Free movement: Why Britain does not need to change the rules

Now that the European Commission, Germany and other member-states have made clear that they will not accept quotas or ‘emergency brakes’ on EU migrants, British Conservatives are looking again at limiting their access to benefits. As this bulletin went to press, David Cameron was preparing a major speech on the issue. But he will find it very hard to achieve significant changes to the rules on benefits.



 A recent ruling of the European Court of Justice (ECJ) in the Dano case seemed to offer encouragement to Britain. The ECJ confirmed the right of the German authorities to refuse unemployment benefits to a Romanian citizen who had no history of work in either country. Many Conservatives hope this means that the EU institutions will not block reforms to reduce EU migrants’ access to welfare. They are probably wrong: the court merely upheld a 2004 directive (the ‘citizens directive’) that already limited migrants’ access to benefits.

Αθώος ο Μουμπάρακ για τους φόνους των διαδηλωτών

Αιγυπτιακό δικαστήριο απάλλαξε σήμερα τον ανατραπέντα πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ από τις κατηγορίες ότι διέταξε το φόνο εκατοντάδων διαδηλωτών στη διάρκεια της εξέγερσης του 2011 που τον απομάκρυνε από την εξουσία.

Το δικαστήριο απάλλαξε επίσης τον Μουμπάρακ και έναν πρώην υπουργό Πετρελαίου από κατηγορίες για διαφθορά σχετικά με εξαγωγές φυσικού αερίου στο Ισραήλ σε τιμές κάτω απ' αυτές της αγοράς.

Φρένο του Ντέιβιντ Κάμερον σε μετανάστες

Την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση άφησε να εννοηθεί ότι θα προτείνει ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, εφόσον οι Βρυξέλλες διαφωνήσουν με τα σχέδια του Λονδίνου για περιορισμό της πρόσβασης Ευρωπαίων μεταναστών στα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας.



















Σε βαρυσήμαντη ομιλία του με απώτερο στόχο τις γενικές εκλογές του Μαΐου 2015, ο Ντέιβιντ Κάμερον παρουσίασε τα λεπτομερή σχέδιά του που θα περιορίσουν την πρόσβαση μεταναστών σε προγράμματα όπως η ενίσχυση εισοδήματος και η κοινωνική στέγη.

Aπό τον Σελίμ στον Nτε Γκολ;

Όταν το 1966 η Γαλλία του Nτε Γκολ αποφάσισε να εγκαταλείψει το στρατιωτικό σκέλος του NATO, να κλείσει όλες τις βάσεις των HΠA στο έδαφός της, και να υιοθετήσει τη δική της πολιτική απέναντι στη Mόσχα, φιλοδοξούσε να ηγηθεί μιας χειραφετημένης Δυτικής Eυρώπης.

Όταν στην Oυάσιγκτον βεβαιώθηκαν ότι η Δυτική Γερμανία αλλά και οι υπόλοιπες χώρες του NATO δεν θα ακολουθούσαν τον Nτε Γκολ, αποδέχθηκαν την ιδιόμορφη θέση της Γαλλίας με την εκτίμηση ότι μία σύγκρουση θα ήταν αρνητική για την αμερικανική πλευρά.

What should an energy union cover?

The events of the last year, and in particular the risk that the fighting in Ukraine could jeopardise Russian energy supplies to Europe, have highlighted the absence of a co-ordinated European energy policy. Donald Tusk, the incoming president of the European Council, has talked of the need for an ‘energy union’. What kind of policy co-ordination should European leaders undertake? 



The basic facts are clear. The European Union is importing an increasing proportion of its energy, as output from mature oil and gas fields in the North Sea declines. Oil can be bought on the international market, but the EU has become dependent on imports of Russian gas, which now meet a quarter of our daily consumption. The gas reaches Europe through a series of pipelines, two of which run through Ukraine.

Κριτική για το επενδυτικό «σχέδιο Γιούνκερ» των 300 δισ. ευρώ

Ερωτηματικά διατυπώνονται στον διεθνή Τύπο για το εάν το πακέτο επενδύσεων των 300 δισεκατομμυρίων ευρώ που παρουσίασε ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ θα πετύχει τον στόχο να επανεκκινήσει την ευρωπαϊκή οικονομία.

Ο βασικός πυλώνας της κριτικής που δέχθηκε το σχέδιο Γιούνκερ για τη δημιουργία ενός ταμείου που θα κινητοποιήσει επενδυτικά κεφάλαια 15 φορές μεγαλύτερα από τα κεφάλαια που θα έχει στη διάθεσή του, είναι πως δεν ρίχνει νέο χρήμα στην ευρωπαϊκή οικονομία

Η υποδοχή του δε από τον επιχειρηματικό κόσμο ήταν μάλλον συγκρατημένη, ενώ εντός του Ευρωκοινοβουλίου η Κεντροαριστερά και η Κεντροδεξιά τήρησαν επιφυλακτική στάση και οι υπόλοιπες δυνάμεις εκδήλωσαν την αντίθεσή τους κατηγορώντας τον πρόεδρο της Επιτροπής μεταξύ άλλων για «μαγική σκέψη».

Η Βουλή επικύρωσε την παραμονή Γιατσένιουκ

Την κατηγορηματική δέσμευση ότι «δεν θα υπάρξει ομοσπονδιοποίηση» της Ουκρανίας ανέλαβε ο πρόεδρος της χώρας Πέτρο Ποροσένκο κατά τη χθεσινή ομιλία του, στην εναρκτήρια συνεδρίαση του νέου Κοινοβουλίου το οποίο προέκυψε από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου. «Το 100% των πολιτών τάσσεται υπέρ ενός ενιαίου κράτους, μιας ενιαίας χώρας. Δεν θα υπάρξει κανενός είδους ομοσπονδιοποίηση», δήλωσε ο Ποροσένκο, στέλνοντας ένα μήνυμα «στους φίλους μας, σε Ανατολή και Δύση». Πρόσφατα, ο απερχόμενος πρόεδρος της Κομισιόν, Χέρμαν βαν Ρομπέι, είχε ταχθεί υπέρ της αποκέντρωσης της εξουσίας στην Ουκρανία, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να χτίσει γέφυρες διαλόγου με τους φιλορώσους αυτονομιστές αντάρτες των ανατολικών περιοχών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ.

Δείκτες ηγεσίας: Γιατί οι αγορές χρησιμοποιούν πλέον την πολιτική για να προβλέψουν την οικονομία

Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων, Μπενίνο Ακίνο ο 3ος, σε συνέντευξη τύπου το 2011. Οι πολιτικές του απογείωσαν την οικονομία τής χώρας του και οι αγορές τον αντάμειψαν. (John Javellana/Reuters)

Ο κανονικός ρυθμός τής πολιτικής τείνει να οδηγεί τις οικονομίες των περισσότερων εθνών γύρω από έναν κύκλο, χους εις χουν. Αυτός ο κύκλος ζωής ξεκινά με μια κρίση, η οποία αναγκάζει τους ηγέτες σε μεταρρυθμίσεις, οι οποίες πυροδοτούν μια οικονομική ανάκαμψη, η οποία νανουρίζει τους ηγέτες στον εφησυχασμό, κάτι που βυθίζει την οικονομία και πάλι σε κρίση. Παρά το γεγονός ότι το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται επ’ αόριστον, λίγα έθνη επιστρατεύουν το κουράγιο τους για μεταρρυθμίσεις ακόμη και στις καλές εποχές, και άλλα βυθίζονται στον εφησυχασμό για χρόνια - μια τάση που εξηγεί γιατί, από τις σχεδόν 200 οικονομίες του κόσμου, μόνο 35 έχουν αγγίξει το στάτους τού ανεπτυγμένου κράτους και έχουν παραμείνει εκεί. Τα υπόλοιπα κράτη είναι ακόμη αναδυόμενες αγορές, και πολλά έχουν μείνει αναδυόμενα για πάντα.

Η διπλωματία του Ιράν για τα πυρηνικά

Αν και το γεγονός πως δε μπόρεσε να επιτευχθεί μια συμφωνία σχετικά με την πυρηνική κρίση στο Ιράν είναι αξιοθρήνητο, η επίτευξη μιας παράτασης της ενδιάμεσης συμφωνίας για επτά μήνες και η συνέχιση των συνομιλιών είναι το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα. Το να δούμε τί μπορεί να συμβεί από τώρα μέχρι και τον Ιούλιο που θα καταστήσει την επίτευξη μιας συμφωνίας πιο πιθανή, δεν είναι εύκολο. Αλλά η τέχνη της διπλωματίας αφορά συχνά την εξασφάλιση χρόνου, επειδή τότε οι περιστάσεις μπορεί να αλλάξουν προς το καλύτερο. Εν τω μεταξύ, όσο οι κυρώσεις παραμένουν στη θέση τους και στο πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν εξακολουθούν να υπάρχουν περιορισμοί, όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές εξυπηρετούνται καλύτερα απ΄ όσο θα τις εξυπηρετούσε το ενδεχόμενο οι διαπραγματευτές στη Βιέννη να τα παρατούσαν και να παραδεχόταν την αποτυχία τους.



Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως δε μπόρεσε να επιτευχθεί μια συμφωνία μέσα σε 12 μήνες για ένα θέμα που υφίσταται για πάνω από 12 χρόνια. Οι μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις είναι συχνά ο κανόνας της διπλωματίας. Οι Ειρηνευτικές Συμφωνίες του Παρισιού για να τελειώσει ο Πόλεμος του Βιετνάμ χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να ολοκληρωθούν. Οι συνομιλίες για τον Περιορισμό των Στρατηγικών Όπλων μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης χρειάστηκαν τρία χρόνια για να κλείσουν την πρώτη συμφωνία (SALT-Ι) και επτά χρόνια για να φθάσουν στο κλείσιμο της SALT-II. Το διάστημα των επτά μηνών για την επέκταση των διαπραγματεύσεων είναι μεγαλύτερο απ’ ό, τι είχαν προβλέψει σχεδόν όλοι, αλλά όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα. Μια θετική έκβαση των συνομιλιών είναι ότι το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πλέον έναν διαρκή δίαυλο επικοινωνίας, κάτι που τους έλειπε για το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων τριών δεκαετιών.

What Obama Doesn't Understand About Syria

The current U.S. strategy to destroy the Islamic State is likely doomed to fail. In fact, it risks doing just the opposite of its intended goal: strengthening the jihadis' appeal in Syria, Iraq, and far beyond, while leaving the door open for the Islamic State to expand into new areas.

This is in large part because the United States so far has addressed the problem of the Islamic State in isolation from other aspects of the trans-border conflict in Syria and Iraq. Unless Barack Obama's administration takes a broader view, it will be unable to respond effectively to the deteriorating situation on the ground.