Το Διαδίκτυο είναι ένα εργαλείο απελευθέρωσης ή καταπίεσης; Μέχρι που ήρθε ο Edward Snowden, φαίνεται να ζούσαμε στην ευχάριστη ψευδαίσθηση ότι το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα μας έδιναν μιαν απεριόριστη ικανότητα οργάνωσης και δράσης. Τα κοινωνικά δίκτυα, μας είπαν, όχι μόνο μας ενδυνάμωναν κοινωνικά, αλλά και μας παρείχαν ένα ισχυρό πολιτικό εργαλείο. Το Twitter και το Facebook, μαζί με την ικανότητα διάδοσης ενός απίστευτου όγκου πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο από τη Google, είχαν γίνει ένα νέο όπλο για την εποπτεία των πολιτών από την κυβέρνηση, καθώς και της αντίστασης στην τυραννία. Όπως ο Τύπος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση πριν από αυτό, το Διαδίκτυο προσφέρει σήμερα στον πολίτη μια διέξοδο από τα αυταρχικά πληροφοριακά μονοπώλια. Αυτό είναι που θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε την οριζόντια ή ελευθεριακή άποψη της τεχνολογίας. Αν και μερικές φορές υπερτιμημένο, όπως στις υποτιθέμενες επαναστάσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου (οι οποίες μόνο επαναστάσεις δεν ήταν), το όραμα αυτό έχει προωθήσει μια λογική ελπίδα πως η τεχνολογία και η δημοκρατία μπορεί να είναι ισχυροί σύμμαχοι.
Αλλά μετά τον Snowden έπρεπε να δώσουμε περισσότερο βάρος στο άλλο όραμα, αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυταρχικό ή κάθετο. Διότι, όσο κι αν το υποπτευόμασταν, θυμηθείτε τις αποκαλύψεις Echelon, τώρα ξέρουμε ότι, ενώ εκατομμύρια πολίτες χρησιμοποιούν ελαφρά τη καρδία το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα, μια σειρά από κράτη έχουν τη δυνατότητα καθέτου ελέγχου του διαδικτύου και του περιεχομένου του.