What On Earth Are We Doing Looking For Oil In The Arctic?

Shell is back in; Statoil is pensive, but eager; and Russia is pushing ahead. Low prices have stunted exploration, but the Arctic is still a hotbed (read: marginally warm-bed) of activity. With so much to lose in the fragile and costly environment, why are we there?

One – albeit simple – answer numbers around 90 billion or 1,670 trillion depending on your business. The United States Geological Survey estimates that the area above the Arctic Circle holds 90 billion barrels (bbl) of undiscovered, technically recoverable oil and 1,670 trillion cubic feet of technically recoverable natural gas. That’s good for 13 percent of the undiscovered oil and 30 percent of the undiscovered natural gas in the world. Still, it’s not easily accessible – or easy to market – with most of the hydrocarbons occurring under the inhospitable and often frozen Arctic seas.

Weimar on the Aegean

Try to talk about the policies we need in a depressed world economy, and someone is sure to counter with the specter of Weimar Germany, supposedly an object lesson in the dangers of budget deficits and monetary expansion. But the history of Germany after World War I is almost always cited in a curiously selective way. We hear endlessly about the hyperinflation of 1923, when people carted around wheelbarrows full of cash, but we never hear about the much more relevant deflation of the early 1930s, as the government of Chancellor Brüning — having learned the wrong lessons — tried to defend Germany’s peg to gold with tight money and harsh austerity.

Mια εύθραυστη εκεχειρία: Εάν η συμφωνία δεν κρατήσει, μην οπλίσετε την Ουκρανία

Πρόσφατα κινητοποιημένοι στρατιώτες λαμβάνουν μέρος σε πρόγραμμα εκπαίδευσης στην Ουκρανία, 13 Φεβρουαρίου 2015. (Valentyn Ogirenko/Reuters)

Παρά τις προσδοκίες της εκεχειρίας που συμφωνήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου στην Λευκορωσία για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στην ανατολική Ουκρανία, αυτή θα μπορούσε να αποτύχει όπως εκείνη που προηγήθηκε, τον Σεπτέμβριο του 2014. Αν και η συμφωνία θα τεθεί σε ισχύ το Σάββατο, έντονες διαμάχες έχουν ήδη αναφερθεί σε στρατηγικές πόλεις όπως το Ντεμπαλτσέβε. Εάν η ειρηνευτική συμφωνία δεν τηρηθεί, η κυβέρνηση του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα θα βρεθεί τότε κάτω από ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις να στείλει θανατηφόρα όπλα στην κυβέρνηση στο Κίεβο, δεδομένου ότι οι αυτονομιστές στις αυτοαποκαλούμενες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Luhansk στην ανατολική Ουκρανία προχωρούν στο πεδίο της μάχης χάρη στην παροχή στρατευμάτων και όπλων από την Ρωσία. Αν και οι ακριβείς αριθμοί παραμένουν υπό αμφισβήτηση (και παρά την σταθερή και πλέον κωμική άρνηση του Κρεμλίνου), τακτικά ρωσικά στρατεύματα έχουν εμπλακεί στην υπόθεση. Η Μόσχα στέλνει επίσης ολοένα και πιο εξελιγμένα οπλικά συστήματα[1] στις δυνάμεις των ανταρτών.

Will we ever see a land value tax?

One of economics’ most elegant taxes is also its least understood. For a more efficient and equitable tax system, this should, but probably won’t, change.

“The annual produce of the land and labour of the society, the real wealth and revenue of the great body of the people, might be the same after such a tax as before.”

It is perhaps unsurprising that the quote above was written by none other than Adam Smith in The Wealth of Nations. It is surprising, however, that the almost implausibly efficient levy Smith is referring to is practically unknown and largely untested in economies across the world: the land value tax (LVT).

Η "ήπια συμμαχία" μεταξύ Κίνας και Ρωσίας

Μια συμφωνία 400 δισ. δολαρίων για την εξαγωγή αερίου στην Κίνα, μια συμφωνία ανταλαγής νομισμάτων ύψους 24,5 δισ. δολαρίων, το άνοιγμα στην συμμετοχή των Κινέζων σε έργα υποδομής: από μια αρχικά ανησυχητική αντίδραση στην οικονομική άνοδο της Κίνας, η Ρωσία του Putin έχει κάνει μια δραματική στροφή προς την Κίνα αφότου επιβλήθηκαν κυρώσεις πέρυσι.

Στο “A Soft Alliance? Russia-China Relations After the Ukraine Crisis”, ο συγγραφέας Alexander Gabuev συζητά το πώς βλέπει ο Putin σε αυτή την ασιατική στροφή, έναν τρόπο για να ενισχύσει τα πιο ευάλωτα τμήματα της οικονομίας: εξάρτηση από την ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας, εξάρτηση από τις δυτικές αγορές, και εξάρτηση από τις τεχνολογίες.

Γιάνης Βαρουφάκης: Λύση σε 48 ώρες πάνω στο έγγραφο Μοσκοβισί

«Ημουν έτοιμος να υπογράψω εκείνη τη στιγμή το κείμενο που συμφωνήσαμε με τον Πιέρ Μοσκοβισί». Με τη δήλωση του αυτή ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάνης Βαρουφάκηςαπάντησε στις πιέσεις για παράταση του μνημονίου που άσκησε μέσω του κ. Γερούν Ντάισελμπλουμ το Βερολίνο και οι άλλοι εταίροι ζητώντας να αποσυρθεί το τελεσίγραφο και να βρεθεί λύση τις επόμενες 48 ώρες. Ακολουθεί κρίσιμη συνεδρίαση του Ecofin το πρωί της Τρίτης.

«Kενό ασφαλείας στη ΝΑ Μεσόγειο εάν δεν βρεθεί λύση»

Μία νέα παράμετρο, τον ρόλο της χώρας μας στο διεθνές σύστημα ασφάλειας και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, έχει αναδείξει σε ομολόγους του ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, διασυνδέοντας τη θετική επίδραση που ασκεί στην ευρύτερη περιοχή μια σταθερή Ελλάδα, ενώ αντίθετα μια χρεοκοπημένη και αποσταθεροποιημένη χώρα θα οδηγήσει σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Population Decline and the Great Economic Reversal

In recent weeks, we have been focusing on Greece,Germany, Ukraine andRussia. All are still burning issues. But in every case, readers have called my attention to what they see as an underlying and even defining dimension of all these issues — if not right now, then soon. That dimension is declining population and the impact it will have on all of these countries. The argument was made that declining populations will generate crises in these and other countries, undermining their economies and national power. Sometimes we need to pause and move away from immediate crises to broader issues. Let me start with some thoughts from my book The Next 100 Years.

El Publico: «Υπερβαίνουν το ελληνικό χρέος τα χρήματα που χρωστά η Γερμανία στην Αθήνα»

Η Γερμανία χρωστά χρήματα στην Ελλάδα και, σύμφωνα με αρκετούς υπολογισμούς, το ποσόν αυτό ανέρχεται σχεδόν στα διπλάσια χρήματα από αυτά που έχει λάβει η Αθήνα από τους Ευρωπαίους εταίρους της, αποφαίνεται σε σημερινό της δημοσίευμα η ισπανική ηλεκτρονική εφημερίδα El Publico.

Επικαλούμενη στοιχεία από μελέτες γνωστών και καθ' όλα έγκριτων Ισπανών ιστορικών κι οικονομολόγων, η αριστερών αποκλίσεων εφημερίδα δημοσιεύει, υπό τον τίτλο «Το χρέος της ναζιστικής Γερμανίας ξεπερνά όσα ζητούν οι Μέρκελ και ΕΕ από την Αθήνα» έναν εκτενή απολογισμό των γεγονότων από την επιβολή από το χιτλερικό καθεστώς του αναγκαστικού δανείου, ισοδύναμου με 3 δισεκ. ευρώ, τη συνδιάσκεψη του 1953 για τη διαγραφή του 63% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Γερμανίας, έως τη συμφωνία των «Δύο συν Τέσσερις» του 1990 για τη μη πληρωμή των επανορθωτικών υποχρεώσεων του Βερολίνου, ενόψει της ενοποίησης των δύο Γερμανιών.

Μια δίκαιη ελάφρυνση του ελληνικού χρέους

Η Ελλάδα έχει ένα πρόβλημα με το χρέος που πρέπει να αντιμετωπιστεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αυτό το άρθρο προτείνει έναν τρόπο να εκτιμήσει ένα “δίκαιο” επίπεδο δημοσιονομικής εξυγίανσης στην Ελλάδα. Το κεντρικό επιχείρημα του συγγραφέως είναι ότι ο κίνδυνος μετάδοσης κατέστησε την ελληνική κρίση χειρότερη, αποτρέποντας μια πρόωρη αναδιάρθρωση του χρέους. Εάν η αναδιάρθρωση λάμβανε χώρα το 2010 αντί για το 2012, η αναλογία του ελληνικού χρέους ως προς το ΑΕΠ θα ήταν 30% χαμηλότερα σήμερα. Για να υποχωρήσει το χρέος της Ελλάδας χαμηλότερα του 120% του ΑΕΠ, θα ήταν δίκαιο για την ΕΛλάδα να “τρέξει” ένα πρωτογενές πλεόνασμα την επόμενη δεκαετία ή τις δύο επόμενες. Αυτό είναι μικρότερο από τον τωρινό στόχο του 4,5% αλλά απαιτεί ακόμη μια σημαντική προσπάθεια.