Η Ρωσία βγάζει τον στόλο στην Μαύρη Θάλασσα - Συνεδρίασε το συμβούλιο ασφαλείας

Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν κάλεσε σε σύσκεψη τους κυριότερους αξιωματούχους της χώρας για να συζητήσουν την ενίσχυση της ασφάλειας στην Κριμαία, όπου οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ανακοίνωσαν ότι ματαίωσαν "επιθέσεις" που ετοίμαζε η Ουκρανία, ανέφερε σήμερα το Κρεμλίνο.

Μετράει τις πληγές της η Τουρκία

Τις πληγές της μετράει η Τουρκία λίγες ώρες μετά τη νέα τρομοκρατική επίθεση που κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 37 ανθρώπους ενώ οι τραυματίες είναι πάνω από 130. Οι έρευνες για τους υπαίτιους της επίθεσης προσανατολίζονται στο ΡΚΚ και γίνονται σχεδόν σε όλη την χώρα έφοδοι σε σπίτια για να βρεθούν οι δράστες.  

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις ενισχύουν την αποφασιστικότητα της χώρας του κατά της τρομοκρατίας. «Το τουρκικό κράτος δεν θα υποχωρήσει ποτέ στο δικαίωμά του να υπερασπισθεί τον εαυτό του και τους πολίτες του», πρόσθεσε:

Πέντε χρόνια μετά την Φουκουσίμα

Πριν από πέντε χρόνια τον Μάρτιο, ένας από τους μεγαλύτερους σεισμούς που έχει καταγραφεί ποτέ έπληξε την Ιαπωνία [1] καταστρέφοντας τον μακροχρόνιο μύθο [2] της πυρηνικής ενέργειας μηδενικού κινδύνου. Η κατάρρευση του εργοστασίου Fukushima Daiichi [3] αποκάλυψε σημαντικές ελλείψεις στην ιαπωνική κουλτούρα ασφάλειας, κάτι από το οποίο η χώρα έχει μάθει και έχει προσπαθήσει να αντιμετωπίσει. Οι χώρες που ορμούν μπροστά με την πυρηνική ενέργεια θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη αυτά τα μαθήματα για να αποφευχθεί άλλη μια Φουκουσίμα.

Βουδιστές μοναχοί προσεύχονται για τα θύματα του σεισμού και του τσουνάμι της 11ης Μαρτίου 2011, στην παραλία Kitaizumi, περίπου 15 μίλια από το πυρηνικό εργοστάσιο Fukushima Daiichi, στις 10 Μαρτίου του 2012. YURIKO NAKAO / REUTERS

Στα χρόνια μετά το ατύχημα, οι κατεστραμμένοι αντιδραστήρες του εργοστασίου της Φουκουσίμα έχουν σταθεροποιηθεί μέσω ενός αυτοσχέδιου συστήματος ψύξης με νερό, και οι εκπομπές ραδιενέργειας έχουν μειωθεί σημαντικά. Εν τω μεταξύ, μετά από προσπάθειες απορρύπανσης, μερικοί από τους πάνω από 100.000 εκτοπισμένους [4] έχουν την δυνατότητα να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Αλλαγή παλίρροιας: Το ενισχυόμενο οχυρό της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα

Ρωσικά πολεμικά πλοία στην διάρκεια μιας πρόβας για την παρέλαση της Ημέρας του Ναυτικού στην Σεβαστούπολη της Κριμαίας, στις 24 Ιουλίου 2015. PAVEL REBROV / REUTERS

Μόλις πριν από δύο χρόνια, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία [1], το ΝΑΤΟ [2] είδε την αδύναμη, 25 χρονών παλαιά προσπάθειά του να σφυρηλατήσει μια συνεργασία με την Ανατολική Δύναμη να διαλύεται εν μια νυκτί. Από τότε, για να ανταποκριθεί στο επικίνδυνες νέο κλίμα ασφάλειας της Ευρώπης, το ΝΑΤΟ έβλεπε προς τις βαλτικές χώρες [3] όπου η Ρωσία έχει εντείνει το παιχνίδι μέσω αεροπορικών επιδρομών και κινητοποιήσεων των στρατευμάτων της. Ωστόσο, με το να επικεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος των προσπαθειών του στην βορειοανατολική Ευρώπη [4], το ΝΑΤΟ διατρέχει τον κίνδυνο να χάσει την εποπτεία του στην Μαύρη Θάλασσα [5] -μια περιοχή που επίσης έχει δει ρωσική επιθετικότητα και είναι έτοιμη για περαιτέρω αποσταθεροποίηση στα χρόνια που έρχονται.

Oπλισμένα γερμανικά μαχητικά στους ουρανούς της Βαλτικής απέναντι στη ρωσική αεροπορία

Οπλισμένα γερμανικά μαχητικά Eurofighter Typhoon έχουν αρχίσει τις περιπολίες στους εναέριους χώρους των βαλτικών χωρών, όπως μεταδίδουν ΜΜΕ.

Αναλυτικότερα, σε δημοσίευμα του Russia Today, αναφέρεται πως, σύμφωνα με το πρακτορείο DPA (που επικαλείται δηλώσεις του Καρλ Μίλνερ, γενικού επιθεωρητή της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας), γερμανικά μαχητικά πετούν στους ουρανούς της Βαλτικής οπλισμένα για πρώτη φορά από την αρχή της ουκρανικής κρίσης. Όπως ο ίδιος υποστήριξε, δεν πρόκειται για κλιμάκωση, αλλά πρέπει να διασφαλίζεται ότι υπάρχει ισορροπία σε περίπτωση συνάντησης με πιθανό εχθρό. Ωστόσο, δεν διευκρινίστηκε ποια πολεμική αεροπορία θα μπορούσε να αποτελεί αυτόν τον εχθρό, ενώ συμπληρώθηκε ότι η παρουσία όπλων στα Eurofighter είναι απαραίτητη για να «εμψυχώνονται οι πιλότοι» που πραγματοποιούν τις περιπολίες.

Η εναλλακτική της Αλγερίας

Εκπαιδευόμενοι του στρατού της Αλγερίας σε στρατιωτική ακαδημία κοντά στο Αλγέρι, τον Ιούνιο του 2012. (Reuters / Ramzi Boudina)

Οι αναταραχές της Αραβικής Άνοιξης φάνηκε να προσπέρασαν μια χώρα: Την Αλγερία. Στα ανατολικά της, η Λιβύη ξέσπασε σε εμφύλιο πόλεμο, ενώ η Τυνησία υπέστη ένα κύμα τρομοκρατίας που έθεσε σε κίνδυνο την δημοκρατική μεταστροφή της και την οικονομική της ανάκαμψη. Προς τα νότια, το Μάλι μένει ακόμα ενωμένο, αν και μόλις μετά βίας, χάρη σε μια γαλλική δύναμη σταθεροποίησης. Όλο αυτό το διάστημα, όμως, η Αλγερία έχει παραμείνει ένα αξιόπιστο προπύργιο -αν και αποτελεί επίσης ένα είδος αινίγματος.

Αντιμετωπίζοντας τις τρομοκρατικές επιθέσεις

Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό πολλών τρομοκρατικών επιθέσεων τους τελευταίους μήνες στο Ισραήλ και αλλού στον κόσμο από ισλαμιστές ριζοσπάστες, είναι η ανεξάρτητη, αυθόρμητη, απρογραμμάτιστη φύση τους. Κάποιες φορές ονομάζονται μοναχικοί λύκοι. Σε αντίθεση με το γνωστό φαινόμενο των βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας, οι αυθόρμητοι τρομοκράτες επιχειρούν χωρίς υλικοτεχνική, λειτουργική στήριξη ή στήριξη πληροφοριών, και χωρίς την βοήθεια μιας οργανωτικής υποδομής. Επομένως, το φαινόμενο αποτελεί μια σοβαρή πρόκληση στην ασφάλεια των χωρών όπου υπάρχει αύξηση στο πεδίο των αυθόρμητων επιθέσεων, στη Δύση γενικά και στο Ισραήλ συγκεκριμένα.

The scene at the Maariv bridge following a stabbing attack on and outside a Tel Aviv bus, January 21, 2015; Image Bank/Getty Images

Το προληπτικό δόγμα που αναπτύχθηκε από τις Υπηρεσίες Γενικής Ασφάλειας στο Ισραήλ, που εστιάζει σε επιθέσεις αυτοκτονίας, απαιτούσε ολοκληρωμένες, επεμβατικές δυνατότητες πληροφοριών βασισμένες στην υπόθεση ότι οι περισσότερες επιθέσεις διεξάγονται με την βοήθεια κάποιου καθοδηγητικού χεριού. Στις περισσότερες επιθέσεις, υπήρχε μια υποστηρικτική λειτουργικά και υλικοτεχνικά αλυσίδα, που βελτίωνε τις συνθήκες για μια επιτυχημένη επίθεση. Αυτές περιλαμβάνουν: την παροχή στον επιτιθέμενο, πληροφοριών για τον στόχο, την κατασκευή εκρηκτικών ή άλλων όπλων που απαιτούνται για την επίθεση, ενημέρωση του επιτιθέμενου, μεταφορά του επιτιθέμενου στον προορισμό, και υπόσχεση για βοήθεια στην οικογένεια του επιτιθέμενου για να τον/την πείσουν ότι θα παρασχεθεί μετά από την πράξη. Αυτή η υλικοτεχνική και λειτουργική οργάνωση έδωσε στις υπηρεσίες ασφαλείας την ευκαιρία να συγκεντρώνουν πληροφορίες εκ των προτέρων, να αξιολογούν την απειλή, και στη συνέχεια να ακυρώνουν την επίθεση μέσω σειράς λειτουργικών μέτρων, μεταξύ των οποίων και το περίγραμμα ασφαλείας.  Τα μέτρα για την ματαίωση επιθέσεων συνέβαλαν σημαντικά στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, οι επιθέσεις αυτοκτονίας έγιναν όλο και λιγότερο συχνές.

Πώς να τερματιστεί η πειρατεία: Μαθήματα από την τελευταία δεκαετία

Η θαλάσσια πειρατεία είναι εξ ορισμού θαλάσσιο έγκλημα, που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά στην ξηρά. Οι πειρατές χρειάζονται ασφαλή καταφύγια που τους παρέχουν πλοία και προμήθειες -και, κυρίως, τα μέσα για να διακινήσουν τα κλοπιμαία τους στην αγορά.

Ύποπτοι πειρατείας στην Μομπάσα της Κένυας, τον Ιούνιο του 2009. (Joseph Okanga / Courtesy Reuters)

Κατανοώντας αυτό, οι κυβερνήσεις συνήθως καταπολέμησαν την πειρατεία όχι μόνο με πολεμικά πλοία, αλλά και με στρατιώτες στην ξηρά. Από την αρχαία Ρώμη ως την δυναστεία Qing της Κίνας και την Αγγλία του δεκάτου εβδόμου αιώνα, τα κυρίαρχα κράτη έχουν υπονομεύσει τους πειρατές ξεριζώνοντας παραθαλάσσια χωριά, καίγοντας σκάφη, και εκτελώντας συνεργάτες. Και αυτό συνέβαινε και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1805, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τόμας Τζέφερσον, ανέπτυξε μια μικρή δύναμη πεζοναυτών και μισθοφόρων στο Derne, μια πόλη με λιμάνι στην ακτή της σημερινής Λιβύης, ως μέρος μιας ευρύτερης εκστρατείας για τον τερματισμό της πειρατείας στην Βαρβαρία σε βάρος των αμερικανικών εμπορικών πλοίων –ένα γεγονός που έχει απαθανατιστεί στον επίσημο ύμνο των πεζοναυτών. (Οι πεζοναύτες «πολεμάμε στις μάχες της χώρας μας», λέει το τραγούδι, «από τα περάσματα [της ναυμαχίας] του Μοντεζούμα ως τις ακτές της Τρίπολης».)

«Kενό ασφαλείας στη ΝΑ Μεσόγειο εάν δεν βρεθεί λύση»

Μία νέα παράμετρο, τον ρόλο της χώρας μας στο διεθνές σύστημα ασφάλειας και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, έχει αναδείξει σε ομολόγους του ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, διασυνδέοντας τη θετική επίδραση που ασκεί στην ευρύτερη περιοχή μια σταθερή Ελλάδα, ενώ αντίθετα μια χρεοκοπημένη και αποσταθεροποιημένη χώρα θα οδηγήσει σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΚΡΑΤΗ: Ζητούν τρομομπλόκο και από τους κολοσσούς του Διαδικτύου

Χείρα βοηθείας... από τη Σίλικον Βάλεϊ για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας ζητούν τα ευρωπαϊκά κράτη.

Το Παρίσι και το Βερολίνο ζήτησαν από τους αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς, όπως το Twitter, το Facebook και η Google, να αφαιρέσουν προληπτικά τρομοκρατικό περιεχόμενο από τις υπηρεσίες τους, ειδάλλως θα βρεθούν αντιμέτωποι με νόμους που θα τους υποχρεώσουν να προβούν σε αυτό το φιλτράρισμα.

Οι Μυστικές Υπηρεσίες Ζητούν «Μεγαλύτερο Χώρο» για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας

Μεγαλύτερη πρόσβαση στις επικοινωνίες, επέκταση των υποκλοπών και η συλλογή της βάσης δεδομένων των επιβατών αεροπορικών μεταφορών, είναι μεταξύ των αρμοδιοτήτων που επιθυμούν να επεκτείνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στις υπηρεσίες ασφαλείας μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι την περασμένη εβδομάδα.

Ωστόσο παρά το γεγονός ότι η «μη δράση» θέτει σε κίνδυνο τους πολίτες της ΕΕ, τα σχέδιά τους είναι αντιμέτωπα με πολιτικές και νομικές αντιδράσεις, καθώς και αντιρρήσεις από την κοινή γνώμη.

Διορθώνοντας τις ευάλωτες πόλεις: Λύσεις για την αστική βία και την φτώχεια

Στις επόμενες δεκαετίες, η πόλη, και όχι το κράτος, θα αποφασίζει για την σταθερότητα και την ανάπτυξη. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο συγκλίνουν στις πόλεις επί αιώνες, και περισσότεροι από τους μισούς ζουν σε μια πόλη σήμερα. Πόλεις τής δυτικής Ευρώπης έχουν γίνει τόσο κυρίαρχες που οι σχολιαστές τώρα μιλούν για «θρίαμβο» των πόλεων [1] και καλούν τους δημάρχους [2] να κυβερνήσουν τον κόσμο.

Αστυνομική επιχείρηση εναντίον εμπόρων ναρκωτικών στο Ρίο ντε Τζανέιρο, τον Μάιο του 2012. (Ricardo Moraes / Courtesy Reuters)

Η κατεύθυνση της αύξησης του αστικού πληθυσμού μεταβάλλεται έντονα, καθώς Αφρικανοί και Ασιάτες, όχι Αμερικανοί ή Ευρωπαίοι, συρρέουν στις πόλεις με πρωτοφανείς αριθμούς. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις τού ΟΗΕ [3], περισσότερο από το 90% όλης τής μελλοντικής αύξησης του πληθυσμού θα σημειωθεί στις πόλεις και στις φτωχογειτονιές τού αναπτυσσόμενου κόσμου. Εν τω μεταξύ, η αστική ανάπτυξη του πληθυσμού στις περισσότερες αναπτυγμένες οικονομίες θα επιβραδύνει˙ Σε ορισμένους τόπους, θα μπορούσε ακόμη και να αντιστραφεί.

Επιχείρηση «Τρίτων» στη Μεσόγειο

Αρχίζει το Σάββατο 1 Νοεμβρίου, η δράση της θαλάσσιας επιχείρησης στην Κεντρική Μεσόγειο, υπό την ονομασία «Τρίτων». Η φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων και η προστασία της ανθρώπινης ζωής θα είναι οι κύριες αρμοδιότητες της επιχείρησης, δήλωσε εκπρόσωπος Τύπου σήμερα από τις Βρυξέλλες. Η επιχείρηση όπως και οι ιταλικές αρχές είναι υποχρεωμένες από τον ευρωπαϊκό και διεθνή νόμο να σπεύδουν σε βοήθεια πλοίων «που εκπέμπουν SOS», ανέφερε ο εκπρόσωπος, διευκρινίζοντας πως αυτό δεν είναι πάντα εφικτό για τα πλοία που δεν θέλουν να ανιχνευθούν από τις αρχές, αναφερόμενος στις περιπτώσεις λαθρεμπόρων και διακινητών.

Το νέο τοπίο της ευρωπαϊκής ασφάλειας

Το ΝΑΤΟ, καθώς προσδιορίζει το ρόλο του στην εποχή μετά από το Αφγανιστάν, εισέρχεται στην πέμπτη φάση του, σύμφωνα με τον Derek Chollet, τον Αμερικανό Υφυπουργό Άμυνας για Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας. Αυτή η νέα φάση επικεντρώνεται σε θέματα πολύ πιο κοντά στα σύνορά του, καθώς η Συμμαχία συνεργάζεται για την καταπολέμηση της απειλής του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του al-Sham (ISIS) και αντιμετωπίζει την κρίση στην Ουκρανία.



Μιλώντας σε μια εκδήλωση του IISS-US Policy Makers Series στις 8 Οκτωβρίου με τίτλο «Το Νέο Τοπίο της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας», ο υφυπουργός Chollet εξήγησε ότι οι αντιλήψεις για τις απειλές που εκφράζουν τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ χωρίζονται γεωγραφικά μεταξύ των κρατών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και αυτών στη Νότια Ευρώπη. Η μια ομάδα επικεντρώνεται κυρίως στην αστάθεια που προέρχεται από τη Ρωσία και η άλλη στις απειλές που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να βοηθήσουν τους Ευρωπαίους εταίρους τους να αντιμετωπίσουν και τα δύο μέτωπα, καθώς η Συμμαχία «δεν έχει την πολυτέλεια της επιλογής».

Η Νορβηγία είναι το ασφαλέστερο μέρος στη γη

Η Standard & Poor’s δημοσίευσε προσφάτως την παγκόσμια έκθεσή της για κρατικό χρέος για το δεύτερο τρίμηνο του 2014. Η έκθεση κατατάσσει τις χώρες ανάλογα με τον βαθμό επικινδυνότητας του χρέους της, που απεικονίζει ένα χάσμα Βορρά-Νότου στην πιστοληπτική ικανότητα, με τη Νορβηγία να είναι η λιγότερο (επικίνδυνη) και η Αργεντινή η περισσότερο (επικίνδυνη). Τη Νορβηγία ακολουθούν η Σουηδία και οι ΗΠΑ, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται στην τέταρτη θέση, την οποία συνήθως καταλάμβανε η Γερμανία.

Ερωτήματα για την ασφάλεια των πτήσεων

Οι αεροπορικές τραγωδίες των τελευταίων ημερών, η κατάρριψη, ως φαίνεται από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, της πτήσης ΜΗ17 των Μαλαισιανών Αερογραμμών πάνω από την ανατολική Ουκρανία, η συντριβή του αεροσκάφους της TransAsia κατά τη διάρκεια προσέγγισης για προσγείωση στην Ταϊβάν και η πτώση του MD-83 της Air Algerie στην Αφρική αλλά και η εξαφάνιση της πτήσης ΜΗ370 των Μαλαισιανών Αερογραμμών στις 8 Μαρτίου εγείρουν ένα αμείλικτο ερώτημα: Πόσο ασφαλές είναι σήμερα το αεροπορικό ταξίδι; Η απάντηση είναι πολύ σαφής και δεν αφήνει περιθώρια για ενδοιασμούς. Το αεροπορικό ταξίδι σήμερα είναι απολύτως ασφαλές και αρκετά ασφαλέστερο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία συγκεντρώνονται στην ιστοσελίδα planecrashinfo.com, από το 1997, οπότε σημειώθηκαν 20 δυστυχήματα με επιβατικά αεροσκάφη (που είχαν τουλάχιστον 18 επιβάτες), τέτοιου είδους συμβάντα μειώνονται διαρκώς.

Η Διάσκεψη του Μονάχου για την ασφάλεια

Ο τίτλος (In anticipation of Munich-2014) φέρνει στο νου κάποιους δυσάρεστους συνειρμούς, έτσι δεν είναι; Νομίζω πως η ετήσια διάσκεψη του Μονάχου για την ασφάλεια, η οποία φιλοξενεί την ελίτ της εξωτερικής πολιτικής και άμυνας παγκοσμίως, θα πρέπει να εξετάσει την αλλαγή της τοποθεσίας! Διαφορετικά, καθώς οι παγκόσμιοι παράγοντες αδυνατούν να διαχειριστούν τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος, οι σύνοδοι κορυφής του Μονάχου θα δημιουργούν συνεχώς συνειρμούς με τη Συμφωνία του Μονάχου το 1938.




Ειλικρινά, δεν ενδιαφέρομαι για τα προβλήματα ασφάλειας σε απομόνωση από άλλα θέματα. Αντίθετα, μια διαφορετική πτυχή της διάσκεψης του Μονάχου είναι ενδιαφέρουσα για εμένα. Τη βλέπω ως ένα δείκτη για τις ταχύτατες αλλαγές στις παγκόσμιες τάσεις. Για παράδειγμα, η διάσκεψη του Μονάχου το 2013, αντανακλούσε εντελώς διαφορετικά συναισθήματα και ισορροπίες δυνάμεων. Ήταν μια εποχή θετικών συναισθημάτων, καθώς η Δύση άρχισε να βλέπει κάποιες ενδείξεις ανάκαμψης από την παρατεταμένη οικονομική αβεβαιότητα. Αλλά το πιο σημαντικό, είναι μια εποχή ευφορίας από την επανάσταση που υποσχέθηκε να απελευθερώσει τις δημοκρατίες από την ενεργειακή εξάρτησή τους από τη Ρωσία και κυρίως, από τη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ έγιναν οι ίδιες εξαγωγέας ενέργειας! Φαινόταν ότι οι γεωπολιτικές αλλαγές ευνοούσαν τους μεγάλους δυτικούς παίκτες, και οι ΗΠΑ απέκτησε ένα νέο ρόλο στο παγκόσμιο σκηνικό.

Για Δεκαετίες Αιωρούνται στην Ατμόσφαιρα Σωματίδια Από Πυρηνικές Δοκιμές

Τα ραδιενεργά κατάλοιπα των πυρηνικών δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν στη Γη πριν από δεκαετίες, καθώς και των κατά καιρούς πυρηνικών ατυχημάτων, παραμένουν με τη μορφή σωματιδίων στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, στη στρατόσφαιρα, για πολύ περισσότερο χρόνο από ό,τι νόμιζαν ως τώρα οι επιστήμονες, σύμφωνα με μια νέα ελβετική έρευνα. Πάντως οι επιστήμονες εμφανίζονται καθησυχαστικοί όσον αφορά τις πιθανές επιπτώσεις για την ανθρώπινη υγεία.

Σύμφωνα με τις έως τώρα εκτιμήσεις, αυτά τα ραδιενεργά ίχνη θα έπρεπε να είναι μηδαμινά πλέον. Όμως η νέα έρευνα, με επικεφαλής τον δρα Χοσέ Κόρτσο Αλβαράδο του Ινστιτούτου Φυσικής Ακτινοβολιών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Λωζάνης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications", σύμφωνα με το BBC και το Γαλλικό Πρακτορείο, δείχνει ότι τα ισότοπα του πλουτωνίου και του καισίου παραμένμουν ακόμα σε απρόσμενα υψηλές συγκεντρώσεις στη στρατόσφαιρα.

Να παρέμβει κανείς ή να μην παρέμβει

Ένα από τα βασικά θέματα του Διαλόγου της Μανάμα μέχρι στιγμής  για το 2013 είναι ο παρεμβατισμός, ειδικά η εξωτερική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή και η περιφερειακή επέμβαση στη Συρία.




Ομιλητές όπως οι William Hague και Chuck Hagel είχαν να αναλάβουν ένα δύσκολο έργο εξισορρόπησης: να εξηγήσουν στα κράτη της περιοχής πώς το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ  παραμένουν αφοσιωμένες και δεσμευμένες στην περιοχή, αναφέροντας επίσης ότι οι αμυντικοί προϋπολογισμοί υφίστανται περικοπές και οι δύο χώρες υποφέρουν ως ένα βαθμό από μια μορφή πολεμικής κόπωσης. Ο Γερουσιαστής Tim Kaine, εν τω μεταξύ, υπογράμμισε  αυτή την αντίφαση όταν εξήγησε το πώς μια ψηφοφορία για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης στη Συρία στην υποεπιτροπή της Γερουσίας των ΗΠΑ για τις Διεθνείς Σχέσεις για τη Μέση Ανατολή, της οποίας προεδρεύει, είχε ως αποτέλεσμα μόλις 10 -8 υπέρ της ανάληψης δράσης. Ο γερουσιαστής συνέχισε θέτοντας τέσσερα ερωτήματα που θα πρέπει να διέπουν τις μελλοντικές αρχές για την παρέμβαση των ΗΠΑ στην περιοχή: θα έχει κάποια θετική διαφορά η ανάληψη δράσης; Θα την εκτιμήσουν οι άλλοι; Οι ΗΠΑ θα έχουν επαρκείς εταίρους και συμμάχους στη δράση; Και υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση;

Ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα

Αν χτίζετε ένα σπίτι, δεν υπάρχει λόγος να μαζέψετε ένα σωρό τούβλα, να αγοράσετε οικιακό εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας και μετά να καθίσετε να περιμένετε να εμφανιστεί το σπίτι από μόνο του. Πρώτα γίνεται ο σχεδιασμός και μετά το χτίσιμο. Ωστόσο, όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ασχοληθεί με την άμυνα, κατά τη συνεδρίασή του τον Δεκέμβρη, θα εστιάσει στο γιατί η Ευρώπη δεν αγοράζει αρκετά πλυντήρια πιάτων. Ο σχεδιασμός του σπιτιού δεν θα υπάρχει στην ημερήσια διάταξη. Αυτό είναι λάθος.

Το πιο κοντινό πράγμα που διαθέτει η ΕΕ και μοιάζει με ένα προσχέδιο της πολιτικής για την ασφάλεια και την άμυνα είναι η «Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας» του 2003, το οποίο αναθεωρήθηκε ελαφρώς, το 2008. Έκτοτε τα κράτη-μέλη έχουν σημειώσει ελάχιστη πρόοδο ως προς τον στόχο τους «να μπορούμε να δράσουμε πριν χειροτερέψει η κατάσταση των γύρω χωρών μας, όταν εμφανίζονται σημάδια διάδοσης των πυρηνικών και πριν ανακύψουν καταστάσεις έκτακτης ανθρωπιστικής ανάγκης». Μπορούν να πουν ότι είχαν κάποιες επιτυχίες στο να αντιδρούν σε σοβαρά προβλήματα, για παράδειγμα, η ναυτική επιχείρηση της ΕΕ κατά της πειρατείας, στα ανοικτά της Σομαλίας, όταν το πρόβλημα έλαβε ανησυχητικές διαστάσεις. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των πόρων της ΕΕ και των μελών της, έχουν κάνει ελάχιστα ώστε να διαμορφώσουν το περιβάλλον ασφάλειάς τους σε μια εποχή αλλαγής.