«Κατέρρευσε» η κυβέρνηση εθνικής ενότητας των Παλαιστινίων

Δεν πρόλαβε να γιορτάσει τα πρώτα της γενέθλια η «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» των Παλαιστινίων, η οποία σχηματίστηκε πέρυσι τον Ιούλιο, σε μια προσπάθεια να γεφυρωθεί το ρήγμα ανάμεσα στην ισλαμική οργάνωση Χαμάς που διοικεί τη Λωρίδα της Γάζας και την Παλαιστινιακή Αρχή του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς που ελέγχει τη Δυτική Οχθη. Εκπρόσωπος του Παλαιστίνιου προέδρου ανακοίνωσε χθες ότι ο πρωθυπουργός Ράμι Χαμντάλα «παρέδωσε την παραίτησή του στον Αμπάς και ο τελευταίος τού ανέθεσε τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης».

• 

Ο Αμπάς προσέρχεται σε σύσκεψη στελεχών της οργάνωσής του, Φατάχ, στη Ραμάλα της Δυτικής Οχθης.

Η κυβέρνηση του Χαμντάλα ουδέποτε άσκησε πραγματικά τα καθήκοντά της στη Γάζα, λόγω της συνεχιζόμενης ισραηλινής πολιτικής για την απομόνωση των δύο παλαιστινιακών περιοχών, στο όνομα της ασφάλειας. Εξάλλου, το ενδεχόμενο ανασχηματισμού είχε τεθεί εδώ και καιρό, καθώς στελέχη των Παλαιστινίων θεωρούσαν ότι η προηγούμενη κυβέρνηση τεχνοκρατών δεν στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων και θα έπρεπε να δώσει τη θέση της σε κυβέρνηση πολιτικών προσώπων.

Λαϊκό δικαστήριο; Η Παλαιστινιακή Αρχή συμμετέχει στο Δικαστήριο της Χάγης

Στις 31 Μαρτίου, η Παλαιστίνη αποδέχθηκε την δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου -ή, με άλλα λόγια, το ΔΠΔ δέχεται ότι η Παλαιστίνη αποδέχεται την δικαιοδοσία του. Αυτή η δυσκολότερη διατύπωση φαίνεται πιο ακριβής, δεδομένου ότι το σημαντικότερο δεν είναι η δονκιχωτική προσπάθεια της Παλαιστίνης να ενταχθεί στο Δικαστήριο της Χάγης, αλλά το γεγονός ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αναγνωρίζει αυτήν της την δυνατότητα.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστίνης, Riad al-Malki, αποχωρεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, τον Αύγουστο του 2014. (Toussaint Kluiters / Courtesy Reuters)

Οι αξιώσεις της Παλαιστίνης για απόκτηση κρατικής υπόστασης δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι η Παλαιστίνη διεκδικεί πλέον (και καταφέρνει να κατακτήσει) την ένταξή της σε διεθνείς οργανισμούς. Καθώς η Παλαιστίνη, όμως, εξακολουθεί να έχει ελάχιστες ιδιότητες πραγματικού κράτους, η τάση αυτή υπόσχεται πληθώρα αναταραχών και προβλημάτων -τόσο για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και το Ισραήλ, όσο και για την ίδια την Παλαιστίνη. Κι αυτό αποτελεί υπενθύμιση ότι σε έναν κόσμο κρατών, το ζήτημα της κρατικής υπόστασης έχει σημασία. Για τους Παλαιστίνιους, η κρατική υπόσταση είναι μια αυταπάτη που αξίζει να έχουν, κι ένα πρόβλημα που αξίζει να δημιουργήσουν.

Τί σημαίνει Παλαιστίνιος;

Την περασμένη εβδομάδα, στην επιστροφή του από περιοδεία στους Αγίους Τόπους, ο πρώην κυβερνήτης του Αρκάνσας και Ρεπουμπλικανός υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου, Mike Huckabee, είπε στην The Washington Post [1] ότι «στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Παλαιστίνιοι».

Ένας άνδρας επιβλέπει την ανέγερση σκηνών στον προσφυγικό καταυλισμό Jaramana στην Δαμασκό, στην Συρία το 1948. (gnuckx / Flickr)

«Η ιδέα ότι έχουν μακρά ιστορία, που χρονολογείται εδώ και εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια, δεν αληθεύει», συνέχισε ο Huckabee, αναφέροντας έναν από τους εισηγητές της περιοδείας και πρόεδρο της σιωνιστικής οργάνωσης της Αμερικής, Morton Klein.

5 λόγοι για την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους

Την επόμενη εβδομάδα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΡ) θα διεξάγει ένα ψήφισμα για την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης. Με τον τρόπο αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ακολουθήσει το παράδειγμα των κοινοβουλίων στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιρλανδία, στην Ισπανία και στη Γαλλία, καθώς και στη Σουηδία, όπου η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα (και η 135η στον κόσμο) που αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης. Παρόμοιες ψηφοφορίες αναμένεται επίσης να διεξαχθούν στο ιταλικό και το δανικό κοινοβούλιο.

Η ψηφοφορία έρχεται σε μια σημαντική στιγμή, περίπου επτά μήνες μετά την κατάρρευση των ειρηνευτικών προσπαθειών του υπουργού Εξωτερικών Kerry των ΗΠΑ. Αντί για την περαιτέρω ανάπτυξη του πολιτικού ορίζοντα για την επίλυση της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής σύγκρουσης, η Γάζα βίωσε τον πιο θανατηφόρο γύρο βιαιοτήτων μέχρι σήμερα, που στοίχισε τη ζωή περισσοτέρων από 2000 Παλαιστινίων. Στην πραγματικότητα, το εν λόγω κύμα της βίας ήταν τόσο μεγάλο που σε πολλούς Ισραηλινούς ανέσυρε τις αναμνήσεις της δεύτερης Ιντιφάντα, αν και τα πρόσφατα γεγονότα δεν έχουν φτάσει τον αριθμό των θανάτων εκείνων των χρόνων. Οι δράσεις της Ισραηλινής κυβέρνησης στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στη Δυτική Όχθη, καθώς και η αυξανόμενη δύναμη του κινήματος των εποίκων, έχουν εν τω μεταξύ υπονομεύσει περαιτέρω τις προοπτικές για την επίτευξη μιας λύσης δύο κρατών.

Μεταξύ Γάζας και Αμμοχώστου

Το πλοίο Mavi Marmara μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, τον Μάιο του 2010 (Abayomi Azikiwe/flickr)

Στα κατεχόμενα της βόρειας Κύπρου η φετινή 40η επέτειος της τουρκικής εισβολής και κατοχής ήταν ξεχωριστή σε σχέση με όλες τις προηγούμενες. Θα ανέμενε κανείς ότι καθ’ αυτό το γεγονός τής συμπλήρωσης τεσσάρων δεκαετιών από τα γεγονότα τού καλοκαιριού τού 1974 θα αποτελούσε από μόνο του το επίκεντρο των επετειακών εκδηλώσεων. Ωστόσο, η επί 40 χρόνια οικονομική και διπλωματική απομόνωση της επονομαζόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας τής Βόρειας Κύπρου» σε συνάρτηση με την έκδηλη απαισιοδοξία της τουρκοκυπριακής κοινής γνώμης για την μελλοντική πορεία της κατοχικής διοικητικής οντότητας, δεν προσφέρονταν για ευχάριστους απολογισμούς. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2011 από το Τουρκικό Ίδρυμα Έρευνας Οικονομικής Πολιτικής, TEPAV, λιγότερο από το 20% των Τουρκοκυπρίων δήλωναν ευχαριστημένοι από την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην «ΤΔΒΚ». Εννέα στους δέκα κατοίκους των κατεχομένων δήλωναν απαισιόδοξοι για τη βιωσιμότητα του κατοχικού πολιτικού κατεστημένου και της «ΤΔΒΚ». [1] Έκτοτε, κανένα γεγονός δεν συνετέλεσε στο να μεταβληθούν οι απαισιόδοξες τάσεις τής τουρκοκυπριακής κοινής γνώμης, όχι μόνο λόγω της στασιμότητας των διαπραγματεύσεων με την ελληνοκυπριακή πλευρά και της συνεχιζόμενης διπλωματικής απομόνωσης της «ΤΔΒΚ». Η χρηματοπιστωτική κρίση που αντιμετωπίζει η Κυπριακή Δημοκρατία, όσο παράδοξο ίσως ακούγεται, διέψευσε την ελπίδα πολλών Τουρκοκυπρίων πολιτών, που έβλεπαν την οικονομική ευρωστία τού νότου ως ευκαιρία διεξόδου από το πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο που επί τέσσερις δεκαετίες αντιμετωπίζει ο κατεχόμενος βορράς.

Παλαιστινιακά Εδάφη: Κυβέρνηση ενότητας μεταξύ Χαμάς και ΟΑΠ

Η ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς, που κυβερνά τη Λωρίδα της Γάζας, και ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) συμφώνησαν σήμερα να σχηματίσουν μια κυβέρνηση ενότητας τις επόμενες εβδομάδες, προκειμένου να τερματιστεί ο πολιτικός τους διχασμός, όπως ανακοίνωσαν οι δύο πλευρές σε κοινή συνέντευξη Τύπου.

«Συνήφθη μια συμφωνία για τον σχηματισμό μιας ανεξάρτητης κυβέρνησης υπό τον πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς σε διάστημα πέντε εβδομάδων», αναφέρει η κοινή ανακοίνωση των δύο πλευρών, την οποία διάβασε ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Χαμάς στη Γάζα Ισμαήλ Χανίγε. Στη συνέχεια, έπειτα από έξι μήνες, θα διεξαχθούν εθνικές εκλογές, βάσει της συμφωνίας αυτής.

«Μετριοπαθής» ο νέος Παλαιστίνιος πρωθυπουργός, λένε τα ΜΜΕ στο Ισραήλ

«Ο ισραηλινοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι ο Ράμι Χαμντάλα είναι ένας μετριοπαθής και πραγματιστής που θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική γραμμή με τον προκάτοχό του Σαλάμ Φαγιάντ», μετέδωσε το ραδιόφωνο του ισραηλινού στρατού.

Ο Ράμι Χαμντάλα είναι στενός συνεργάτης του Μαχμούντ Αμπάς και δεν αναμένεται να τον υποσκιάσει. Πρόκειται μάλλον για έναν διαχειριστή και όχι πραγματικά για έναν πολιτικό άνδρα με ανάστημα ηγέτη, ενώ ο Φαγιάντ ύστερα από έξι χρόνια στη θέση αυτή εμφανιζόταν όλο και πιο ανταγωνιστικός προς τον Μαχμούντ Αμπάς», πρόσθεσε το ραδιόφωνο.

Η Παλαιστίνη μετά τον Φαγιάντ Η επιλογή μεταξύ συνεργασίας και σύγκρουσης

Όταν ο πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής, Σαλάμ Φαγιάντ, παραιτήθηκε πρόσφατα, έχοντας απηυδήσει με τις πολιτικές επιθέσεις από τον πρόεδρο του κόμματος της Φατάχ, Μαχμούντ Αμπάς, μια σειρά από παρατηρητές ανησύχησαν ότι αυτό σηματοδοτούσε «την αρχή του τέλους της Παλαιστινιακής Αρχής (ΠΑ)». [1] Οι δυτικές κυβερνήσεις θεωρούσαν τον Φαγιάντ ως απαραίτητο, τη μόνη άφθαρτη προσωπικότητα που είχε συμβαδίσει με τα δυτικά συμφέροντα και είχε ανεξαρτητοποιηθεί επαρκώς από την Φατάχ, ώστε να ελέγχει την μη εκλεγμένη εξουσία της στη Δυτική Όχθη.

Ο Σαλάμ Φαγιάντ μπροστά από τις φωτογραφίες του Γιάσερ Αραφάτ και του Μαχμούντ Αμπάς .(Loay Abu Haykel / Courtesy Reuters)

Αν και ο Φαγιάντ δεν ήταν δημοφιλής - το κόμμα του έλαβε μόλις 2,4% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές του 2006 -, υπήρξε ικανός τεχνοκράτης και διοικούσε με επιτυχία τις διάσπαρτες κοινότητες της Δυτικής Όχθης. Ο Φαγιάντ μιλούσε επίσης την ίδια γλώσσα με τους διεθνείς χορηγούς, έχοντας υπηρετήσει προηγουμένως στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως εκπρόσωπος της ΠΑ και θεωρούνταν πολύτιμος στην Ουάσιγκτον, κυρίως λόγω της φήμης του ότι ήταν υπέρ της διαφάνειας, των προσπαθειών του για τη μεταρρύθμιση των δυνάμεων ασφαλείας της ΠΑ και της στενής συνεργασίας του με το Ισραήλ. Παρ’ όλ’ αυτά, η ηχηρή υποστήριξη που έλαβε ο Φαγιάντ [2] από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αρκετή για να δυσφημιστεί στους Παλαιστίνιους - ένα δίλημμα οικείο και στον Αμπάς.

Κύπρος: Φημολογία περί εντολής Χριστόφια για άδεια σε παλαιστινιακή τράπεζα

Εντολές στην Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου για παραχώρηση άδειας λειτουργίας σε Παλαιστινιακή Τράπεζα με έδρα τη λωρίδα της Γάζας, η οποία ελέγχεται από τη Χαμάς, φέρεται να έχει δώσει ο Δημήτρης Χριστόφιας σύμφωνα με το κυπριακό κανάλι Sigma.

Οι γερμανικές και οι ισραηλινές υπηρεσίες φέρονται να διερευνούν το θέμα καθώς εκφράζονται φόβοι, πως μέσω της συγκεκριμένης τράπεζας αγοράζονται όπλα ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείται και για σκοπούς του Ιράν.

Τι σημαίνει η αναγνώριση της Παλαιστίνης

Θέση κράτους-παρατηρητή απέδωσε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην Παλαιστίνη μετά την ψηφοφορία της Πέμπτης. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα ακριβώς 65 χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης που πρότεινε τότε ως λύση του Παλαιστινιακού Ζητήματος τη δημιουργία δύο κρατών, ενός Αραβικού και ενός Εβαϊκού, μετά την αποχώρηση των Βρετανών από την Παλαιστίνη. Μπορεί ο συμβολισμός αυτός να έχει το δικό του πολιτικό μήνυμα όμως στην πραγματικότητα, οι Άραβες παρουσίασαν ως μία διπλωματική νίκη αυτό που απέρριψαν κατηγορηματικά πριν από 65 χρόνια.

Μετά το σχετικό ψήφισμα εγείρονται δύο ερωτήματα: Μπορεί ο ΟΗΕ με ψήφισμα να ιδρύσει ένα νέο κράτος; Ποια η σημασία της αναγνώρισης της Παλαιστίνης ως κράτους-παρατηρητή του ΟΗΕ;   

Αναβάθμιση της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε υπέρ της αναγνώρισης της Παλαιστίνης ως παρατηρητή (όχι όμως και μέλος) μια κίνηση στην οποία αντιτίθεται σφόδρα το Ισραήλ και οι ΗΠΑ.

Οι ψήφοι ήταν 138 υπέρ και 9 κατά με 41 χώρες να απέχουν. Οι Παλαιστίνιοι τώρα θα μπορούν να λαμβάνουν μέρος στις συζητήσεις στον ΟΗΕ και ενδεχομένως να συμμετέχουν σε όργανα όπως το Διεθνές Δικαστήριο.

Η Ελλάδα ψηφίζει υπέρ Παλαιστίνης

''Η Ελλάδα αποφάσισε να υπερψηφίσει, κατά την αυριανή συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, την Απόφαση για την αναβάθμιση του καθεστώτος της Παλαιστίνης σε κράτος μη-μέλος του ΟΗΕ''.Έτσι  ξεκινά η ανακοίνωση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών που εκδόθηκε πριν από λίγο για την αναγνώριση της Παλαιστίνης

 


''Η απόφασή μας αυτή - συνεχίζει- είναι συνεπής προς την πάγια θέση αρχής της χώρας μας για την επίλυση του Μεσανατολικού προβλήματος στην βάση των δύο κρατών, ήτοι ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους, που θα συμβιώνει με ειρήνη και ασφάλεια με το κράτος του Ισραήλ.

Κατά του αιτήματος των Παλαιστινίων για καθεστώς παρατηρητή στον ΟΗΕ η Γερμανία

Η Γερμανία δεν θα ψηφίσει υπέρ του αιτήματος της Παλαιστίνης να της αναγνωριστεί το καθεστώς του κράτους-παρατηρητή στον ΟΗΕ, όπως δήλωσε σήμερα ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης Στέφεν Ζάιμπερτ.

«Η Γερμανία δεν θα εγκρίνει αυτό το αίτημα», δήλωσε ο Ζάιμπερτ.

Την ίδια ώρα το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι συνεχίζονται έντονες διαβουλεύσεις με τις κυβερνήσεις άλλων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την ελπίδα ότι θα καταλήξουν σε μια κοινή στάση.