφερόμενη αναλογία που ίσχυε με βάση το Ζ ψήφισμα του 1975 (ΦΕΚ 23 Α), η οποία, όμως, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις των «πόθεν έσχες» τους για τη χρήση του 2010, δεν ίσχυσε ποτέ, αφού η φορολογία των εισοδημάτων τους συνέχισε να έχει την ίδια αναλογία του 70%-30%.

Σουν Τσουνλάν: Η πιο ισχυρή κυρία της Κίνας - και τα όριά της

Ύστερα από την αλλαγή φρουράς στην ηγεσία, που άφησε τις γυναίκες εκτός του ανώτατου, στενού κύκλου της εξουσίας, η κυβέρνηση της Λαϊκής Κίνας προήγαγε μία από τις πιο υψηλόβαθμες γυναίκες αξιωματούχους στη θέση της επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πόλη Τιαντζίν, στον Βορρά.

Η Σουν Τσουνλάν είναι επίσης η μία από τις δύο γυναίκες στο 25μελές Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΚ

Είναι μία κίνηση που ανοίγει τον δρόμο για να γίνει η 62χρονη Σουν Τσουνλάν η πιο ισχυρή γυναίκα στην Κίνα, καθώς ενδέχεται να της επιτρέψει να εξασφαλίσει μια θέση στην πανίσχυρη Μόνιμη Εκτελεστική Επιτροπή του ΚΚΚ - όχι τώρα, αλλά σε πέντε χρόνια.