Μετά από σχεδόν μια δεκαετία βαλκανικών πολέμων, ένας από εμάς έγραψε βιβλίο σχετικά με τα διδάγματα από τις ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις. Ένα από τα αυτά τα διδάγματα, σε σχέση με τον πόλεμο στη Βοσνία, προήλθε από τη συνειδητοποίηση ότι «στην πράξη, το να ξεπεραστεί η παράλυση ενός πολέμου που απειλεί αξίες αλλά όχι-άμεσα- τη βασική ασφάλεια, απαιτούσε μια ουσιαστική σύγκλιση της οργής και της αποφασιστικότητας μεταξύ των βασικών δυτικών συμμάχων». Η εμπειρία αυτή πρότεινε:
«ένα τελικό συμπέρασμα…. Ότι είναι ίσως το πιο απογοητευτικό για τους αναλυτές και τους σχεδιαστές. Η αμοιβαία παράλυση –ακόμη και εν όψει του μεγάλου κακού- είναι στη φύση μιας δημοκρατικής συμμαχίας. Αυτό υποδηλώνει ότι οι κρίσεις πρέπει πραγματικά να «ωριμάζουν» προτού οι εξωγενείς δυνάμεις μπορούν να ενωθούν και να τις αντιμετωπίσουν. Από τη στιγμή που θα ωριμάσουν ωστόσο, μεγάλο μέρος της ευκαιρίας για μια αποτελεσματική επέμβαση, θα έχει χαθεί.