ISIS lucrative economy and its donators

“ISIS is a huge financial package to support more 8 million people—which is now the size of the population living in territories under ISIS control... it is also supporting tens of thousands of militants who have been at war for months, with new recruits coming in every day. Yet it keeps all these people answerable to them, seems to have incredible cross-border mobility and shows no signs right now of running out of money or fuel.” says Luay al-Khatteeb, visiting fellow of the Doha Brookings Center and director of the Iraq Energy Institute in Baghdad[1].

Today ISIS controls an area almost as big as then United Kingdom. Having amassed more than two billion dollars[2] since its appearance in 2003[3] it is now the wealthiest terrorist organization. Although, lucrative donations and private contributions started up ISIS, the group has managed to become self funded within a couple of years. It has even put in place the beginnings of quasi-state structures - ministries and law courts. This unpresented pace of income compilation  is based on the following sources of income[4]:

Δημιουργική Λογιστική

Η επιστήμη της οικονομικής και δη η δημόσια οικονομική έχουν προσφέρει, στις κυβερνήσεις των κρατών, μια φαρέτρα από χρήσιμα λογιστικά εργαλεία για την εικονική βελτίωση των δεικτών ελλείμματος και δημόσιου χρέους. Έτσι αρκετές χώρες παρουσιάζουν εύρωστους οικονομικούς δείκτες στους διεθνείς επενδυτές με αποτέλεσμα να έχουν εύκολη πρόσβαση στη διεθνή αγορά για την κάλυψη των δανειακών τους αναγκών, την αναχρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους και την προσέλκυση επενδυτικών κεφαλαίων για την ανάπτυξη της εθνικής τους οικονομίας.

Qatar's interference in Egypt's internal affairs

Without a doubt Qatar has become a dynamic player in the Arab world. Maintaining warm relations with important actors such as Russia, Europe and even Iran it has succeeded in mediating in Arab conflicts (Lebanon, Sudan, Yemen and Palestine) and making its voice heard.

Natural Gas discoveries in Lebanon

Justifiably, the major gas discoveries in east Mediterranean have spurred enthusiasm across the poor energy countries of the region. According to the US Geological Survey’s (USGS) the 122 Tcf estimated total gas reserves of the Levant Basin Province and the total gas reserves of 345 Tcf in East Mediterranean suffice to satisfy the region’s energy demand almost indefinitely. In the meantime, Lebanon understands that if it wants to achieve energy security or prevent others from drilling from disputed areas it needs to catch up with findings and drilling.

The meaning of Assad's fall to Israel

The strategic importance to the West of what will be Assad’s defeat and a Syrian Sunni victory is most probably not completely understood by the mainstream. Contrary to what many believe for the Syrian opposition that it is a homogenous body which fights for its democratic rights, the truth lies in the fact that the Syrian long suppressed Sunni population is craving to overthrow the Shiite Alawite to rule Syria. 

The Netherlands in the Interwar Years and the Greek crisis

 

The lingering situation in Greece has puzzled experts of all kinds with its persistence and severity. Thus, many of them point out that a similar case was that of the Netherlands during the Great Depression. Then just as now the Netherlands was a member of a monetary union of states, the Gold Standard block. Then just as now the Netherlands was confronted with a shattered economy, growing budget deficits and rising unemployment. Then just as now they were certain that the real economy would respond to fiscal and monetary adjustments. Well, what is certain is that the Netherlands had suffered more than any other country during the 1929 crisis and it revived only after it left the Gold Standard system.

Left and right wing terrorism in Italy in the 1970’s: Lessons for Greece.

Italy for almost 15 years faced the menace of both far-right and far-left terrorism. From the late 1960’s to the early 1980’s the lethal face of terrorism brought chaos to the Italian state and intimidated society. To speak of what the 1970s represented in Italy’s political history is probably to speak of the present in Greece; the political situation that preceded those years in Italy bears resemblance to the situation that Greece faces today.

Η ενίσχυση των σχέσεων σε θέματα Ασφάλειας μεταξύ των κρατών στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου

Η περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου[1] υπέστη τα τελευταία χρόνια σημαντικές γεωοικονομικές και γεωπολιτικές αλλαγές. Πιο συγκεκριμένα η οικονομική κρίση στην ευρωζώνη και οι αναταραχές στην Μέση Ανατολή συνδεδεμένες με την Αραβική Άνοιξη, όπως και η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου σε Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα, έχουν διαταράξει το ισοζύγιο της ασφάλειας στην περιοχή.

Σκοπός αυτής της έρευνας είναι ο προσδιορισμός και η ανάλυση των βασικών θεμάτων ασφαλείας στην νοτιοανατολική Μεσόγειο από το 2010 μέχρι και το 2013 και την ενίσχυση των σχέσεων ή τις διαμάχες μεταξύ των κρατών της περιοχής. Η έρευνα εστιάζει στην διερεύνηση νευραλγικών τομέων σχετικά με την ενεργειακή και αμυντική ασφάλεια στην περιοχή σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων αλλά και σε επίπεδο σχέσεων μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και νοτιοανατολικής Μεσογείου μέσα στα πλαίσια της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), όπως και την επιρροή που ασκούν τρίτες χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΠΓΔΜ) ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΠΓΔΜ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΥΠΟ ΤΟΝ ΜΑΘΙΟΥ ΝΙΜΙΤΣ

Ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ για το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, Μάθιου Νίμιτς, πρόκειται να συναντηθεί στις 29-30 Ιανουαρίου στη Νέα Υόρκη με τους εκπροσώπους Ελλάδας και ΠΓΔΜ, προκειμένου συζητηθούν οι προοπτικές προόδου προς την επίλυση του ζητήματος.  Έπειτα από τις διμερείς επαφές του το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου σε Αθήνα και Σκόπια, χάρη στην πρωτοβουλία της ελληνικής πλευράς για την επανέναρξη των συνομιλιών, ώστε να βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση, τα περιθώρια ελιγμών και για τις δύο πλευρές έχουν στενέψει.

 

Αφενός, η Ελλάδα βρίσκεται οικονομικά και διπλωματικά αποδυναμωμένη εν μέσω οικονομική κρίσης, και αφετέρου η ΠΓΔΜ ταλανίζεται από οικονομική και μείζονα εσωτερική πολιτική κρίση[1], με αποτέλεσμα η έκβαση αίσιου αποτελέσματος στην προσεχή συνάντηση να τίθεται εν αμφιβόλω.

The Arctic Environmental Security

Global warming and the increased human activity in High North are changing the Arctic environment causing melting of the ice cap and higher air temperatures.[1] The changes in the Arctic environment put under threat the whole Arctic ecosystem and rise serious environmental security concerns regarding the maintenance of the local and the planetary biosphere.

PERSISTENT ORGANIC POLLUTANTS

In recent decades the Arctic temperature has raised as much as 3.5ºC during winter months. Various persistent organic pollutants (POPs)[2] and other contaminants[3] are transported by air to Arctic were they are deposited in the ice through precipitation or deposition.[4] Contaminants are also carried to Arctic by ocean and river discharges. According to the 1997/98 AMAP assessment of pollution in Arctic, POPs were present in parts of the region where there was no human activity to explain the contamination. This piece of evidence confirmed that the northern polar region served as a sink for pollutants that had been transported over long distances.[5]

The Newly Emerging Arctic Security Regime

By the end of the Cold War, the Arctic entered into an era of substantial demilitarization and cooperation[1]. Both the US and Russia dissipated their Arctic forces, albeit the US remained the most military capable Arctic power[2]. Following the two superpowers, the other Arctic nations all took immediate steps to utilize the “peace dividend”.[3] Mutual reduction of the deployed forces and the elimination of the Arctic based exercises were at the forefront of their agenda.[4] 

During the 90s the Arctic affairs were monopolised by low politics issues, such as environmental protection and fishery patrols.[5] In fact, joint policies such as the Arctic Military Environmental Cooperation Program (AMEC)[6] among Norway, Russia and the US were launched as a result of the growing international environmental concern over the abandoned Russian nuclear submarines.[7] Cooperation among the Arctic nations was also broadened both by the establishment of the Arctic Environmental Protection Strategy and the Arctic Council.[8]

What factors are driving the new debate on ballistic missile defences?

Today there are few issues that are as thorny as that of ballistic missile defence (BMD). After years of living under the threat of that almost invincible weapon -the nuclear armed missile- BMD appears to be set to turn the technological cycle in favour of defence, with the potential therefore of turning the deterrence doctrine on its head and forcing countries to completely re-evaluate their options. The concept itself is far from new, and spans more than fifty years of research with frequent gaps and hiccups in between. The Anti-Ballistic Missile Treaty –signed in 1972-, the US’s withdrawal from the Treaty –in June 2002-, and a series of political, technological, and strategic factors from 90’s to 10’s have shaped the whole BMD debate, which seems to point to the fact that BMD has reached a stage of maturity where even its most strident opponents accept that some sort of defence effort would continue for the foreseeable future.[1]

THE HISTORICAL BACKGROUND OF THE ARCTIC TERRITORIAL DISPUTES UNDER THE REALIST PERSPECTIVE

The rivalry over the Arctic territory is undoubtedly a game of power. In such a game “new territories are conquered, held, assimilated, and serve as a starting point for new advance”.[1]  Territorial claims over the Arctic region are traced to 1920, where the littoral states began to claim territory based on the so called ‘sector principle’.[2] The latter appeared as a unique opportunity for expansion to the north. The Arctic states were claiming all land territory within sectors based on their coastline between the outermost limits towards neighbour states and straight longitude lines to the top at the North Pole.[3] However, the principle was not a rule of international law and found little support in states’ practice.[4] For more than sixty years, the Arctic states were engaging in sovereignty disputes for predominance mainly over the Northwest Passage, the Northeast Passage, the Beaufort Sea and the Northern Continental Shelf. Throughout that period the absence of a common regulatory mechanism made the balance of power in the region fragile, since the pressures from the anarchic international environment towards balancing and against cooperation were reinforced by the relativity of power.[5] It is noteworthy that throughout the Cold War realism was a “plea for statesmen and, above all, US and Soviet leaders, to recognize the need to coexist in a world of opposing interests and conflict”.[6]

RESTORING THE BALANCE

Over the past few days we have witnessed a sudden turnaround over the prospect of the Hellenic economy and a well concerted campaign for the salvation of Euro and the Euro-zone itself.

The truth is that both the current financial crisis and the political instability in the broader Mediterranean region have created new data for the retention of peace and stability in Europe and gradually upgrade the role of Hellas as a stabilizing force in it.

CHEMICAL WEAPONS AND THE CHEMICAL WEAPONS CONVENTION (PART 2)

                     III.      The Destruction of Chemical Weapons 

One of the tasks, that the 2^nd Review Conference which took place on April 7-18, 2008, had to face was the fact that 11 years after its entry into force, many states haven’t destroyed their chemical weapons stockpiles yet. On the contrary they have requested and granted new deadlines[1].

Beyond any doubt the negotiations of the CWC underestimated some important factors regarding the destruction of chemical weapons, such as the huge financial burden, the technological complexity and politics of course. As a result, Russia and USA, which posses the 90% of the global declared stockpiles, failed to meet the deadline of 29^th April 2007. In addition, contrary to the rules of the convention which state clearly that the cost of the destruction must be borne by the possessor states, many states have asked for and received financial and technical assistance. Russia continues to be the biggest recipient of international assistance for destruction, despite the low progress, and in the case of Albania the total verification cost was covered.[2]

CHEMICAL WEAPONS AND THE CHEMICAL WEAPONS CONVENTION (PART 1)

Not many years ago in autumn of 2003 “a mere chemistry academy student in Moscow managed to design a home-made bomb and to plant it in the heart of Moscow, just a quarter mile away from the Kremlin. He claimed to be connected to radical neo-bolsheviks, which he hardly was”.[1] Nevertheless, an academic carrier is not necessary to manufacture a chemical weapon. In the age of globalization where the access to knowledge is just a web surfing, internet can provide any information. Anyone of us with access to knowledge of chemicals or randomly could mix readily available household products to create relatively dangerous concoctions.[2]

Beyond any doubt we live in a globalized environment, where cooperation among states and people from every corner of this world is at the forefront, establishing organizations such as the UN, singing treaties such as the Chemical Weapons Convention (CWC) and creating terrorist networks such as Al Qaeda. The question is: bearing in mind the above do we stand a chance to put an end in the proliferation and production of chemical weapons? Isolating chemical weapons characteristics from Bailey’s speech: easy, inexpensive, effective and difficult to detect, the issue of proliferation becomes dubious. How close we are in a world without chemical weapons, taking into consideration the forthcoming scientific and technological advancements in their production, detection, decontamination and destruction?

Το πυρηνικό εργοστάσιο της Τουρκίας στην περιοχή της Μυρσίνης.

Ψηφιακή αναπαράσταση του τουρκικού πυρηνικού εργοστασίου στη Μυρσίνη

Πριν ένα τρίμηνο περίπου η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε την ανέγερση δυο πυρηνικών εργοστασίων στην περιοχή του Ακουγιού (Μυρσίνη) και στη Σινώπη. Το 2013 θα ξεκινήσει η κατασκευή του ενός εργοστασίου αυτού στο Ακουγιού.

Σύμφωνα με τον Γενικό Διευθυντή της εταιρείας παραγωγής του εργοστασίου στο Ακουγιού, Αλεξάντρε Σουπερφίν, (της Rosatom) το πυρηνικό εργοστάσιο θα έχει μέγεθος όσο δυο γήπεδα ποδοσφαίρου ενώ η παραγόμενη ισχύς των τεσσάρων πυρηνικών αντιδραστήρων του θα φτάνει τα 4.800 MW. Για την ψύξη θα χρησιμοποιηθεί νερό της θάλασσας, γι΄αυτό δε θα χτιστούν πύργοι ψύξης ενώ το νερό θα επιστρέφει στη θάλασσα καθαρό.

Η κοινωνία των πολιτών κλειδί ενάντια στη διαφθορά.

Η σύγχρονη «δημοκρατία» ευνοεί τη χρηματοδότηση πολιτικών οργανισμών από ιδιωτικές πηγές; κάτι σαν λάδι στη μηχανή για να κινείται το σύστημα. Πόροι συγκεντρώνονται από τη βάση των κομμάτων και πολιτικούς ακτιβιστές αλλά και από μεγαλύτερες οικονομικές μονάδες που αντιλαμβάνονται τα συμφέροντα τους να συνδέονται με συγκεκριμένα πολιτικά σχήματα. Η χρηματοδότηση από ιδιώτες ενεργοποιεί το σύστημα και σύμφωνα με τους υπέρμαχους αυτής της σχέσης με αυτό τον τρόπο προάγεται ο πολιτικός ανταγωνισμός.

Η άλλη πλευρά καταδεικνύει τον κίνδυνο να στρεβλωθεί το πολιτικό αποτέλεσμα από τη διανομή των χρηματοδοτικών κεφαλαίων έτσι ώστε να ευνοείται περισσότερο ένας σχηματισμός από κάποιον άλλο από οργανωμένες ομάδες δύναμης. Όσο για τους πολίτες, η εξαγόραση συνειδήσεων ανθεί στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος που συντροφεύει θαυμάσια τις σύγχρονες «δημοκρατίες». Μπούμερανγκ μπορεί να αποδειχθεί η ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση της μοντέρνας «δημοκρατίας», η άλλη όψη της οποίας είναι  το  φαινόμενο της διαφθοράς να τέμνει εγκάρσια όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής.

DOPING CONTROL

Το 2004 ξεκίνησε το γκρέμισμα και το άδειασμα μιας ολόκληρης ομάδας αθλητών, αλλά και μιας ολόκληρης ομοσπονδίας, αυτή της άρσης βαρών. Το 2008 η παράσταση ολοκληρώθηκε με λαμπρό τρόπο. Όχι μόνο κατέστρεψαν αθλητές, που ίσως και να λάμβαναν ουσίες, αθλητές που τόσες φορές μας είχε κάνει περήφανους και άλλες τόσες συνήθιζε σύσσωμη η πολιτική μας ηγεσία να φωτογραφίζεται μαζί τους, αλλά ενοχοποίησαν αθλητές που ουδέποτε πήραν ουσίες, σαν την πρωταθλήτρια των 20χλμ βάδην Αθανασία Τσουμελέκα ( την ξύπνησαν 2πμ την ημέρα του αγώνα της, για να την υποβάλουν σε έλεγχο, στον οποίο βρέθηκε «δήθεν» θετική μετά από 2 βδομάδες στην ουσία ερυθροποιητίνη, ουσία τόσο γνωστή όσο για να μην τη χρησιμοποιήσει αθλητής πριν τον αγώνα του).

Έφτασε το 2012, ολυμπιακή χρονιά και πάλι με την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Ξεκίνημα με την αποβολή της πρωταθλήτριας του τριπλούν Παρασκευής Παπαχρήστου για δήθεν ρατσιστικό σχόλιο – ανέκδοτο που κυκλοφορεί ευρέως στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό », και συνέχεια με τον πρωταθλητή του ύψους Δημήτρη Χονδροκούκη, ο οποίος φαίνεται να βρέθηκε θετικός στην ουσία ναδρολόνη, που είχε ανιχνευθεί και στον Μπεν Τζόνσον στο περιβόητο σκάνδαλο του 1988! Καλά κοροϊδευόμαστε; Αν ήταν να κάνει χρήση ουσιών ένας τέτοιος αθλητής, σίγουρα δεν θα επέλεγε μια ουσία ανιχνεύσιμη και γνωστή από το 1988! 

ΦΟΒΟΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΠΟΛΥΣ ΦΟΒΟΣ…

Αμφισβητεί κανείς το ρόλο της σύγχρονης Τουρκίας, των Ερντογάν και Νταβούτογλου, ως περιφερειακής υπερδύναμης; Αμφισβητεί κανείς την ευφυΐα του Δρ. Νταβούτογλου, ως ηγέτη της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος χώρας; Αμφισβητεί κανείς τη θεωρία του επεκτατισμού, ως γενικού γνώμονα άσκησης της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας (παρεμπιπτόντως μόνο τα νησιά του Ιονίου πελάγους δεν έχουν ακόμη προσθέσει στους «χάρτες» τους);

Ασφαλώς, τα παραπάνω ερωτήματα είναι ρητορικά, αφού σχεδόν όλοι συμφωνούμε πως η απάντηση είναι, όχι. Τα πραγματικά ερωτήματα, λοιπόν, είναι γιατί η Τουρκία τα μαζεύει σιγά σιγά στο ζήτημα της «κατάρριψης» του μαχητικού της από την Συρία; Θα έχανε ποτέ η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της γείτονος χώρας την ευκαιρία μιας πολεμικής σύρραξης, ενώ μάλιστα έχει και το διεθνές περιβάλλον με το μέρος της, για να αναθεωρήσει-επεκτείνει τα σύνορά της; (Συγκεκριμένα, θα έκανε τη δουλεία για της ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ) Ή έγινε, εν μια πρωία, η Τουρκία, από αναθεωρητική δύναμη της νοτιοανατολικής Μεσογείου, παράγων σταθερότητας για την περιοχή;