Η κρίση του ευρώ το 2010 οδήγησε σε έναν “αγώνα για την Ευρώπη” καθώς οι χρεωμένες χώρες-μέλη της ΕΕ -ιδιαίτερα στην λεγόμενη περιφέρεια- επιδίωξαν απεγνωσμένα να προσελκύσουν επενδύσεις, κυρίως στις υποδομές και στους κρατικούς τίτλους των. Αλλά έκτοτε, η βιασύνη για κινεζικές επενδύσεις έχει εξαπλωθεί από την περιφέρεια, στον πυρήνα. Το Ηνωμένο ΒΑσίλειο ηγείται της “κούρσας” και ακόμη και η Γαλλία στοχεύει τώρα σε κινεζικές επενδύσεις για τις υποδομές της -για παράδειγμα, τον Δεκέμβριο του 2014 η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε την πώληση του 49,9% του αεροδρομίου της Τουλούζης σε μια κινεζική κοινοπραξία, ενώ αναμένεται να ακολουθήσει και η Λυών.
Αυτό καθιστά ακόμη πιο επείγον για την ΕΕ να υπογράψει μια διμερή επενδυτική συνθήκη με την Κίνα (ΒΙΤ). Η Κίνα, η οποία προτιμά να ασχολείται διμερώς με τα κράτη-μέλη της ΕΕ, ήταν μέχρι προσφάτως πρόθυμη να συμφωνήσει σε μια τέτοια συνθήκη. Ωστόσο, η εμφάνιση μιας σειράς μεγάλων εμπορικών συμφωνιών, όπως η ΤΤΙΡ, φαίνεται να έχει αλλάξει το μυαλό της Κίνας. Καθώς η μακροπρόθεσμη παγκόσμια στρατηγική της Κίνας μετατοπίζεται από τους παραγωγούς πόρων στις αναπτυγμένες αγορές -και το γουάν γίνεται ισχυρότερο- η Κίνα χρειάζεται όλο και περισσότερο να επενδύσει στην Ευρώπη.

.jpg)
