Τα πρόσφατα γεγονότα στην Αίγυπτο έχουν οδηγήσει τους ιθύνοντες της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ πίσω στο σχεδιαστήριο: το πραξικόπημα κατά του προέδρου Mohamed Morsi τον Ιούλιο, η σφαγή εκατοντάδων μουσουλμάνων υποστηρικτών της Αδελφότητάς του και η φυλάκιση πάνω από 2.000 εξ αυτών. Η απελευθέρωση του πρώην προέδρου Mubarak και η δίκη του Morsi και 14 άλλων προσωπικοτήτων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αποτελούν λόγους για τους οποίους χρειάζεται να επανεξεταστεί η διπλωματική στρατηγική.
Η Ύπατη Εκπρόσωπος Ashton και ο Ειδικός Εκπρόσωπος της ΕΕ για την περιοχή της νότιας Μεσογείου, Bernardino León, είχαν ξοδέψει 17 μήνες για την οικοδόμηση μιας σχέσης με τις κύριες πολιτικές δυνάμεις μετά την επανάσταση της 25ης Ιανουαρίου του 2011. Με υποσχέσεις για οικονομική βοήθεια και για τη μελλοντική διαπραγμάτευση μιας Εκτενούς και Σε Βάθος Συμφωνίας Ελευθέρων Συναλλαγών που συνδέονται με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, η ΕΕ προσπάθησε να κερδίσει ένα βαθμό επιρροής στην κυβέρνηση του προέδρου Morsi. Είχε την ελπίδα πως η στρατηγική της ήπιας δύναμής της και η «νέα μορφή της ευρωπαϊκής διπλωματίας» θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να ξεπεραστούν οι βαθιές διαφορές που υπάρχουν στην αιγυπτιακή κοινωνία. Όμως, τα ποσά της οικονομικής ενίσχυσης υπό όρους (που προσφέρθηκαν κυρίως με τη μορφή δανείων), απεδείχθησαν πολύ μικρά και οι προοπτικές της αύξησης του εμπορίου και των επενδύσεων είναι πολύ ασαφείς για να θέλξουν την αιγυπτιακή ηγεσία στο να ακολουθήσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της ΕΕ.
Η Ύπατη Εκπρόσωπος Ashton και ο Ειδικός Εκπρόσωπος της ΕΕ για την περιοχή της νότιας Μεσογείου, Bernardino León, είχαν ξοδέψει 17 μήνες για την οικοδόμηση μιας σχέσης με τις κύριες πολιτικές δυνάμεις μετά την επανάσταση της 25ης Ιανουαρίου του 2011. Με υποσχέσεις για οικονομική βοήθεια και για τη μελλοντική διαπραγμάτευση μιας Εκτενούς και Σε Βάθος Συμφωνίας Ελευθέρων Συναλλαγών που συνδέονται με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, η ΕΕ προσπάθησε να κερδίσει ένα βαθμό επιρροής στην κυβέρνηση του προέδρου Morsi. Είχε την ελπίδα πως η στρατηγική της ήπιας δύναμής της και η «νέα μορφή της ευρωπαϊκής διπλωματίας» θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να ξεπεραστούν οι βαθιές διαφορές που υπάρχουν στην αιγυπτιακή κοινωνία. Όμως, τα ποσά της οικονομικής ενίσχυσης υπό όρους (που προσφέρθηκαν κυρίως με τη μορφή δανείων), απεδείχθησαν πολύ μικρά και οι προοπτικές της αύξησης του εμπορίου και των επενδύσεων είναι πολύ ασαφείς για να θέλξουν την αιγυπτιακή ηγεσία στο να ακολουθήσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της ΕΕ.
