Πριν από περίπου ένα μήνα, ο Mario Draghi ανακοίνωσε ότι η ΕΚΤ θα ενεργοποιήσει ένα μεγάλο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων (QE), σε μια προσπάθεια να επαναφέρει τις προσδοκίες της ευρωζώνης για τον πληθωρισμό στον στόχο του 2%. Στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι αυτή την απόφαση, ένα από τα κύρια επιχειρήματα κατά της απόφασης, ήταν ότι, με αυτή την ενέργεια, η ΕΚΤ μείωνε την πίεση στις κυβερνήσεις για να προχωρήσουν σε επώδυνες αλλά αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Εκείνη την περίοδο, το επιχείρημα απορρίφθηκε στη βάση του ότι η εντολή της ΕΚΤ είναι να ελέγχει τον πληθωρισμό, όχι να ενισχύει τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει εάν το QE θα επιβραδύνει τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στους επόμενους μήνες και ως εκ τούτου, στην τόνωση της βραχυπρόθεσμης ζήτησης, διακινδυνεύοντας την συρρίκνωση της μακροπρόθεσμης προσφοράς.
Προκειμένου να επεξεργαστώ τους καθοριστικούς παράγοντες των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών στις προηγμένες οικονομία, και στην ευρωζώνη πιο συγκεκριμένα, ανάλυσα μια ιδιαίτερα ισορροπημένη δέσμη δεδομένων του ρυθμού ανταπόκρισης των μεταρρυθμίσεων του ΟΟΣΑ, ένας δείκτης για το εάν υιοθετήθηκαν ευρύτατα πακέτα μεταρρυθμίσεων. Τα στοιχεία είναι διαθέσιμα και για τα 34 μέλη του ΟΟΣΑ, με διπλή συχνότητα, για το χρονικό διάστημα 2007-2014. Τα τεχνικά αποτελέσματα απεικονίζονται στον Πίνακα 1 (στο κάτω μέρος).