Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Analyzing Breaking Events

In last week's Security Weekly, Tristan Reed and I provided a little bit of an "inside baseball" look at how we analyze the transnational criminal cartels in Mexico. We tried to explain some of the challenges that analysts face while analyzing a human network -- Los Zetas in this instance -- that is by its very nature a criminal and clandestine organization.
But cutting through the misinformation and disinformation surrounding murky human networks is not the only difficult task Stratfor analysts are faced with. Indeed, perhaps one of the most difficult things we are asked to do is untangle, decipher and contextualize breaking events for our readers and custom intelligence clients. Sometimes we are able to do so pretty well -- a rapid reaction piece I wrote on Sept. 14, 2012, "Understanding What Went Wrong in Benghazi," continues to be a highly read analysis. But on occasion, we've even fallen into the trap set by erroneous reporting. For example, our very first analysis on the attack in Benghazi incorrectly stated that the casualties were caused by rocket-propelled grenade attacks on the motorcade leaving the compound and that the incident was the result of violent protests over a derogatory movie about the Prophet Mohammed instead of a calculated assault by a well-trained and heavily armed militia.

ΗΠΑ: Γιατροί συνεργοί σε βασανιστήρια της CIA;

Γιατροί και άλλοι επαγγελματίες της υγείας έχουν καταστεί συνεργοί κακομεταχειρίσεων στις φυλακές του Πενταγώνου και της CIA όπου διαπράχθηκαν καταχρήσεις, περιφρονώντας τις δεοντολογικές υποχρεώσεις τους, υπογραμμίζει ανεξάρτητη έρευνα που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Τα συμπεράσματα αυτά χαρακτηρίσθηκαν "εσφαλμένα" από τη CIA και "παράλογα" από το Πεντάγωνο.

Τορπίλη στη συμφωνία COSCO - ΟΛΠ

Επικίνδυνα γεωπολιτικά και οικονομικά παιχνίδια σε βάρος της Ελλάδας με πρωταγωνιστές τις βόρειες χώρες της Ευρώπης, μοιάζουν να κρύβονται στο παρασκήνιο της υπόθεσης για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Τορπίλη στη συμφωνία COSCO - ΟΛΠ
Μια υπόθεση που η Κομισιόν έχει μετατρέψει σε διαπραγματευτικό θρίλερ, απειλώντας να τιναχθεί στον αέρα η συμφωνία με τους Κινέζους.

Ο πυρετός για τις σπάνιες γαίες τής Γροιλανδίας

Η Benedikte Vahl, μια συνταξιούχος δασκάλα, έχει μόνο μια ελπίδα για την Ναρσάκ, την ιδιαίτερη πατρίδα της με τα πολύχρωμα ξύλινα σπίτια που είναι χτισμένη μέσα σε ένα φιόρδ, στη νότια Γροιλανδία: ότι ένα ορυχείο θα ανοίξει σύντομα στο κοντινό Kuannersuit, φέρνοντας επενδύσεις και θέσεις εργασίας που είναι οδυνηρά απαραίτητες [1]. Οι καιροί είναι τόσο σκληροί, που, κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, πάνω από 600 από τους γείτονές της έχουν φύγει ήδη από τον μικρό δήμο που μετρά 7.000 δημότες. Οι εξορύξεις μπορεί να είναι η τελευταία ελπίδα. «Δεν βλέπω καμία άλλη λύση», λέει η Vahl.
Ηλιοβασίλεμα στο Nuuk. (Camilla Hylleberg / Flickr)

Το Kuannersuit έχει από καιρό προσελκύσει το ενδιαφέρον των γεωλόγων. Είναι γεμάτο με όμορφες πέτρες, όπως το ροζ tugtupite (το «αίμα ταράνδου» στα γροιλανδέζικα) και στο υπέδαφός του βρίσκονται πάνω από 200 σπάνια ορυκτά, 15 από τα οποία δεν έχουν βρεθεί πουθενά αλλού στον κόσμο. Αλλά, αυτές τις μέρες, όλα τα μάτια είναι στραμμένα στις λεγόμενες σπάνιες γαίες τής περιοχής – δηλαδή, πρώτες ύλες απαραίτητες για προϊόντα τεχνολογίας, όπως τα κινητά τηλέφωνα, οι ανεμογεννήτριες και τα υβριδικά αυτοκίνητα. Για χρόνια, η Κίνα κατείχε παγκοσμίως σχεδόν το μονοπώλιο, ελέγχοντας ένα μερίδιο της τάξης τού 85%. (Ο αριθμός αυτός έχει πέσει από το υψηλό τού 95% πριν από ένα χρόνο, χάρη στις προσπάθειες των ΗΠΑ και της Αυστραλίας να ξεκινήσουν την εξόρυξη των δικών τους σπάνιων γαιών). Το Kuannersuit περιέχει μέχρι 10 εκατομμύρια τόνους από τα μέταλλα αυτά και θα μπορούσε να παράγει 40.000 τόνους ετησίως. Συνολικά, η Γροιλανδία θα μπορούσε δυνητικά να παράγει πάνω από το 20% έως 25% της παγκόσμιας παραγωγής.

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Το πρόβλημα με το outsourcing μεταξύ χωρών

Σύμφωνα με τη βρετανική εθνική οργάνωση outsourcing, το outsourcing έχει ένα πρόβλημα image. Αφού διάβασα ένα άρθρο των New York Times που εκθέτει την ισραηλινή και σαουδαραβική «δυσπεψία» για την τρέχουσα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, είμαι διατεθειμένος να μοιραστώ αυτή την αρνητική άποψη, ιδιαίτερα όταν αφορά συμμάχους των Αμερικανών που προσπαθούν να αναθέσουν στην Ουάσιγκτον τη δουλειά που αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν μόνοι τους. Μερικές φορές, προφανώς, υπάρχουν σημαντικά πράγματα που πρέπει να γίνουν  και που οι μικρότερες και λιγότερο ισχυρές χώρες δεν μπορούν να τα κάνουν μόνες τους. Ακόμη και μεγάλες χώρες μπορούν κάποια στιγμή να αναθέτουν σε τρίτους, όπως στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ παρέθεταν σιγά-σιγά τις δυνάμεις τους, ανέθεσαν το βασικό έργο της καταστροφής της Wehrmacht στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, το outsourcing βασίζεται σε συνθήκες συμμαχίας, αλλά ως προϊόν, όταν τα πράγματα πάνε καλά, διαπραγμάτευσης, συναίνεσης για τις υποχρεώσεις των συμμάχων, κοινής αντίληψης για την απειλή και ισχυρής αίσθησης αμοιβαίου συμφέροντος.




Υπάρχει ένα πρόβλημα ωστόσο, όταν οι χώρες πιέζουν δημοσίως τις άλλες να κάνουν πράγματα που δεν μπορούν ή που δεν θα κάνουν χωρίς να έχουν πρώτα οικοδομήσει μια πειστική βάση για την σιωπηρή μεταβίβαση της ευθύνης-χωρίς για παράδειγμα να υπάρχει κοινό συμφέρον ή χωρίς να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι ανησυχίες της άλλης χώρας ή απλώς επιδεικνύοντας μια απλή σχέση μεταξύ μέσων και σκοπών. Σε ό,τι αφορά την παρέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία, οι Σαουδάραβες απλώς δεν το έθεσαν, τουλάχιστον δημοσίως, και πιθανώς ούτε και σε ιδιωτικό επίπεδο. Και δεν είναι ξεκάθαρο ότι θα το έκαναν διότι, από την οπτική του Ριάντ, αυτή η μάχη φαίνεται να είναι εκδίκηση για αυτό που θεωρεί ότι συνέβη στην περίπτωση του Ιράν, ότι «κατέλαβε» το Ιράκ η σουνιτική διακυβέρνηση. Υπάρχει κάποια ισχύ στην υποκείμενη καταγγελία ότι οι ΗΠΑ απομάκρυναν τον πιο επικίνδυνα στρατηγικό αντίπαλο από τη σκηνή, ενώ ανοίγουν την πόρτα για την ιρανική επιρροή στη Βαγδάτη. Από την οπτική της Σαουδικής Αραβίας, το Ιράκ είναι πλήρως εξαρτημένο από την επιθυμία του Ιράν για την υπεροχή στην περιφέρεια. Εάν βρίσκεται κανείς στο Ριάντ, αυτό πρέπει να του φαίνεται μπερδεμένο.

Left and right wing terrorism in Italy in the 1970’s: Lessons for Greece.


File:Stragedibologna-2.jpg


Italy for almost 15 years faced the menace of both far-right and far-left terrorism. From the late 1960’s to the early 1980’s the lethal face of terrorism brought chaos to the Italian state and intimidated society. To speak of what the 1970s represented in Italy’s political history is probably to speak of the present in Greece; the political situation that preceded those years in Italy bears resemblance to the situation that Greece faces today.

Τι συμβαίνει με την Τουρκία του Ερντογάν και τις σχέσεις της με το βόρειο Ιράκ και τους Κούρδους


KOURDOI04-01november2013

Του Μιχαήλ Βασιλείου
Κακήν-κακώς η Άγκυρα των Ερντογάν και Νταβούτογλου, αναδιπλώνεται σε όλα τα μέτωπα, ευθυγραμμίζοντας απόλυτα την πολιτική της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενταφιάζοντας οριστικά τους πειραματισμούς του Νταβούτογλου υπό το πρόσχημα της «πολιτικής μηδενικών προβλημάτων».
Η πολιτική αυτή, όμως προκάλεσε χάος στην περιοχή και τεράστιες επιπλοκές στην τουρκική εξωτερική πολιτική, με τη χώρα να μένει, κυριολεκτικά, από συμμάχους.

BND: Μη χαίρεστε για το πετρέλαιο, μας λένε Γερμανοί κατάσκοποι

«Μαύρα» μαντάτα για τις ελληνικές ελπίδες στον τομέα της αξιοποίησης των υδρογονανθράκων αποτελεί η έκθεση της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών, της BND, η οποία προειδοποιεί για σημαντική πτώση του προϊόντος στις διεθνείς αγορές, μια εξέλιξη που έχει οικονομική αλλά και διεθνοπολιτική ερμηνεία…
Του Μιχαήλ Βασιλείου
Η κατάρρευση των τιμών στα επίπεδα των 80 δολαρίων ανά βαρέλι θα επέλθει μέχρι το τέλος της παρούσας δεκαετίας, ως αποτέλεσμα της φρενίτιδας στον τομέα της εξόρυξηςσχιστολιθικού αερίου (shale gas), με ηγέτιδα δύναμη τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο έδαφος των οποίων έχουν εντοπιστεί κολοσσιαία αποθέματα, ενώ για την τεχνολογία απόληψής τους την ευθύνη έχει ένας Έλληνας (http://www.defence-point.gr/news/?p=82259)…
Εάν δηλαδή, χονδρικά, το κόστος εξόρυξης των ελληνικών υδρογονανθράκων θα κυμαίνεται περί τα 60 δολάρια ανά βαρέλι, καθίσταται σαφές ότι τα περιθώρια κέρδους είναι πολύ μικρά, καθώς αυτά θα πρέπει να τα μοιραστεί η χώρα μας με τις εταιρίες που διαθέτουν την τεχνογνωσία για την εξόρυξη, αλλά και θα επενδύσουν τα απαραίτητα κεφάλαια δισεκατομμυρίων ευρώ (θα το κάνουν άραγε, με πόση προθυμία και ζητώντας τι ακριβώς, αφού το κίνητρο που είναι το κέρδος θα βαίνει μειούμενο) για να γίνει πραγματικότητα το σημερινό όνειρο για τους Έλληνες, που όμως δεν «ευθυγραμμιζόταν» με τα συμφέροντα «καρχαριών» που καθυστέρησαν με κάθε τρόπο την ενασχόληση της χώρας…

The U.S.-Saudi Rift: Three Things to Know

Tensions between the United States and Saudi Arabia have reached their highest point in the countries' decades-long alliance as Riyadh expresses its dissatisfaction with the Obama administration's handling of Middle East affairs. CFR's Edward R. Murrow Press Fellow Fred Kaplan highlights three things to know about the rift in the U.S.-Saudi relationship:

Are China’s Banks Next?

WASHINGTON, DC – America’s recent bout of dysfunctional politics and the eurozone’s on-again, off-again crisis should, on the face of it, present a golden opportunity to China. To be sure, the malaise in the United States and Europe is likely to hurt Chinese exports; but, over the long term, China wants to reorient its economy toward domestic consumption. With the Tea Party wing of America’s Republican Party scaring investors out of the dollar, interest in the Chinese renminbi’s potential as an international reserve currency can only increase.
This illustration is by Paul Lachine and comes from <a href="http://www.newsart.com">NewsArt.com</a>, and is the property of the NewsArt organization and of its artist. Reproducing this image is a violation of copyright law.
Illustration by Paul Lachine

This will help China to attract more investors seeking to diversify their portfolios. Chinese government debt will become an important global benchmark asset, which should help its private sector to attract funding on reasonable terms, while the predominance of the US Federal Reserve in determining worldwide monetary conditions would presumably diminish. The decades-old shift to a multipolar world for manufacturing could thus lead to a more multipolar currency world, with the renminbi as an important player.