της Αλεξάνδρας Γκίτση
Η εποχή που ως χώρα εισάγαμε ακόμη και ελαιόλαδο από τη Γερμανία(!), λευκό τυρί το οποίο «βαπτιζόταν» στα μενού των εστιατορίων ως φέτα και ντομάτες από την Ολλανδία, θα σας απογοητεύσουμε, δεν έχει παρέλθει.
Τι και αν δύο στους τρεις Έλληνες προσέχουν να αγοράζουν εγχωρίως παραγόμενα προϊόντα περισσότερο απ’ ό,τι συνήθιζαν στο παρελθόν και οι αίθουσες των σούπερ μάρκετ, όπως και οι τηλεοπτικοί δέκτες έχουν κατακλυστεί από γαλανόλευκες σημαίες.
Η απόσταση από τις καλές προθέσεις για στήριξη της ελληνικής παραγωγής και απασχόλησης, μέχρι την αγορά του προϊόντος, απέχει σημαντικά και σίγουρα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι συμβαίνει στον υπόλοιπο, χειμαζόμενο από την οικονομική κρίση, ευρωπαϊκό Νότο, όπου το αίσθημα στήριξης των τοπικών προϊόντων είναι πολύ πιο ισχυρό.
Για του λόγου το αληθές, μόνο το 36% των Ελλήνων είναι έτοιμο να πληρώσει περισσότερο για την αγορά ντόπιων προϊόντων όταν το αντίστοιχο ποσοστό στην Ιταλία αγγίζει το 63%! Απόκλιση η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει και με την εν γένει καταναλωτική συμπεριφορά των δύο λαών, όχι μόνο εν μέσω κρίσης, αλλά διαχρονικά.