Ραμαζάνι στην Συρία: Πώς χρησιμοποιούν τον ιερό μήνα ο Άσαντ, το ISIS και άλλοι

Μια νεαρή Σύρια Μουσουλμάνα στην κορυφή του βουνού Qassioun, πάνω από την Δαμασκό, προσεύχεται πριν φάει το ιφτάρ της κατά το μήνα του Ραμαζανιού, 22 Αυγούστου 2010. KHALED AL-HARIRI / REUTERS

Το Ραμαζάνι υποτίθεται ότι είναι μια εποχή ειρήνης. Στην Συρία, αυτό εκλαμβάνεται σχεδόν ως απάνθρωπο αστείο. Υπάρχουν κάποιες ομάδες, όπως η Jabhat al-Nusra, που έχουν χρησιμοποιήσει τον ιερό μήνα ως μια ευκαιρία για να κερδίσουν τις καρδιές και τα μυαλά μέσω των τελετουργιών. Άλλοι, δηλαδή ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός και το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ ανησυχούν λιγότερο για την τήρηση του θρησκευτικού τυπικού από όσο να ανατινάξουν ο ένας τον άλλον. Τέλος, το Ισλαμικό Κράτος που βασίζεται στο Ιράκ και την Συρία (το αποκαλούμενο και ISIS) έχει χρησιμοποιήσει την ευκαιρία για να διευρύνει τον έλεγχό του πάνω στον άμαχο πληθυσμό και να υποδαυλίσει την παγκόσμια τζιχάντ. Με άλλα λόγια, το Ραμαζάνι στην Συρία μοιάζει πολύ με τους υπόλοιπους μήνες εκεί -αλλά χειρότερα. Είναι ένας ακόμη μακρύτερος μήνας, πιο αιματηρός και πιο απελπιστικός.

Η ισλαμοφοβία προελαύνει: Πώς η επίθεση στο Charlie Hebdo αναζωογόνησε το κίνημα Pegida στην Γερμανία

Υποστηρικτές τής Pegida κρατούν γερμανικές σημαίες και ένα πορτραίτο τής Άνγκελα Μέρκελ σε διαδήλωση στην Δρέσδη, στις 12 Ιανουαρίου 2015. (Fabrizio Bensch/Reuters)

Η πρόσφατη σφαγή στο Παρίσι δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη ενίσχυση για το νεότερο λαϊκίστικο φαινόμενο της Γερμανίας. Η κίνηση αυτή είναι γνωστή ως Πατριώτες Ευρωπαίοι Εναντίον τού Εξισλαμισμού τής Δύσης (Patriotic Europeans Against the Islamization of the West) ή Pegida, και αυτή την εβδομάδα προσέλκυσαν περισσότερους υποστηρικτές από ποτέ -υπολογίζονται στους 25.000- στους δρόμους τής Δρέσδης. Η ισλαμοφοβική ομάδα όρμησε στην ευκαιρία να απεικονίσει το Ισλάμ ως πίστη εγγενώς βίαιη, που απειλεί την Γερμανία και μεταμορφώνει την Δύση. Και, έχοντας ως φόντο τις αυξημένες ανησυχίες για την ασφάλεια και την μεγαλύτερη εισροή προσφύγων από τις αρχές τής δεκαετίας τού 1990, θα είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί τους φόβους που πολλοί Γερμανοί φαίνεται ότι έχουν.

Το φάντασμα του εξτρεμισμού πλανάται πάνω από την Ευρώπη

Την ώρα που στο Ισραήλ κηδεύονταν οι σοροί των επτά Γάλλων Εβραίων, θυμάτων της επίθεσης στο παντοπωλείο Hypercasher, η ευρωπαϊκή υπηρεσία αστυνομικής συνεργασίας Europol κοινοποιούσε σήμα σε όλες τις ευρωπαϊκές αστυνομικές αρχές, καλώντας σε επιφυλακή για ενδεχόμενο τρομοκρατικό πλήγμα από ισλαμιστικό πυρήνα. Η ευρωπαϊκή υπηρεσία ανέφερε ότι ομάδα έξι με επτά ατόμων ενδέχεται να ταξιδεύει αυτή τη στιγμή μέσω ευρωπαϊκών συνόρων, σχεδιάζοντας να πραγματοποιήσει χτύπημα σε αντίποινα για την εξόντωση των αδελφών Κουατσί και του Αμεντί Κουλουμπαλί την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι.

Μετά τη Σφαγή στο Παρίσι: Το πρόβλημα στο Ισλάμ

Εάν έχετε ζήσει στη Γαλλία οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων, τότε γνωρίζατε τουλάχιστον τους Cabu και Wolinski, δύο από τους γελοιογράφους και τους δημοσιογράφους που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, τόσο καλά όσο γνωρίζετε και μια γαλλική μπαγκέτα ψωμί ή ένα φλιτζάνι σκέτου καφέ. Αυτοί και το Charlie Hebdo, στους οποίους εντάχθηκε αργότερα και μια δεύτερη γενιά, προσωποποιούσαν το πνεύμα της φιλελεύθερης και ασεβούς εποχής του 1968. Οι περισσότερες από τις γελοιογραφίες τους επιτίθεντο στην εκκλησιαστική μισαλλοδοξία, στον παραδοσιακό συντηρητισμό και στις macho στάσεις (γι αυτόν τον σκοπό εφηύραν το ψευδώνυμο «Les beaufs»). Ο Bernard Maris, ένας οικονομολόγος που επίσης σκοτώθηκε στην επίθεση, ήταν ένας ενεργός αμφισβητίας των συμβατικών οικονομικών νοοτροπιών. Εκείνοι που σκότωσαν αυτούς και όποιον άλλον στάθηκε στο δρόμο τους, συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών στους δρόμους του Παρισιού, μπορεί να μην είχαν τη σωστή διεύθυνση της εφημερίδας, αλλά ήξεραν και αναγνώρισαν καλά τη Γαλλική πολιτιστική ταυτότητα. Κάποιος μπορεί ξαφνικά να θυμηθεί ότι ο δολοφόνος του Εβραϊκού Μουσείου στις Βρυξέλλες το περασμένο έτος, ο οποίος ήταν επίσης ένας στρατιώτης του αυτο-αποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους (IS), φέρεται να τραγούδησε το «Douce France», το διαχρονικό τραγούδι του Charles Trenet σχετικά με τη χώρα του, στους Γάλλους ομήρους που κρατούντο στη Συρία.

Ισλάμ-Ελλάδα (1): Η ισλαμοποίηση της Ευρώπης…

του Ιωάννη Μιχαλέτου (www.rimse.gr)

H ραγδαία αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, σε συνδυασμό με την ταχεία συρρίκνωση και τη γήρανση του Δυτικού πληθυσμού, διαγράφουν ένα ανησυχητικό μέλλον για την κοινωνική, πολιτική και οικονομική εξέλιξη της E.E. Tι λένε οι αριθμοί, τι προβλέπουν οι δημογραφικές έρευνες, ποιον ρόλο καλείται να παίξει η Eλλάδα;

H σημερινή Eυρώπη με σταθερό και γοργό ρυθμό εισέρχεται σε μια πορεία ισλαμοποίησης η οποία εξελίσσεται ταυτόχρονα στα περισσότερα κράτη της και αποτελεί μια κοσμοϊστορικής σημασίας εξέλιξη που επηρεάζει όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνιστώσες.

Ήδη από τη δεκαετία του ’70, το αυξανόμενο μεταναστευτικό ρεύμα στη Δυτική Eυρώπη είχε αρχίσει να εμπνέει ανησυχία, η οποία όμως δεν έδειξε να επηρεάζει καθόλου τις μέχρι τώρα εξελίξεις. Στην Eλλάδα, από τον Mάιο του 2009 και εντεύθεν, η πρώτη «εξέγερση» των λαθρομεταναστών μουσουλμάνων είχε ως αποτέλεσμα την κινητοποίηση της Kοινής Γνώμης σχετικά με την προβληματική αυτή κατάσταση που αντιμετωπίζει τόσο η χώρα, όσο και η Eυρώπη.

Hassan al-Banna: "Ισλαμικές αποικίες τα ελληνικά νησιά που πρέπει να επιστραφούν"

Σε άρθρο του, ο κ. Ανδρέας Μπανούτσος στο διαδικτυακό ιστότοπο http://www.rimse.gr/ δημοσιεύει σε κάποιο σημείο τη δήλωση του ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Hassan al-Banna. 

Ακολουθεί η δήλωση και σχετικό σχόλιο του αρθρογράφου:

Ισλαμοφοβία Το παγκόσμιο σύνδρομο, βασισμένο σε άγνοια ή ημιμάθεια, εξαπλώνεται

Η πρόσφατη φωτογραφία του νεκρού Αμερικάνου πρέσβη στη Λιβύη Κρις Στήβενς, θα μας στοιχειώνει για πολύ καιρό, γιατί ξυπνάει τον φόβο της έξαρσης μιας - φαινομενικά τουλάχιστον - φανατικής θρησκείας. Το Ισλάμ δεν εξανάγκασε στο Μαρόκο το θύμα βιασμού σε γάμο με το βιαστή; Η θρησκεία δεν επιβάλλει λιθοβολισμούς στο Αφγανιστάν, αποκεφαλισμούς στην Υεμένη και ακρωτηριασμούς στη Σαουδική Αραβία; Το Ισλάμ δεν ευθύνεται για τον θάνατο πνευματικών ανθρώπων όπως ο Θήο βαν Γκογκ, σκηνοθέτης του φιλμ «Υποταγή» ή καταδιώξεις άλλων, όπως ο Σαλμάν Ρασντί, συγγραφέας των «σατανικών στίχων»; Υπάρχει αντίρρηση σχετικά με την υποδεέστερη θέση της γυναίκας ή μήπως δεν υπάρχει ισλαμική τρομοκρατία; Το Ισλάμ γενικά εμφανίζεται ως απόλυτα αναχρονιστικό, αυταρχικό και κυρίως βίαιο και ανεξαιρέτως όλοι οι Μουσουλμάνοι ως καταπιεστές των γυναικών, υπέρμαχοι των εγκλημάτων «τιμής», ανεπίδεκτοι δημοκρατίας και φανατικοί τρομοκράτες, με μοναδικό σκοπό μια άδικη, αντιδυτική «τζιχάντ».

Μαθήτριες ακούν κατήχηση του Κορανίου. Η εικόνα ξενίζει την Δύση και γι’ αυτό μπορεί εύκολα να δαιμονοποιηθεί. Damir Sagolj / Reuters

Στο παρόν άρθρο θα διαλύσουμε κάποιους από τους πλέον δημοφιλείς μύθους για το Ισλάμ, που βρίσκουν γόνιμο έδαφος και στην Ελλάδα, αφού η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια και η νέα παγκόσμια τάση δαιμονοποίησης, αφορά στο Ισλάμ:

Η τζιχάντ έρχεται στην Κένυα

Στα τέλη Οκτωβρίου του 2011, ο Ελτζίβα Μπουάϊρ Ολιάχα, μέλος της παραστρατιωτικής ομάδας αλ Σαμπάαμπ, σκότωσε έξι ανθρώπους και τραυμάτισε δεκάδες περισσότερους στο κέντρο του Ναϊρόμπι. Η επίθεση ήταν σημαντική, όχι μόνο επειδή ήταν μέρος μιας ξαφνικής ανάκαμψης της Ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην Κένυα, αλλά και επειδή ο Ολιάχα είναι γεννημένος Μουσουλμάνος στην Κένυα. Μέχρι πρόσφατα, οι ειδικοί υπέθεταν ότι οι στρατολογήσεις της αλ Σαμπάαμπ στην Κένυα περιορίζονταν στην σομαλική μειονότητα της χώρας, που αριθμεί περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Αλλά η επίθεση του Ολιάχα καθώς και άλλες παρόμοιες απαιτούσαν μια επανεκτίμηση της φύσης των εχθροπραξιών στην Κένυα.

Κενυάτες αστυνομικοί της GSU περιπολούν στον τόπο επίθεσης με χειροβομβίδα στην Μομπάσα (Joseph Okanga / Reuters)

Παρά το γεγονός ότι οι τζιχαντιστές δραστηριοποιούνται εδώ και καιρό στην Κένυα –μια από τις πρώτες μεγάλες επιθέσεις της αλ Κάιντα, το 1998, είχε στόχο την αμερικανική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι - για χρόνια οι ντόπιοι μουσουλμάνοι Κενυάτες δεν έλαβαν σχεδόν ποτέ μέρος σε τρομοκρατικές επιθέσεις. Η Κένυα, η οποία κυριαρχείται από μια μεγάλη χριστιανική πλειοψηφία, έχει μια ιστορία θρησκευτικής ανεκτικότητας και ο μουσουλμανικός πληθυσμός της δεν αποτελεί εξαίρεση. Στην πραγματικότητα, οι ντόπιοι Κενυάτες ήταν συνήθως από την άλλη πλευρά της τρομοκρατίας: Η αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης στην Σομαλία (AMISOM), μια ειρηνευτική συμμαχία των στρατών της ανατολικής Αφρικής που δημιουργήθηκε το 2007 για να βοηθήσει στην στήριξη της μεταβατικής κυβέρνησης της Σομαλίας και στην καταπολέμηση της αλ Σαμπάαμπ, είχε ένα σημαντικό κενυάτικο τμήμα.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Ευρώπη, του Ανδρέα Μπανούτσου

H ενεργός παρουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Δύση ξεκίνησε περί τα τέλη του 1950 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν μικρές ομάδες ριζοσπαστών Μουσουλμάνων μετανάστευσαν από διάφορες χώρες της Μέσης Ανατολής για να εγκατασταθούν στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Μια χούφτα από αυτούς τους πρωτοπόρους, όπως ο Said Ramadan και o Yussuf Nada, ήταν μέλη της Αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας που εγκατέλειψαν την χώρας τους ύστερα από την καταστολή του Νασερικού καθεστώτος στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Στις επόμενες δεκαετίες, μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και από άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής βρήκαν παρομοίως καταφύγιο στη Δύση προκειμένου να ξεφύγουν από την καταπίεση των κοσμικών Αραβικών καθεστώτων.

Ανησυχία Βατικανού για ριζοσπαστικό Ισλάμ στην Αλβανία

 

Το Βατικανό ανησυχεί για μεγάλο μέρος του αλβανικού πληθυσμού που έχει ενστερνιστεί το Ριζοσπαστικό Ισλάμ, όπως σημειώνει το βουλγαρικό Φόκους επικαλούμενο εφημερίδα των Σκοπίων.

Ισλαμιστές θέλουν την καταστροφή των πυραμίδων στην Αίγυπτο

Σε συνέντευξή του στην αιγυπτιακή τηλεόραση, ο ηγέτης των Σαλαφιστών, Μουργκάν Σαλέμ αλ-Γκοχάρι, κάλεσε τους μουσουλμάνους της χώρας να καταστρέψουν τις πυραμίδες της Γκίζας και την Σφίγγα, στα πλαίσια των θρησκευτικών τους καθηκόντων. Ο προκλητικότατος αλ-Γκοχάρι τόνισε μάλιστα τα εξής: "Τα είδωλα και τα αγάλματα που γεμίζουν την Αίγυπτο πρέπει να καταστραφούν. Οι μουσουλμάνοι έχουν το καθήκον να κάνουν πράξη τις διδαχές του Ισλάμ και να καταστρέψουν αυτά τα είδωλα, όπως κάναμε στο Αφγανιστάν με τα αγάλματα του Βούδα".

Το ισλάμ και η ήττα της λογικής

ΤΟ ΒΗΜΑ - LE MONDE

του Tahar Ben Jelloun*

Το ισλάμ είναι τόσο ευάλωτο, τόσο εύθραυστο, που απειλείται από όλες τις πλευρές; Ενα μυθιστόρημα, μια γελοιογραφία, μια πολύ κακή ταινία μπορούν να υποσκάψουν τις αξίες του; Κατ' αρχήν, όχι. Αλλά για ποιο ισλάμ μιλάμε; Θέτουμε το ερώτημα λόγω της έντασης και των βίαιων αντιδράσεων σε ορισμένες αραβικές και μουσουλμανικές χώρες.

Νεκροί, τραυματίες, πυρκαγιές, κραυγές μίσους, έλλειψη κατανόησης, εν ολίγοις μια ανάγκη για εκδίκηση που δεν εκπλήσσει παρά μόνο όσους αρνούνται να παραδεχτούν ότι ορισμένα μουσουλμανικά κράτη ενθαρρύνουν αυτά τα πάθη που κρατούν απασχολημένους τους λαούς επειδή δεν έχουν εκσυγχρονιστεί και εκδημοκρατιστεί. Τους κάνουν να ξεχνούν το ουσιώδες: την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου που θα ευνοήσει την ανάδυση του ατόμου. Ομως η ανάδυση του ατόμου ισοδυναμεί με ρήξη από την ομάδα, δικαίωμα στην ελευθερία, ανοιχτή πόρτα στην κριτική σκέψη. Ακριβώς ό,τι δεν μπορούν να ανεχθούν τα ισλαμικά κράτη.