The ECB is not the German central bank

For many years, the debate about whether the European Central Bank (ECB) was too heavily influenced by Germany was confined to academic papers. As of late, it has become the central policy question of the eurozone. Germany is more influential at the ECB than it should be. In fact, Mario Draghi’s penchant for seeking German approval has been his biggest mistake as head of the ECB. He should end it. If he waits until the German public comes around to looser ECB policy, it might be too late, as the seemingly unstoppable fall in inflation and the eurozone’s weak growth prospects show. The Bundesbank, rather than torpedoing reasonable ECB decisions, should throw its weight behind a more expansionary monetary policy and back the ECB. 



The ECB was modelled on the German Bundesbank. As a result, it is one of the world’s most politically independent central banks; its mandate is focused narrowly on price stability; it does not take broader economic goals like unemployment into account in the way other central banks, such as the Fed, do; and it is de facto more restricted than other central banks, since controversial measures can lead to complex political and legal struggles, involving 18 (soon to be 19) countries. Its setup and philosophy are therefore ‘German‘, that is, conservative and cautious.

5 λόγοι για την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους

Την επόμενη εβδομάδα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΡ) θα διεξάγει ένα ψήφισμα για την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης. Με τον τρόπο αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ακολουθήσει το παράδειγμα των κοινοβουλίων στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιρλανδία, στην Ισπανία και στη Γαλλία, καθώς και στη Σουηδία, όπου η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα (και η 135η στον κόσμο) που αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης. Παρόμοιες ψηφοφορίες αναμένεται επίσης να διεξαχθούν στο ιταλικό και το δανικό κοινοβούλιο.

Η ψηφοφορία έρχεται σε μια σημαντική στιγμή, περίπου επτά μήνες μετά την κατάρρευση των ειρηνευτικών προσπαθειών του υπουργού Εξωτερικών Kerry των ΗΠΑ. Αντί για την περαιτέρω ανάπτυξη του πολιτικού ορίζοντα για την επίλυση της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής σύγκρουσης, η Γάζα βίωσε τον πιο θανατηφόρο γύρο βιαιοτήτων μέχρι σήμερα, που στοίχισε τη ζωή περισσοτέρων από 2000 Παλαιστινίων. Στην πραγματικότητα, το εν λόγω κύμα της βίας ήταν τόσο μεγάλο που σε πολλούς Ισραηλινούς ανέσυρε τις αναμνήσεις της δεύτερης Ιντιφάντα, αν και τα πρόσφατα γεγονότα δεν έχουν φτάσει τον αριθμό των θανάτων εκείνων των χρόνων. Οι δράσεις της Ισραηλινής κυβέρνησης στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στη Δυτική Όχθη, καθώς και η αυξανόμενη δύναμη του κινήματος των εποίκων, έχουν εν τω μεταξύ υπονομεύσει περαιτέρω τις προοπτικές για την επίτευξη μιας λύσης δύο κρατών.

Η επιστροφή τού Σαρκοζί

Ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της Γαλλίας από το 2007 ως το 2012 προτού ηττηθεί στην μάχη για την επανεκλογή του από τον François Hollande, τον σημερινό πρόεδρο, έχει μόλις εκλεγεί [1] ως επικεφαλής τής Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union for a Popular Movement, UMP), του κόμματος του οποίου ήταν ηγέτης πριν γίνει πρόεδρος. Ο Σαρκοζί ελπίζει ότι η νίκη θα του δώσει δυναμική στην μάχη για να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας το 2017. Ελπίζει επίσης ότι θα τον βοηθήσει να μείνει έξω από την φυλακή. Για να καταλάβουμε το πώς οι πολιτικές φιλοδοξίες και οι ποινικές έρευνες έχουν γίνει τόσο στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους και το πώς οι ωδίνες τού UMP θα επηρεάσουν την θέση τής Γαλλίας στην Ευρώπη και στον κόσμο, κάποιος πρέπει να κοιτάξει πίσω στην τύχη τού Σαρκοζί από τότε που εγκατέλειψε την προεδρία, τον Μάιο του 2012.

Επευφημίες στον Σαρκοζί, στο Παρίσι, στις 29 Νοεμβρίου 2014. (Gonzalo Fuentes / Courtesy Reuters)

Λίγο μετά την ήττα τού Σαρκοζί το 2012, είπε σε έναν συνεργάτη του [2], ότι «δεν θα επιστρέψω ποτέ μέσω του UMP. Δεν είναι πλέον στο επίπεδο μου». Έχοντας πρόσφατα συναναστραφεί με αρχηγούς κρατών, το βρήκε δύσκολο να φανταστεί τον εαυτό να φλερτάρει τις ψήφους των τοπικών κομματικών συνδέσμων σε νυσταλέες επαρχιακές πόλεις. Αντίθετα, έβλεπε τον εαυτό του ως έναν σεβαστό πολιτικό τιμημένο για τις λαμπρές επιδόσεις του στην παγκόσμια σκηνή -μια εικόνα που πολλοί στην Γαλλία βρίσκουν δύσκολο να συμβιβάσουν με τον εριστικό πολιτικό μαχητή που έβλεπαν καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεών τους. Και σύντομα, αναφορές που διέρρευσαν σχετικά με έρευνες για πιθανή εμπλοκή του σε παρατυπίες για την χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του και για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης απέδειξαν ότι η ευρεία άποψη ήταν η πιο σωστή.

Latest IPCC Findings Undermine Climate Change Claims

Working Group 2 of the Intergovernmental Panel on Climate Change recently released the final version of its contribution to the IPCC Fifth Assessment Report: Climate Change 2014: Impacts, Adaptation, and Vulnerability. The WG2 report contains 1,731 pages of text, figures, boxes, footnotes and references, the first 832 of which list every negative impact climate change is having or could conceivably have on the Earth, its physical state, its ecosystems and the people who populate it. I doubt that anyone has ever read it from beginning to end. I certainly haven’t.

But the report’s mind-numbing length hasn’t stopped people from interpreting it the way they think it should be interpreted. And because no one bothered to read the fine print everyone thinks the IPCC is saying that the adverse impacts of human-caused climate change are already being felt:

Can Anything Save the Ruble?

Woe to Russian consumers who like Swiss watches with their Italian suits — or even furry Australian boots with their Chinese disposable fashion. The ruble has lost more than 40 percent of its value in the past year, including a drop of about 8 percent so far this week, and the slide shows no signs of slowing. But with Vladimir Putin offering ideas that are dubious at best, does Moscow even want to stop the rot?

Earlier this year, Russia’s central bank took heroic measures to prop up the ruble. It spent $40 billion of its foreign reserves between January and May — about 8 percent of the total at the time — on its own currency in order to raise the ruble’s price in global markets. Then, though the ruble continued to slip, the central bank was quiet … for months.

Europe: When the Unthinkable Becomes Possible

Europe's economic crisis is slowly but steadily eroding the political systems of many countries on the Continent. New actors are emerging and threatening the supremacy of the traditional players. Alliances and events that seemed impossible only a few years ago are now being openly discussed across Europe. On Dec. 3, for example, Sweden announced it would hold early elections, partially because of political moves from the far right. In Spain, the ruling center-right party is openly discussing the possibility of entering an alliance with its traditional center-left rivals to prevent a protest party from taking over. Key members of the European Union, including Sweden, Spain, the United Kingdom and possibly Greece, will hold elections in 2015. In most cases, these countries will see outcomes nobody would have thought possible in 2008.

Sweden

Swedish Prime Minister Stefan Lofven announced the snap elections after his center-left government lost a budget vote less than three months after coming to power. Lofven's announcement was precipitated by a decision by the far-right Sweden Democrats party to support the opposition during a budget vote. Sweden's early elections, the first for the country in almost 60 years, will be held March 22, with the anti-immigration Sweden Democrats likely playing a central role. In Sweden's parliamentary elections in September, no coalition managed to form a majority government, but the elections were marked by the strong performance of the far-right party, which received 12.9 percent of the vote, up from 5.7 percent in 2010, when it entered parliament for the first time.

Cameron's migration speech and EU law: Can he change the status quo?

On November 28th, David Cameron delivered a long-awaited speech addressing public concerns on EU migration. Its essence was not anti-European: the British prime minister underlined Britain’s long-term commitment to the principle of free movement, as one of the cornerstones of the single market. Having understood that quotas or ‘emergency brakes’ on EU migrants were unacceptable to all Britain’s partners (including German Chancellor Angela Merkel), Cameron pulled back at the last minute from proposing such ideas. He therefore upset hardline Conservative eurosceptics, who knew that if the UK made a cap on EU immigrants its chief negotiating demand, a British exit would become much more likely.

Τα... πάνω-κάτω ήρθαν στην Ευρώπη

Με την πολιτική κατάσταση να “θερμαίνεται” στον παγωμένο σουηδικό χειμώνα, δεν μπορούμε παρά να αποκτήσουμε την αίσθηση ότι η Ευρώπη κάνει μια στροφή.

Ο Βορράς γίνεται Νότος;

Προειδοποιήσαμε πριν από λίγες ημέρες ότι η σουηδική κυβέρνηση βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Και έτσι αποδείχθηκε (ότι ήταν). Ο Σουηδός πρωθυπουργός Stefn Lofven ανακοίνωσε χθες πρόωρες εκλογές για τις 22 Μαρτίου 2015, καθώς το σουηδικό κοινοβούλιο αρνήθηκε να υποστηρίξει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης και αντ αυτού, ψήφισε υπέρ του προϋπολογισμού της αντιπολίτευσης. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους Σουηδούς Δημοκράτες, οι οποίοι είναι γνωστοί διαμορφωτές στην τωρινή Βουλή. Μια τέτοια πολιτική αναταραχή είναι ξένη προς την συνήθως ήρεμη σουηδική πολιτική σκηνή και ταιριάζει περισσότερο στα τεκταινόμενα στις χώρες της ευρωζώνης που συναντούν δυσκολίες και δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε έναν προϋπολογισμό λιτότητας στο μέσον μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης.

«Εκμηδενίζεται» η Ουκρανία, ενεργειακός κόμβος η Τουρκία

O ρόλος της Ουκρανίας ως χώρας διέλευσης του ρωσικού φυσικού αερίου «θα εκμηδενισθεί» και παράλληλα η Τουρκία θα αναβαθμιστεί σε ενεργειακό κόμβο προς τη Δυτική Ευρώπη, δήλωσε χθες ο επικεφαλής της ρωσικής Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, λίγες ημέρες αφού η Ρωσία ανακοίνωσε την εγκατάλειψη του σχεδίου του αγωγού South Stream, του ρωσο-ιταλικού αγωγού, ο οποίος, με τη συμμετοχή επτά χωρών-μελών, θα εξασφάλιζε την τροφοδοσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Επικεφαλής της ρωσικής Gazprom, Αλεξέι Μίλερ

«Εμείς θα συνεχίσουμε να παρέχουμε τις συμφωνημένες ποσότητες φυσικού αερίου στην Ουκρανία για την εγχώρια κατανάλωση, όμως ο ρόλος της ως διαμετακομιστικού κέντρου οδεύει προς το μηδέν», είπε χαρακτηριστικά ο Μίλερ, που τόνισε επίσης ότι η Gazprom «έχει ήδη πάρει τις τελικές αποφάσεις για εναλλακτικές διαδρομές». αγωγοί

Σε δεινή θέση ο Βλ. Πούτιν, καθησυχάζει τους Ρώσους

Ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, δήλωσε την Πέμπτη ότι η χώρα του υπέμεινε μια δύσκολη χρονιά, αλλά υποσχέθηκε ότι θα προωθήσει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και οικονομικούς στόχους παρά τις προσπάθειες της Δύσης να αποδυναμώσει τη Μόσχα. Ο Πούτιν χρησιμοποίησε την ετήσια ομιλία του για την «Κατάσταση του Εθνους» για να επιβεβαιώσει την πρόθεση του Κρεμλίνου να αποκαταστήσει το στάτους της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης και να καθησυχάσει τους Ρώσους πολίτες ότι αντιμετωπίζει τις ανησυχητικές οικονομικές δοκιμασίες. Ενδεικτική της δεινής θέσης της χώρας του είναι και η απόφασή του να «παγώσει» τον αγωγό South Stream, την οποία ανακοίνωσε στη διάρκεια της επίσκεψής του στην Αγκυρα.

• 

Στην ετήσια ομιλία του για την «Κατάσταση του Εθνους» την περασμένη Πέμπτη, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επιχείρησε να ενοχοποιήσει τη Δύση για την οικονομική δοκιμασία στην οποία έχει εισέλθει η χώρα του. «Οποτε η Δύση αντιλαμβάνεται ότι η Ρωσία γίνεται υπερβολικά ισχυρή, καταφεύγει σε τέτοια μέτρα» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Πριν από την ομιλία υπήρξαν φήμες στη Ρωσία κατά πόσον ο Πούτιν θα επέλεγε να συμπαραταχθεί με τους συντηρητικούς, που επιζητούν μια σύγκρουση με τη Δύση παρά το οικονομικό κόστος, ή τους φιλελευθέρους, που πιστεύουν ότι ακριβώς αυτή η στάση ευθύνεται για την καταστροφή της Σοβιετικής Ενωσης.