Σοκ ανισότητας στη μαύρη τριετία

Δεν κατεβήκαμε  όλοι μαζί με την ίδια ταχύτητα τα σκαλοπάτια προς τη φτώχεια στη μαύρη τριετία της κρίσης. Οπως δείχνουν τα επιστημονικά στοιχεία, ορισμένοι κατέβαιναν γρηγορότερα και δυστυχώς αυτοί ήταν οι φτωχότεροι.

Η νέα ανισότητα κατά τον νομπελίστα Τζόζεφ Στίγκλιτς

Joseph E. Stiglitz

Το τίμημα της ανισότητας

Μετάφραση: Νίκος Ρούσσος,  

Εκδ. Παπαδόπουλος, 2012, σελ. 492

Oταν κανείς δεν είναι υπόλογος για την παγκόσμια καταιγίδα που ξέσπασε μετά το 2008 και κανείς δεν μπορεί να κατηγορηθεί για όσα ακολούθησαν, τότε σημαίνει ότι το πρόβλημα βρίσκεται εντός του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Και τα δύο διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από κοινωνικές δυνάμεις -ήθη και θεσμούς- που συμβάλλουν στην ενίσχυση της ανισότητας… Στο «Τίμημα της ανισότητας» ο Stiglitz, νομπελίστας οικονομολόγος του Κολούμπια, μιλώντας για το 1% που ευνοείται εις βάρος του 99%, δεν μιλάει μόνον για τις ΗΠΑ, αλλά για οικονομίες που χάνουν το μέλλον τους. Μιλάει για την ανησυχητική εικόνα της Ευρώπης, για την Ελλάδα… για ακρωτηριασμένες δημοκρατίες και συστήματα ευαίσθητα στα οικονομικά συμφέροντα. Σε αυτά, η διόγκωση της οικονομικής ανισότητας επιτείνει την ανισορροπία της πολιτικής ισχύος, στο πλαίσιο μιας φαύλης διαπλοκής μεταξύ πολιτικής και οικονομικών συμφερόντων. Δεν πρόκειται για μια θεωρητικο-πολιτική βάση φθόνου ως προς τα δικαίως αποκτηθέντα μυθώδη εισοδήματα του 1%. Η αντίρρησή του Stiglitz έγκειται στον συνολικότερο τρόπο με τον οποίο οι μακροοικονομικές πολιτικές, κυρίως η νομισματική, αντανακλούν συμφέροντα και ιδεολογίες αυτών που βρίσκονται στην κορυφή. Αποδεικνύει ότι μεγάλο μέρος των εισοδημάτων του 1% απέχει από το κυρίαρχο δόγμα της «θεωρίας της οριακής παραγωγικότητας» και ότι οι αποδέκτες των υψηλών εισοδημάτων «ζουν έξω από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης» – κάτι με το οποίο συμφωνεί ο έτερος νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν στο «Τέλος στην ύφεση τώρα» (Πόλις, 2012).