Για μια σύντομη στιγμή, το Νοέμβριο, το Νεπάλ φαινόταν να έχει διαφύγει οριστικά από τον ατέρμονα κύκλο τής αστάθειας, της βίας και της μικροπολιτικής στον οποίο είχε παγιδευτεί τις τελευταίες δεκαετίες. Σε πείσμα μιας σκληροπυρηνικής ομάδας μαοϊκών που προσπάθησε να εκτροχιάσει τις πρώτες εδώ και χρόνια γενικές εκλογές τής χώρας με μια εκστρατεία χαμηλού επιπέδου τρομοκρατίας, οι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες σε αριθμούς ρεκόρ. Με αυτό τον τρόπο, έστειλαν ένα σαφές μήνυμα της πίστης τους στην δημοκρατία, παρά τις χρόνιες αδυναμίες των εκλεγμένων αξιωματούχων τους. Αλλά εκείνη η στιγμή έξαρσης δεν κράτησε πολύ.
Υποστηρικτής τού Ενωμένου Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (μαοϊστές) με αυτοκόλλητο του κόμματος στο μάγουλο, σε προεκλογική συγκέντρωση στην Κατμαντού, στις 13 Νοεμβρίου2013. (Navesh Chitrakar / Courtesy Reuters)
Οι τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν αλλάξει τόσο το Νεπάλ που σχεδόν δεν αναγνωρίζεται. Μεταξύ 1996 και 2006, ένας εμφύλιος πόλεμος που προκλήθηκε από τους μαοϊστές αντάρτες στοίχισε κατ’ εκτίμηση 13.000 ζωές. Ο πόλεμος αυτός οδήγησε στην κατάργηση της αυταρχικής μοναρχίας τού Νεπάλ το 2008 και στην εγκαθίδρυση μιας κοσμικής δημοκρατίας αμέσως μετά. Οι πρώτες ελεύθερες εκλογές τής χώρας, στη συνέχεια, παρέδωσαν στους μαοϊστές την πλειοψηφία τής Συντακτικής Συνέλευσης, της οποίας τα 601 μέλη ήταν επιφορτισμένα με την διαμόρφωση ενός νέου συντάγματος.
