Η Κίνα και το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής

Η εξάρτηση της Κίνας από το πετρέλαιο που διαπραγματεύεται παγκοσμίως, έχει αυξηθεί δραματικά την τελευταία δεκαετία, ενώ αυτή της Αμερικής έχει μειωθεί. Και οι δύο τάσεις φαίνεται ότι θα συνεχιστούν. Η διατήρηση σταθερών εξαγωγών του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής είναι μια μεγάλη στρατηγική ανησυχία για το Πεκίνο, ωστόσο η Ουάσιγκτον παραμένει ο εγγυητής της ασφάλειας στον Κόλπο. Θα μπορούσε η Κίνα να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ σε αυτόν τον ρόλο; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα εξαρτάται από τρεις παράγοντες: την προθυμία του Πεκίνου να εξασφαλίσει τον Κόλπο, την ικανότητα του κινεζικού στρατού να το κάνει, και την πιθανότητα ότι μια εξαρτώμενη πετρελαϊκά Αμερική θα έχανε το ενδιαφέρον της στο να ενεργεί ως εγγυητής.

Η τριμερής συνεργασία τους έχει θορυβήσει

Πριν από μία εβδομάδα, η 17χρονη Μαλάλα Γιουσαφζάι παρελάμβανε το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης στο Οσλο. Η Πακιστανή έφηβη κέρδισε τη συμπάθεια και τον σεβασμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης με τον αγώνα της για το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Εναν αγώνα που λίγο έλειψε να της στοιχίσει τη ζωή: φανατικοί Ταλιμπάν την πυροβόλησαν πριν από δύο χρόνια, μέσα στο σχολικό της λεωφορείο, και την τραυμάτισαν σοβαρότατα στο κεφάλι.



Μόλις μία εβδομάδα μετά τη βράβευση της Μαλάλα, οι τηλεοπτικές οθόνες όλου του κόσμου γέμισαν πάλι με φρίκη καθώς μετέδιδαν εικόνες από την πατρίδα της: δεκάδες μαθητές ηλικίας 10-16 ετών σκοτώθηκαν από επιδρομή Ταλιμπάν σε σχολείο της Πεσαβάρ, όπου φοιτούσαν παιδιά στρατιωτικών. Οπως δήλωσε εκπρόσωπος των τζιχαντιστών, επρόκειτο για ενέργεια αντεκδίκησης, απάντηση στις αιματηρές επιθέσεις του πακιστανικού στρατού εναντίον των Ταλιμπάν που διατηρούν σημαντικά κρησφύγετα στην περιοχή του Βορείου Ουαζιριστάν, προς τα σύνορα με το Αφγανιστάν.

U.S. Fears New Iraqi Prime Minister Isn’t Serious About Sunni Outreach

Defense Secretary Chuck Hagel’s recent visit to Baghdad and his tense meetings with leaders there have left some American officials worried about Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi’s commitment toward reconciliation with Iraq’s embattled Sunni minority, which is key to the U.S.-led effort to rebuild the Iraqi military forces and defeat the Islamic State.

Abadi not only pressed Hagel to supply more American weapons and increase the tempo of U.S.-led airstrikes on the Islamic State — taking the Pentagon chief by surprise — but also expressed doubts about normalizing relations in the long term with Iraq’s Sunnis, according to two senior American officials.

How Will US Fed React To Low Oil Prices

Falling oil prices are the newest wrench in the Fed’s decision making, but the effect might seem counter-intuitive.

Since the Fed’s last meeting in October, oil prices have fallen 25%. With a meeting scheduled for this week, markets have two major questions about the Federal Open Market Committee’s (FOMC) decision: how long will rates stay at zero, and will oil prices change that? There is a growing belief among market participants that the FOMC’s first rate hike will be delayed by the glut of oil.

Σπάζοντας τον πάγο Γιατί οι ΗΠΑ χρειάζονται πυρηνικά παγοθραυστικά

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται περισσότερα παγοθραυστικά. Η χώρα έχει ένα αυξανόμενο εθνικό συμφέρον [1] στην Αρκτική, και οι σχέσεις της με την Ρωσία, μια κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή, είναι όλο και πιο ψυχρές. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον είναι θλιβερά ανέτοιμη για την πρόκληση της Αρκτικής όσον αφορά σε ένα κρίσιμο εργαλείο: Τα ισχυρά πυρηνοκίνητα πλοία που θα στηρίξουν τους οικονομικούς της στόχους και τους στόχους για την ασφάλειά της στο βόρειο άκρο.

Το αμερικανικό παγοθραυστικό Polar Sea στην διάρκεια ερευνητικής αποστολής στην Αρκτική, το 2009. (U.S. Coast Guard)

Λόγω της υποχώρησης των πολικών πάγων, η Αρκτική γίνεται όλο και πιο προσιτή για εξερεύνηση και διέλευση. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλα έθνη τής Αρκτικής, η εξέλιξη αυτή προσφέρει σημαντικές νέες ευκαιρίες, από τις προηγουμένως μη διαθέσιμες ναυτιλιακές διαδρομές μέχρι τους ως τώρα ανεκμετάλλευτους φυσικούς πόρους. Επίσης, έρχεται με νέους κινδύνους -είναι μια καινούργια αρένα για πιθανό γεωπολιτικό ανταγωνισμό- και πρόσθετες ευθύνες: Την διαχείριση του απομακρυσμένου, αλλά όλο και πιο πολυάνθρωπου χώρου.

Viewing Russia From the Inside

Last week I flew into Moscow, arriving at 4:30 p.m. on Dec. 8. It gets dark in Moscow around that time, and the sun doesn't rise until about 10 a.m. at this time of the year — the so-called Black Days versus White Nights. For anyone used to life closer to the equator, this is unsettling. It is the first sign that you are not only in a foreign country, which I am used to, but also in a foreign environment. Yet as we drove toward downtown Moscow, well over an hour away, the traffic, the road work, were all commonplace. Moscow has three airports, and we flew into the farthest one from downtown, Domodedovo — the primary international airport. There is endless renovation going on in Moscow, and while it holds up traffic, it indicates that prosperity continues, at least in the capital.

Our host met us and we quickly went to work getting a sense of each other and talking about the events of the day. He had spent a great deal of time in the United States and was far more familiar with the nuances of American life than I was with Russian. In that he was the perfect host, translating his country to me, always with the spin of a Russian patriot, which he surely was. We talked as we drove into Moscow, managing to dive deep into the subject.

Germany and the eurozone: The view from Paris

On recent visits to Berlin, I have been surprised at how negative people are about France. Key officials regard the country as incapable of controlling spending or enacting serious structural reform. They do not show much understanding of the political constraints that limit President François Hollande’s freedom of action. The officials add that, so long as the mistrust between Berlin and Paris persists, they cannot strike a bargain to strengthen eurozone governance. In any case, they say, there is no urgent need to do so, because – in their view – the eurozone as a whole is not in crisis. There are just specific problems in a few countries like France and Italy, caused by politicians lacking the courage to do what is necessary.

So I went to Paris to discover what the government thinks about Germany and the future of the euro. In Paris there is a sense of urgency about the stagnation of the eurozone (which is likely to grow at less than 1 per cent this year and to do not much better next year), the deflation afflicting parts of it (prices are falling in France) and the negative impact that these problems will have on French growth, job-creation and debt sustainability. Even French officials who are life-long believers in Franco-German amitié admit that the relationship is now ragged and horribly unbalanced: on the big questions, Germany sets the agenda for the eurozone.

Decoding China's Silk Diplomacy at Sea

China has proposed to revive the centuries-old ‘Silk Road of the Sea’ into a 21st century Maritime Silk Road (MSR). The MSR initiative has a clear strategic purpose and is a helpful channel for the Chinese grand strategy. It aims to seize the opportunity of transforming Asia and to create strategic space for China.

The success of the MSR initiative will be extremely consequential to regional stability and global peace. Today, China is in the process of remaking history at sea, and some scholars view it as ‘China’s maritime renaissance’. China’s growing merchant marine; expansion of its global shipbuilding market; increasing reach in building and managing off-shore ports and port facilities; and efforts to develop a modern blue-water navy are evident.

Πώς θα νικηθεί ο Γολιάθ: Μια Ενεργειακή Ένωση της ΕΕ απέναντι στο ρωσικό μονοπώλιο φυσικού αερίου

Σταθμός διανομής φυσικού αερίου στο Gustorzyn, στην κεντρική Πολωνία, στις 12 Σεπτεμβρίου 2014. (Wojciech Kardas, Agencja Gazeta / Courtesy Reuters)

Τον Απρίλιο, ο πρώην Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ δημοσίευσε [1] ένα άρθρο στην εφημερίδα Financial Times, καλώντας την Ευρώπη να δημιουργήσει μια ενεργειακή ένωση για να προστατευθεί έναντι πιθανού ενεργειακού εκβιασμού από την Ρωσία. Υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες τις διαφορές μεταξύ Μόσχας και Κιέβου για τις τιμές τού φυσικού αερίου το 2006 και το 2009 που οδήγησαν σε προσωρινές ελλείψεις και απότομες αυξήσεις των τιμών στην Ευρώπη, ο Τουσκ υποστήριξε ότι «ένας προμηθευτής με δεσπόζουσα θέση έχει την ευχέρεια να αυξήσει τις τιμές και να μειώσει την προσφορά». Και συνέχισε γράφοντας ότι «ο τρόπος για να διορθωθεί αυτή η στρέβλωση της αγοράς είναι απλός. Η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει την μονοπωλιακή θέση τής Ρωσίας με ένα ενιαίο ευρωπαϊκό όργανο που να είναι επιφορτισμένο να αγοράζει το φυσικό αέριό της» [2].

The Other War in Ukraine

What’s the best way to save Ukraine? “By reforming the country,” says Sergii Leshchenko, a freshman member of the Ukrainian parliament. The war against Russian aggression isn’t the only front in his country’s struggle for survival right now. Leshchenko says that he’s even more worried about the fight against Ukraine’s long-established culture of sleaze — a disease that has crippled governance and stunted development.