Όταν
ταξιδεύω από τη μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα στην άλλη
προκειμένου να μιλήσω με αξιωματούχους και υψηλόβαθμους πολιτικούς σχετικά με
το μέλλον του ευρώ, έχω την αίσθηση δεν είναι απλώς μια διαφορετική χώρα, αλλά
ένας διαφορετικός πλανήτης. Στη Μαδρίτη και στο Δουβλίνο, η τραπεζική ένωση της
Ευρωζώνης – προϋπόθεση για την απευθείας επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών-
θεωρείται δεδομένη. Ανώτατοι αξιωματούχοι στη Γερμανία υποθέτουν ότι ποτέ δεν
θα υπάρξει μια ουσιαστική τραπεζική ένωση. Αυτή η διαφωνία στο εσωτερικό της
Ευρωζώνης θα μπορούσε ν’ αποδειχτεί μοιραία και να οδηγήσει σε παρερμηνεία των
προθέσεων του αναντικατάστατου έθνους του μπλοκ: της Γερμανίας.

Ας εξετάσουμε την τελευταία σύνοδο
κορυφής, τον Οκτώβριο. Η Γερμανίδα καγκελάριος, κ. Ανγκελα Μέρκελ, υπέγραψε τα
συμπεράσματα, τα οποία περιλαμβάνουν τη δέσμευση για ίδρυση της τραπεζικής
ένωσης και στη συνέχεια άρχισε να λαμβάνει αποστάσεις από τη συμφωνία προτού
καν εγκαταλείψει το κτίριο της συνόδου. Το συμβάν προκάλεσε κάποια δυσαρέσκεια,
αλλά κανονικά θα έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμός. Οι περισσότεροι σχολιαστές
απλώς υπέθεσαν ότι οποιαδήποτε υπαναχώρηση γίνεται για προεκλογικούς λόγους.
Αυτή η υπόθεση πιθανότατα είναι λανθασμένη. Η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται να
ιδρύσει μια αποτελεσματική τραπεζική ένωση, ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον. Χωρίς
τραπεζική ένωση και κατ’ επέκταση χωρίς κάποιου είδους δημοσιονομική ένωση, το
ευρώ έχει λίγες πιθανότητες επιβίωσης