Οι οδικοί κανόνες της Κίνας

Ένα πλοίο υπό κατασκευή στα ναυπηγεία Waigaoqiao στην Σαγκάη, στις 5 Νοεμβρίου του 2013. (Carlos Barria / Reuters)

Ενώ η προσοχή του κόσμου είναι στραμμένη στην επιθετικότητα της Κίνας στις ανατολικές της θάλασσες, οι ηγέτες της Κίνας στρέφονται στα δυτικά. Στα τέλη Μαρτίου, η Εθνική Επιτροπή Ανάπτυξης και Μεταρρυθμίσεων της Κίνας μαζί με τα Υπουργεία Εξωτερικής Πολιτικής και Εμπορίου ανακοίνωσε ένα επεκτατικό σχέδιο [1] για αυτό που αποκαλεί Οικονομική Ζώνη του Δρόμο του Μεταξιού και Θαλάσσιο Δρόμο του Μεταξιού του 21ου αιώνα -συχνά συντομεύεται σε One Belt, One Road (Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος). Αν αποδειχτεί επιτυχές, το φιλόδοξο αυτό πρόγραμμα θα μετατρέψει την Κίνα σε μια βασική οικονομική και διπλωματική δύναμη σε ό, τι αφορά την ενοποίηση της Ευρασίας. Το πρόγραμμα «Μια Ζώνη, ένας Δρόμος» απαιτεί αυξημένο διπλωματικό συντονισμό, τυποποιημένες και διασυνδεδεμένες εμπορικές εγκαταστάσεις, ζώνες ελεύθερου εμπορίου και άλλες πολιτικές διευκόλυνσης του εμπορίου, χρηματοπιστωτική ενοποίηση προώθησης του γιουάν, καθώς και κοινωνικά προγράμματα πολιτιστικής εκπαίδευσης σε όλα τα έθνη της Ασίας, της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Κάποιοι το έχουν χαρακτηρίσει ως Σχέδιο Μάρσαλ της Κίνας αλλά οι Κινέζοι ηγέτες απορρίπτουν αυτήν την σύγκριση [2]. Κατά την άποψή τους, αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να ενώσουν την Ευρασία, αντί να χαράζουν διαχωριστικές γραμμές, ενώ επικεντρώνονται στην οικονομική ανάπτυξη και όχι στην πολιτική επιρροή. Ωστόσο, εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος˙ αν η Κίνα δεν ισορροπήσει επιδέξια τις επενδύσεις και την διπλωματία με την επιδίωξή της για πολιτική επιρροή, μπορεί να βρεθεί αναμεμειγμένη σε συγκρούσεις τις οποίες δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει.

Ο στόχος του 2% (αμυντικές δαπάνες) του ΝΑΤΟ

Σε μια συμμαχία 28 κυρίαρχων κρατών, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών με την τεράστια στρατιωτική μηχανή τους, υπάρχουν πολλά κίνητρα για τα μέλη να ξεγλιστρήσουν συμμετέχοντας ελάχιστα, γνωρίζοντας πως είναι πιθανό άλλοι να συμπληρώσουν τα απαιτούμενα. Ο δίκαιος καταμερισμός του βάρους της υπεράσπισης της κοινότητας του Βόρειου Ατλαντικού είναι εξαιρετικά σημαντικός και οι διαμορφωτές πολιτικής και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού ορθώς αναζητούν ένα τρόπο για να διαχειριστούν την πρόκληση.



Δυστυχώς, όμως, η μέθοδος που επιλέχθηκε από τις κυβερνήσεις των μελών του ΝΑΤΟ, ο αποκαλούμενος στόχος του 2%, δεν βοηθά στην μέτρηση του καταμερισμού των βαρών και σίγουρα δεν βοηθά στην ποσοστικοποίηση του καταμερισμού του κινδύνου. Στην πραγματικότητα, ο στόχος του 2% είναι πρακτικά άχρηστος και θα πρέπει να παραμεριστεί υπέρ μιας πιο αντικειμενικής, πιο ακριβούς μέτρησης της κατανομής του βάρους και των κινδύνων. Σε αντίθετη περίπτωση, η συμμαχία δεν μπορεί να ελπίζει στην επιτυχή διαχείριση αυτών των δύο προκλήσεων.

Το σχέδιο εξόντωσης ενός έθνους

«Οι χριστιανοί καίγονταν σαν τα ζωύφια». Ο τίτλος της ολοσέλιδης ανταπόκρισης, στις 10 Ιουλίου 1909, στην εικονογραφημένη βρετανική εφημερίδα The Graphic απέδιδε όσα είχαν συμβεί στα Αδανα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λίγους μήνες νωρίτερα. Ο απεσταλμένος της εφημερίδας, J.L.C. Booth, περιέγραφε λεπτομερώς τις κινήσεις του μαινόμενου όχλου από πόρτα σε πόρτα και τη σφαγή χιλιάδων Αρμενίων της πόλης.

«Ομάδες αντρών έμπαιναν στα σπίτια, τα περιέλουζαν με κηροζίνη και άναβαν φωτιές. Οι περισσότεροι άνθρωποι καίγονταν ζωντανοί. Δεν μπορούσαν ούτε να διαφύγουν από τα φλεγόμενα κτίρια. Στις εξόδους τούς περίμεναν οπλισμένοι στρατιώτες που πυροβολούσαν όσους έβγαιναν. Αρκετοί πηδούσαν από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα για να γλιτώσουν» γράφει ο ανταποκριτής. «Οσοι δεν σκοτώνονταν από την πτώση εκτελούνταν επί τόπου».

The slow dance between Minsk and Brussels

The crisis in Ukraine is making Belarus more dependent on Russia. But it has also made the Belarusian leadership keener to balance its close ties to Moscow with a warmer relationship with Brussels.



Most Europeans think little about Belarus, a country of ten million people that nestles between Russia, Ukraine, Poland, Lithuania and Latvia. It has been politically stable for a long time: Alexander Lukashenko was first elected to the presidency in 1994, and is virtually certain to win the next presidential election, in November. But even though the authoritarian political system seems immutable, the economy and the foreign policy may be less so. The EU needs to wake up to the geopolitical opportunities that could arise in Belarus.

Coming to Terms With the American Empire

"Empire" is a dirty word. Considering the behavior of many empires, that is not unreasonable. But empire is also simply a description of a condition, many times unplanned and rarely intended. It is a condition that arises from a massive imbalance of power. Indeed, the empires created on purpose, such as Napoleonic France and Nazi Germany, have rarely lasted. Most empires do not plan to become one. They become one and then realize what they are. Sometimes they do not realize what they are for a long time, and that failure to see reality can have massive consequences.

Not in front of the MPs: Why can’t Parliament have a frank discussion about the EU?

Britain’s Parliament does a poor job of examining EU business. Some simple reforms would improve the way that it scrutinises European legislation.



The British prime minister, David Cameron, wants to make the EU more democratic. National parliamentarians, in his view, understand citizens’ concerns better than MEPs who deliberate in far-away Brussels and Strasbourg; national parliaments should therefore play a greater role in EU decision-making. However, Cameron’s argument would carry more weight if UK parliamentary scrutiny were improved.

Η εναλλακτική της Αλγερίας

Εκπαιδευόμενοι του στρατού της Αλγερίας σε στρατιωτική ακαδημία κοντά στο Αλγέρι, τον Ιούνιο του 2012. (Reuters / Ramzi Boudina)

Οι αναταραχές της Αραβικής Άνοιξης φάνηκε να προσπέρασαν μια χώρα: Την Αλγερία. Στα ανατολικά της, η Λιβύη ξέσπασε σε εμφύλιο πόλεμο, ενώ η Τυνησία υπέστη ένα κύμα τρομοκρατίας που έθεσε σε κίνδυνο την δημοκρατική μεταστροφή της και την οικονομική της ανάκαμψη. Προς τα νότια, το Μάλι μένει ακόμα ενωμένο, αν και μόλις μετά βίας, χάρη σε μια γαλλική δύναμη σταθεροποίησης. Όλο αυτό το διάστημα, όμως, η Αλγερία έχει παραμείνει ένα αξιόπιστο προπύργιο -αν και αποτελεί επίσης ένα είδος αινίγματος.

Is Iran Overstretched in Syria?

For the majority of Arabs, Syria symbolizes all that is wrong with Iranian influence in the Middle East. Since 2011, Tehran and its regional proxies have poured men, money, and weapons into Syria to prevent President Bashar al-Assad’s military defeat. In June 2013, Hezbollah’s intervention in the western city of Qusayr single-handedly turned the tide of the war in Assad’s favor.

Vorsprung durch Grexit

The German political and bureaucratic class is preparing for Grexit, and thinks the risks are containable. Angela Merkel should resist this emerging consensus in Berlin, and make every effort to keep Greece in the euro.



The brinkmanship between Greece and the euro group is entering a decisive phase. Amidst escalating threats – default by Greece, financial cut-off by the eurozone – the most pressing issue is whether Germany would allow a Greek exit from the eurozone, either on purpose (‘Grexit’) or by accident (‘Greccident’). Most of the key decision-makers in Berlin say that unless Greece starts implementing real reforms, it should leave the euro. But Chancellor Angela Merkel needs to consider the geopolitical dimension, as well as pressure from the US and the ECB to keep Greece in – in addition to the unwillingness of the Greek people to leave. For Europe’s sake, she should go the extra mile to avoid Greece departing the eurozone. But the odds of Grexit happening are rising.

Why Russia Will Send More Troops to Central Asia

Russia is making a concerted effort to increase its military and security presence throughout Central Asia, just not for the reasons it would have you think. Though the Kremlin is concerned with the threat of spillover violence from Islamist militancy in Afghanistan — its purported motive for deploying more troops — it is far more alarmed by what it sees as Chinese and Western encroachment into lands over which it has long held sway. It is this concern that will shape Moscow's behavior in Central Asia in the years to come.