Μέχρι σήμερα, τρία εκατομμύρια Σύριοι διέφυγαν από τον πόλεμο στην χώρα τους. Η έξοδος έχει ξεπεράσει πλέον την γενοκτονία της Ρουάντα ως την μεγαλύτερη κρίση προσφύγων από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως σήμερα [1]. Μέχρι στιγμής, η μεγαλύτερη εκτόπιση πυροδοτήθηκε από την προέλαση του Ισλαμικού Κράτους τού Ιράκ και της al-Sham (ISIS) στην πόλη Kobani, η οποία έκανε 200.000 αμάχους να φύγουν σε μόλις τέσσερις ημέρες [2]. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν προειδοποιήσει για μια άλλη [3] Σρεμπρένιτσα [4] αν καταληφθεί το Kobani. Ήδη φιλοξενώντας 800.000 πρόσφυγες από την Συρία, η Τουρκία τώρα υποστηρίζει την δημιουργία μιας «νεκρής ζώνης» [5] -ένα διεθνώς υποστηριζόμενο ασφαλές καταφύγιο στο έδαφος τής Συρίας- για να προστατευθούν τα μεγάλα αστικά κέντρα κατά μήκος των συνόρων τής Συρίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία προφανώς μελετούν επίσης [6] την ιδέα.
Σύριοι Κούρδοι περιμένουν να περάσουν στην Τουρκία κοντά στην νοτιοανατολική πόλη Suruc στην επαρχία Sanliurfa, στις 28 Σεπτεμβρίου 2014. (Murad Sezer / Courtesy Reuters)
Μεγάλο μέρος τού σχολιασμού σχετικά με την νεκρή ζώνη έχει επικεντρωθεί στα σημαντικά πολιτικά και στρατιωτικά διλήμματα που εμπλέκονται. Θα μπορούσε μια νεκρή ζώνη να επιδεινώσει την κρίση των προσφύγων, με αποτέλεσμα περισσότεροι Σύριοι να φύγουν από τις καταστρεφόμενες από τον πόλεμο πόλεις τους λόγω της υπόσχεσης της ασφάλειας και της διεθνούς βοήθειας; Θα πρέπει στην συνέχεια αυτοί οι πολίτες να προστατεύονται από έναν λεγόμενο ανθρωπιστικό διάδρομο, έναν πυλώνα δυτικών στρατευμάτων και μαχητικών αεροσκαφών γύρω από την περιοχή, ο οποίος θα σύρει αναπόφευκτα την Δύση στον βάναυσο εμφύλιο πόλεμο στην Συρία; Αλλά το πιο σημαντικό ερώτημα μπορεί να είναι νομικής φύσης: Πώς θα μπορούσε το ΝΑΤΟ ή μια συμμαχία με επικεφαλής τις ΗΠΑ να καταλάβει νομίμως τμήμα ενός κυρίαρχου κράτους;