Τα τελευταία χρόνια, οι διαφωνίες για τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας έχουν γίνει πρωτοσέλιδα σε όλο τον κόσμο. Αλλά μια άλλη Θάλασσα - η Μεσόγειος - γίνεται γρήγορα τόσο ασταθής όσο και η ανατολική ξαδέλφη της. Οι ερευνητικές γεωτρήσεις κοντά στις ακτές της Κύπρου, της Αιγύπτου, του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Συρίας και της Τουρκίας εντόπισαν τεράστια αποθέματα [1] φυσικού αερίου. Ο ανταγωνισμός για τα δικαιώματα για την αξιοποίηση αυτών των πόρων επιδεινώνει τις υφιστάμενες εντάσεις για την κυριαρχία και τα θαλάσσια σύνορα. Χωρίς την πιο ενεργή εμπλοκή εξωτερικών δυνάμεων, αυτές οι διαφωνίες θα είναι δύσκολο να επιλυθούν.
Άποψη της Ανατολικής Μεσογείου από δορυφόρο. (NASA)
Το Ισραήλ φαίνεται να είναι ο κύριος αποδέκτης του πλούτου της ανατολικής Μεσογείου, κάτι που οφείλεται κυρίως στη γεωγραφική κατανομή των πρόσφατων ανακαλύψεων. Το 2009 και το 2010, δύο αμερικανο-ισραηλινές κοινοπραξίες [2] που εξερευνούσαν τον βυθό κοντά στην Χάιφα ανακάλυψαν τα πεδία Tamar και Leviathan, τα οποία περιέχουν κατ’ εκτίμηση συνολικά περίπου 26 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια (TCF) φυσικού αερίου. Η χρονική συγκυρία αυτών των ανακαλύψεων ήταν ευνοϊκή. Από την αρχή της Αραβικής Άνοιξης, το Ισραήλ έχει αντιμετωπίσει συχνές διακοπές τροφοδοσίας και το ενδεχόμενο της λύσης του συμβολαίου της με την Αίγυπτο, η οποία παρείχε κατά το παρελθόν το 40% [3] του φυσικού αερίου που καταναλώνεται στο Ισραήλ, σε τιμές χαμηλότερες της αγοράς. Τα πεδία Tamar και Leviathan, όταν αναπτυχθούν, θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες του Ισραήλ για ηλεκτρική ενέργεια στα επόμενα 30 χρόνια και ακόμη και να του επιτρέψουν να γίνει καθαρός εξαγωγέας ενέργειας.