Obama’s Forever War Starts Now

When President Barack Obama announced the start of a U.S.-led bombing campaign in Iraq against the Islamic State on Aug. 7, 2014 he did so on shaky legal footing and without congressional authorization. Now, six months later, the White House has finally presented to Congress its vision for an authorization for the use of military force (AUMF) against the Islamic State. Much debate remains to be had — various versions of the AUMF will be put forward by Congress, debated in committees, and discussed in public before a final bill is passed.

But those Americans who are concerned about an endless war fought across the globe and without oversight have good reason to be worried. We’re in the fourteenth year of the conflict with al Qaeda. Who knows how long the one with the Islamic State will last?

The Lunch Question

At an event in Beijing last November, I had the good fortune to meet the French economist Thomas Piketty, who has sold 1.5 million copies of his book, Capital in the Twenty-First Century,since it was first published in 2013. Pacing up and down in front of a packed auditorium, Piketty explained that because the rate of return on capital is now higher than the growth rate of the global economy, the proportion of the world's wealth that is owned by a small elite will likely keep increasing; in other words, we should expect to see a divergence of wealth as the rich get much richer. As his book says, "capitalism automatically generates arbitrary and unsustainable inequalities that radically undermine the meritocratic values on which democratic societies are based."

No strategic forecaster can afford to ignore this alarming prediction — or the enthusiastic response it got from the audience in Beijing. In the 20th century, the two world wars were the only force powerful enough to reverse the concentration of wealth in the elite and the mounting class conflict; in the 21st century, we seem to be falling back into a comparable world of revolution, political extremism and mass violence.

Μια νέα αρχή για την Ελλάδα

Η νέα κυβέρνηση της Ελλάς υπό τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα –που έχει αναλάβει το πόστο εδώ και μόλις 2 εβδομάδες- είχε μια βόλτα με τρενάκι του τρόμου. Διακήρυξε μονομερώς ότι δεν θα σεβαστεί τη συμφωνία μεταξύ της προηγούμενης κυβέρνησης της Ελλάδας και των πιστωτών της χώρας, ότι θα αυξήσει τις κρατικές δαπάνες και την ίδια στιγμή θα είναι αφερέγγυα. Η απάντηση ήταν προβλέψιμη: η υπόλοιπη ευρωζώνη και ιδίως η ΕΚΤ και η Γερμανία αισθάνθηκαν ότι εκβιάζονται και η ΕΚΤ κατέστησε πιο δύσκολη για τις ελληνικές τράπεζες την πρόσβαση στην ρευστότητά της, ενώ η κυβέρνηση Merkel έχει αφήσει να εννοηθεί ότι μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, θεωρείται διαχειρίσιμη.

Αναμφίβολα, αυτό ήταν μια αναγκαία αλλά ανεπαρκής απάντηση. Ήταν αναγκαία διότι ένα νομισματικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργεί αξιόπιστα εάν ένα μικρό τμήμα της ένωσης μπορεί να κρατά όμηρο τον πυρήνα του συστήματος για λύτρα. Μια χώρα δεν μπορεί μονομερώς να αποφασίζει να αυξάνει τις δαπάνες της εις βάρος άλλων τμημάτων της ένωσης και να ελπίζει να λαμβάνει χρηματοδότηση για αυτό. Δεν μπορεί επίσης να ακυρώνει μονομερώς τις συμφωνίες μεταξύ των προηγούμενων κυβερνήσεων και των ευρωπαϊκών εταίρων.

«Οχι» στο extend (παράταση) η Ελλάδα, «όχι» στο amend (τροποποίηση) η Γερμανία - Προοπτική λύσης τη Δευτέρα

Παρά τις εξαντλητικές διαβουλεύσεις και τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν δεν εκδόθηκε τελικά κοινό ανακοινωθέν από το Eurogroup. 

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος» που μεταδόθηκαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης το πρόβλημα επικεντρώθηκε στη φράση «extend, amend and conclude» (παράταση, τροποποίηση και ολοκλήρωση) με την Ελλάδα να διαφωνεί στη λέξη «παράταση» και τη Γερμανία να μην δέχεται το amend, «τροποποίηση».

Russia's Energy Firms Seek to Weather the Economic Storm

Russian oil giant Rosneft is set to pay its next loan tranche of $7 billion on Feb. 13 amid rising financial and political concerns. As access to revenue and foreign credit become tighter in Russia, members of the Kremlin's elite are busy shoring up their positions and the assets and businesses they support.

Russia's energy sector, which has long been a battleground for heavyweight politicians and firms, is one of the most crucial economic sectors being braced for shaky financial conditions. Russia's two largest energy firms, Gazprom and Rosneft, are attempting to secure continued access to funds, control over strategic projects and Russian President Vladimir Putin's political favor. The Kremlin will ensure that both firms survive the crisis, but it will balance their individual interests with the larger interests of the Kremlin and Russia.

Juncker's three steps to improve the Commission's standing in the EU

When Jean-Claude Juncker became European Commission president he pledged to do his 

best to restore citizens’ trust in the European project. Juncker thinks that improving the 

Commission’s standing in the EU is pivotal to delivering on this promise. In his first hundred 

days in office he has taken three important steps to strengthen the Commission’s hand but he 

still has to prove that he can avoid repeating the mistakes of his predecessor, José Manuel 

Barroso.




Juncker did not have an easy start in Brussels. He took over the Commission’s reins when 

public trust in the EU was plummeting and support for eurosceptic parties was on the rise. The 

Commission’s institutional power was also in decline. During the financial and euro crises, 

despite the Commission’s monopoly on proposing EU laws, the European Council became 

the primary forum for EU decision-making in the area of economic governance. The 

Commission was left to rubber-stamp the decisions of EU leaders and turn them into EU 

legislation.

Το καθεστώς Assad διατηρεί την στρατιωτική υπεροχή

Μετά από το 2014, το οποίο χαρακτηρίστηκε από την αυξανόμενη ανησυχία όσον αφορά στην ασφάλεια στη Μέση Ανατολή, το 2015 είναι πιθανό να δούμε ένα θέμα διαφωνίας να παραμένει αμετάβλητο. Ο Emile Hokayem, Ανώτερος Ερευνητής για την Ασφάλεια στη Μέση Ανατολή, πιστεύει ότι μετά από δύο χρόνια σταθερής υποστήριξης και επανάκτησης εδαφών, ο Πρόεδρος της Συρίας Bashar al-Assad είναι πιθανό να παραμείνει στην εξουσία για πολλά χρόνια ακόμη.

Ο Hokayem αποδίδει αυτήν την αντοχή σε διάφορους παράγοντες, ο καθένας απ’ τους οποίους αποτελεί μέρος της αναγέννησης των δυνάμεων του Assad ως ένα στέρεο και συνεκτικό εργαλείο σε έναν αγώνα ενάντια σε μια ολοένα και πιο κατακερματισμένη εξέγερση.

Ο Ούγγρος Πούτιν: Ο Viktor Orban ακολουθεί τις τακτικές του Κρεμλίνου;

Διαδήλωση εναντίον τής κυβέρνησης Όρμπαν, στην κεντρική Βουδαπέστη, την 1η Φεβρουαρίου 2015. (Laszlo Balogh / Courtesy Reuters)

Όταν, το 2010 και το 2012, η Ουγγαρία εξέδωσε νόμους που επέτρεπαν στους Ούγγρους που ζούσαν στο εξωτερικό να έχουν ουγγρικά διαβατήρια και στην συνέχεια το δικαίωμα να ψηφίζουν στις ουγγρικές εκλογές, παρατηρήθηκε μια αναζωπύρωση σε επικίνδυνες εθνικιστικές φλόγες και τροφοδοτήθηκαν φόβοι για αποσχιστικά κινήματα στην ουγγρική κοινότητα πέραν των συνόρων τής χώρας. Πράγματι, ο ανελεύθερος πρωθυπουργός τής Ουγγαρίας Viktor Orban δηλώνει συνεχώς ότι το ουγγρικό έθνος δεν σταματά στα σύνορα του κράτους˙ Μάλλον τελειώνει με εκείνους τους Ούγγρους που αποκλείστηκαν στην Ρουμανία, την Σλοβακία, την Σερβία και την Ουκρανία όταν η Συνθήκη των Βερσαλλιών απέκοψε τα δύο τρίτα του ουγγρικού εδάφους. Λαμβάνοντας υπόψη τις ομοιότητες που παρατηρούνται με την Ρωσία, όπου η παραχώρηση ρωσικής υπηκοότητας στους Ουκρανούς και τους Αμπχάζιους αποτέλεσε πρόδρομο εισβολής, οι παρατηρητές αισθάνονται δικαιολογημένα φόβο.

ΜΠΕΡΝΙ ΣΑΝΤΕΡΣ: Φωνή υπέρ της Ελλάδας

Ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς με επιστολή του προς την επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, Τζάνετ Γέλεν, ζητά διαβεβαιώσεις ότι «οι αμερικανικές πολιτικές δανεισμού δεν θα κάνουν την τρομακτική οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα ακόμη χειρότερη»

Μια φωνή συμπαράστασης από το Βερμόντ για τη διάσωση της Ελλάδας.

Από αυτήν τη μικρή πολιτεία των συνόρων η οποία είναι γνωστή για την πανέμορφη φύση της, ο κ. Σάντερς ζητά «να διασφαλιστεί ότι οι πρόσφατα εκλεγμένοι ηγέτες στην Ελλάδα θα έχουν την υποστήριξη που χρειάζονται για να τερματίσουν τα προγράμματα λιτότητας, τα οποία έχουν προκαλέσει μεγάλα δεινά στους πολίτες τα τελευταία χρόνια».

Η Ρωσία χρειάζεται το Συμβούλιο της Ευρώπης;

Οι Ρώσοι ηγέτες δήλωσαν πως εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποχωρήσουν το 2016 από το Συμβούλιο της Ευρώπης, ύστερα από μια ψηφοφορία που έλαβε χώρα την προηγούμενη εβδομάδα για την διατήρηση σε αναστολή των προνομίων ψήφου της Ρωσίας στην κοινοβουλευτική συνέλευση του σώματος, το οποίο συνέβη αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας. Η Ρωσία είναι μέλος του διεθνούς σώματος, το οποίο επικεντρώνεται στην θέσπιση προτύπων, την υπεράσπιση δικαιωμάτων και την προώθηση του κράτους δικαίου, από το 1996 και για τώρα, θα συνεχίσει να συμμετέχει στις δομές του Συμβουλίου, όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εάν η Ρωσία συνεχίσει με τις απειλές της να εγκαταλείψει το Συμβούλιο ωστόσο, πώς θα επηρεαστεί η θέση της παγκοσμίως; Ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της απόφασης για τους κανονικούς Ρώσους; Ζητήσαμε από τους ειδικούς του Carnegie να μοιραστούν τις σκέψεις τους.