Το Ιράν και οι Άραβες γείτονές του πρέπει να συζητήσουν

Καθώς τόσο οι Αμερικανοί και Ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι εργάζονται στο Ιράκ για να σταματήσουν τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, η ανήσυχη συνύπαρξή τους υπογραμμίζει πόσο δύσκολο είναι να εκτονωθούν οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Για να υπάρχει οποιαδήποτε επίδραση, το Ιράν πρέπει να συμμετέχει ως εταίρος. Και αυτή η δέσμευση ξεκινάει με τους γείτονες της Τεχεράνης του Αραβικού Κόλπου.

Ελπίδες για μια Αραβική Άνοιξη;

Πριν από δύο ημέρες ήταν η τρίτη επέτειος της εικονικής αυτοθυσίας του Mohamed Bouazizi, της διαμαρτυρίας του φρουτέμπορα που προκάλεσε μια επανάσταση στην Τυνησία και ενέπνευσε μαζική αναταραχή σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.




Η αισιοδοξία εκείνων των πρώτων ημερών της κάποτε αδιανόητης επανάστασης σε όλο τον αραβικό κόσμο, υποχώρησε μήνες πριν. Η τραγωδία στη Συρία, η αναταραχή στη Λιβύη και η επιστροφή του στρατιωτικού καθεστώτος στην Αίγυπτο μετά από ένα ταραχώδες πείραμα με την κυβέρνηση υπό την Μουσουλμανική Αδελφότητα, αντιπροσωπεύει τρία καρφιά στο φέρετρο της αραβικής δημοκρατίας. Οι επικριτές λένε ότι οι Άραβες απλώς δεν είναι έτοιμοι για τις ευθύνες της δημοκρατίας. Για τους πραγματιστές, δεν ήταν ποτέ ρεαλιστικό εκείνες οι επαναστάσεις να παράγουν δημοκρατικές πρακτικές και θεσμούς εν μία νυκτί, ιδιαίτερα μέσα σε πολωμένες κοινωνίες που υπέστησαν βάναυσο απολυταρχικό παρελθόν. Η δημοκρατία απαιτεί σκληρή δουλειά για γενιές.

Η Αραβική Άνοιξη είναι γένους θηλυκού και διαδικτυακή

Νταλία, Χεντά, Λέιλα, Σαχίρα, Νάντια…  μπορεί να είναι πέντε διαφορετικές γυναίκες από διαφορετικές χώρες, έχουν, όμως, ένα κοινό: βίωσαν την εξέγερση που ξύπνησε από τον λήθαργο τον λαό των χωρών της Αραβικής Άνοιξης, σηματοδοτώντας το τέλος των δικτατοριών και την έναρξη μια νέας πολιτικής εποχής.

Οι νέες αυτές γυναίκες έζησαν ενεργά την επανάσταση χωρίς να είναι απλοί παρατηρητές. Πρωταγωνίστησαν στην αλλαγή έχοντας ως μοναδικά όπλα τους τον λόγο τους και το Διαδίκτυο, το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στις εξελίξεις με σημαντικό ρόλο στην διοργάνωση, την ενημέρωση, την εμψύχωση. Οι πέντε αυτές γυναίκες είχαν τη μοναδική ευκαιρία να συναντηθούν, να συμμετάσχουν σε διάλογο και να απευθυνθούν σε δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο, στο πλαίσιο σεμιναρίου με τίτλο «Ευρωμεσογειακές σχέσεις και Αραβική Άνοιξη: δύο χρόνια μετά» που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου μίλησαν για τη σημασία των τόπων κοινωνικής δικτύωσης, τη φίμωση των μέσων ενημέρωσης και τον ρόλο της γυναίκας στις λαϊκές εξεγέρσεις.

Αίγυπτος
Νταλία Ζιάντα

Τα στάδια της Αραβικής Άνοιξης Μαθήματα δημοκρατικής μετάβασης από Γαλλία, Ιταλία και Γερμανία

Δύο χρόνια μετά το ξέσπασμα αυτού που έγινε γνωστό ως Αραβική Άνοιξη, η επιτυχία είναι ακόμα μακριά. Οι νεαρές δημοκρατίες της Βόρειας Αφρικής αγωνίζονται για να προχωρήσουν προς τα εμπρός ή ακόμη και να διατηρήσουν τον έλεγχο, η κυβερνητική καταστολή στον Περσικό Κόλπο και αλλού έχει εμποδίσει την απελευθέρωση, και η Συρία διολισθαίνει όλο και πιο βαθιά σε έναν άγριο εμφύλιο πόλεμο που απειλεί να πυροδοτήσει τη Μέση Ανατολή. Αντί για έναν εκτεταμένο ενθουσιασμό για τη δημοκρατία που τελικά έρχεται στην περιοχή, αντιλαμβάνεται κανείς διάχυτη απαισιοδοξία σχετικά με τα πολλά εμπόδια που υπάρχουν, φόβους για το τι θα συμβεί στη συνέχεια, ως και εμφανή νοσταλγία για την παλιά αυταρχική τάξη. Τον περασμένο Ιούνιο, όταν ο αιγυπτιακός στρατός κατήργησε το κοινοβούλιο και προσπάθησε να γυρίσει πίσω το ρολόι καρατομώντας την πολιτική προεδρία, ο επικεφαλής αρθρογράφος θεμάτων εξωτερικής πολιτικής της Wall Street Journal ευχόταν, «Ας ελπίσουμε ότι θα λειτουργήσει». (Δεν το έκανε.) Και η απόπειρα γραπώματος στην εξουσία από τον πρόεδρο της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Μόρσι, τον Νοέμβριο, έκανε αυτή τη νοσταλγία κοινό τόπο.

Ήρθε ο Μπενίτο, η δημοκρατία φινίτο. Η δημοφιλία του Μουσολίνι ήταν αρκετή για να του ανατεθεί η διακυβέρνηση της Ιταλίας, τερματίζοντας το δημοκρατικό πείραμα της εποχής.

Ο σκεπτικισμός είναι τόσο προβλέψιμος όσο είναι και λανθασμένος. Κάθε κύμα εκδημοκρατισμού κατά τον τελευταίο αιώνα - μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του λεγόμενου «τρίτου κύματος» στις τελευταίες δεκαετίες - έχει ακολουθηθεί από ένα αντίθετο ρεύμα που συνοδεύεται από εκτεταμένη αμφισβήτηση της βιωσιμότητας ή ακόμα και της σκοπιμότητας της δημοκρατικής διακυβέρνησης στις εν λόγω περιοχές. Μόλις η πολιτική πρόοδος επιβραδυνθεί, μια συντηρητική αντίδραση παρουσιάζεται καθώς οι επικριτές θρηνούν για την αναταραχή της νέας εποχής και κοιτάζουν πίσω μελαγχολικά στην υποτιθέμενη σταθερότητα και την ασφάλεια των αυταρχικών τον προκατόχων της. Θα ήλπιζε κανείς ότι πλέον οι άνθρωποι θα ήξεραν καλύτερα – ότι θα καταλάβαιναν πως έτσι ακριβώς μοιάζει η πολιτική εξέλιξη, έτσι έμοιαζε πάντα, στην Δύση όπως ακριβώς και στη Μέση Ανατολή, και ότι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι να «βουτήξει» κανείς μπροστά και όχι να γυρίσει πίσω.

Μικρά "εμιράτα" στις ελληνικές θάλασσες

Στο δρόμο που άνοιξε ο ηγέτης του Κατάρ, Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί, βρίσκονται Άραβες κροίσοι που επιθυμούν να δημιουργήσουν το δικό τους «εμιράτο» σε κάποιο από τα πολυάριθμα προς πώληση ιδιωτικά ελληνικά νησιά. Υστερα από πολλά χρόνια, η πρώτη αγοραπωλησία νησιού, της Οξιάς, που έχει έκταση 4.200 στρέμματα και βρίσκεται στο σύμπλεγμα των Εχινάδων του Ιονίου, αποτελεί πραγματικότητα. Μάλιστα, ο γνωστός για τα φιλελληνικά του αισθήματα εμίρης έχει καταβάλει 3,5 εκατ. ευρώ για την αγορά ακόμα πέντε νησίδων στις Εχινάδες.



Ενδιαφέρον συγκεντρώνουν, επίσης, το νησί Πάτροκλος στον Σαρωνικό, που ανήκει στην οικογένεια Γιατράκου, και διατίθεται προς πώληση έναντι 150 εκατ. ευρώ, κατέχοντας τον «τίτλο» του πιο ακριβού ελληνικού νησιού, για το οποίο στο παρελθόν φερόταν να έχουν υπογράψει συμφωνίες εμπιστευτικότητας όχι μόνον Άραβες, αλλά και Ρώσοι.

Επιστροφή της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο ζήτησε ο ΥΠΕΞ του Λιβάνου

Ο υπουργός Εξωτερικών του Λιβάνου Αντνάν Μανσούρ ζήτησε σήμερα η Συρία να λάβει εκ νέου τη θέση της στον Αραβικό Σύνδεσμο, μετά την προσωρινή της παύση από τις εργασίες του παναραβικού οργάνου που αποφασίστηκε το Νοέμβριο του 2011.

Ο Μανσούρ στη διάρκεια ομιλίας του σε υπουργική συνεδρίαση του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο, ζήτησε την «επιστροφή της συριακής κυβέρνησης στην έδρα της στον Αραβικό Σύνδεσμο μετά την αποτυχία των αραβικών χωρών να επιλύσουν τη συριακή κρίση».

«Ηφαίστειο» και πάλι η Τυνησία

Σε αναβρασμό βρίσκεται και πάλι η Τυνησία, η χώρα από την οποία ξεκίνησε η «Αραβική Άνοιξη

», εξαιτίας της δολοφονίας του ηγέτη της αντιπολίτευσης Τσόκρι Μπελαΐντ.

Διαδηλωτές συγκρούονται με τις δυνάμεις ασφαλείας έξω από το υπουργείο Εσωτερικών στην Τύνιδα

Με το που έγινε γνωστή η είδηση της δολοφονίας του 48χρονου αριστερού δικηγόρου, στελέχους του κόμματος «Δημοκράτες Πατριώτες», χιλιάδες κόσμου ξεχύθηκαν στους δρόμους της Τύνιδας και του Σιντί Μπουζίντ και επιτέθηκαν εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας και των γραφείων του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος Ενάχντα.

Μπούμερανγκ η "Αραβική Άνοιξη" για τις ΗΠΑ

Dr. Αθανάσιος Δρούγος (Αποκλειστικές πληροφορίες)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΜΠΑΜΑ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ, ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΔΥΤΙΚΑ. 24 ΣΕΛΙΔΗ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΔΙΕΤΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΥΨΗΛΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΤΗΣ ΣΑΟΥΔΙΚΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΣ. Η ΙΔΙΑ ΑΠΟΡΡΗΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΦΕΡΕΙ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΡ, ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΑΡΑΒΙΚΩΝ ΕΜΙΡΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΜΑΡΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΥΒΕΙΤ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ. 

Η αναταραχή στις αραβικές χώρες και η ΕΕ

Λίγοι στις Βρυξέλλες ή στις πρωτεύουσες των κρατών-μελών προέβλεψαν τις αραβικές εξεγέρσεις, αλλά από το 2010 και μετά οι φορείς χάραξης της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής αναγκάστηκαν να αφιερώσουν πολύ χρόνο και προσοχή για να αποφασίσουν τί να κάνουν και τί να μην κάνουν στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Μέση Ανατολή. Ουδεμία λίστα προτεραιοτήτων της εξωτερικής πολιτικής για το 2013 θα μπορούσε να περιλαμβάνει όλες τις προκείμενες προκλήσεις και είναι βέβαιο πως η ΕΕ θα κληθεί να ασχοληθεί με θέματα που δεν περιέχονται σε καμία ατζέντα.

Με το δεδομένο αυτό, κάποιος θα μπορούσε κάλλιστα να προβλέψει ορισμένες ξένες πολιτικές προκλήσεις τις οποίες θα πρέπει να αντιμετωπίσει το τρέχον έτος η ΕΕ. Η ανάπτυξη λειτουργικών σχέσεων με την Ουκρανία, τη Ρωσία και άλλες γειτονικές χώρες στα ανατολικά, η αναβίωση της διατλαντικής εταιρικής σχέσης στο εμπόριο, η επανεξισορρόπηση συμμαχιών με τις ασιατικές χώρες, καθώς και η συγκέντρωση και η ανταλλαγή αμυντικών δυνατοτήτων θα κερδίσουν την προσοχή όλων εκείνων που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική της ΕΕ. Αλλά η υπ’ αριθμόν ένα πρόκληση που θα καταναλώσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων είναι η Μέση Ανατολή.

Έκκληση Νταβούτογλου για συνεργασία Τούρκων και Αράβων

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου κάλεσε σήμερα τις αραβικές χώρες να ενώσουν τις προσπάθειές τους με την Τουρκία για την επίλυση των περιφερειακών κρίσεων, αρχής γενομένης από το παλαιστινιακό ζήτημα και τη συριακή κρίση.

"Η τουρκο-αραβική συνεργασία και αλληλεγγύη θα ενισχύσουν τις προσπάθειες για γρήγορη λύση των κρίσεων στην περιοχή ώστε να επιτευχθεί ειρήνη και σταθερότητα», τόνισε ο Νταβούτογλου ενώπιον αντιπροσώπων 21 χωρών, ανάμεσά τους 12 υπουργοί Εξωτερικών, σε τουρκο-αραβικό φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη.

ΔΝΤ: Αναιμική ανάπτυξη για τα κράτη της Αραβικής Άνοιξης

Οι περισσότερες οικονομίες που οπισθοχώρησαν λόγω των γεγονότων της Αραβικής Άνοιξης θα ξεκινήσουν δειλά δειλά να ανακάμπτουν από το επόμενο έτος, έχοντας όμως να αντιπαλέψουν τον υψηλό πληθωρισμό και την αύξουσα ανεργία που προκαλούν οι αναιμικές οικονομικές συνθήκες παγκοσμίως, προβλέπει το ΔΝΤ σε έκθεση που δημοσιεύει σήμερα.

Στην εξαμηνιαία του έκθεση για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική, το διεθνές χρηματοπιστωτικό ίδρυμα υποστηρίζει πως η μερική αποκατάσταση της πολιτικής σταθερότητας ενδεχομένως θα υποβοηθήσει μία κάπως ταχύτερη ανάπτυξη μέσα στο 2013 στο γεωπολιτικό τμήμα που ορίζουν η Αίγυπτος, η Ιορδανία, το Μαρόκο, η Λιβύη, η Τυνησία και η Υεμένη.