No, we can't: Why Podemos is not Syriza

2015 will be a hectic year for the Spanish electorate. Over the next few months, Spain, a decentralised state with 17 different regional parliaments, will hold four different elections: to the Andalusian Parliament in March; regional and local elections in the rest of Spain in May; to the Catalonian Parliament in September; and a general election no later than December. All eyes are set on one party: Podemos (‘We can’), the rising star of the Spanish political landscape. Does Podemos stand a real chance of taking power? And what does Podemos really want?

Podemos’ origins are rooted in the 2011 indignado (indignant ones) movement which conveyed some citizens’ weariness with the Spanish political and economic situation and prompted many to vent their outrage on the streets. These protestors did not represent any particular political force. Critics accused them of not having a clear message, of lacking leadership and of staying out of formal politics. It gradually became clear that, without an organised structure and leadership, the movement would not succeed in addressing Spain’s most urgent problems. In January 2014, some of the most active people behind the movement (including university professors, economists and trade unionists) founded a new party to try to use indignation to achieve political change.

Συμφωνία - ανάσα

Με μία βήμα προς βήμα προσέγγιση, η οποία θα επιτρέψει τη σταδιακή «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης», όπως είπε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, θα υλοποιηθεί η συμφωνία για τετράμηνη παράταση που επιτεύχθηκε το βράδυ της Παρασκευής στο Eurogroup.



Είμαστε ξανά σε πολύ καλό έδαφος ανέφερε ο πρόεδρος του Eurogroup, καθώς καταφέραμε μετά από κοπιαστική και εντατική εργασία να φθάσουμε σε μια κατ΄αρχήν συμφωνία, η οποία προβλέπει τετράμηνη παράταση του ελληνικού προγράμματος, με παράλληλα παράταση των ομολόγων του EFSF.

Keeping Greece in is not just about the money

The discussion about Greece and its future in the monetary union, or the lack thereof, has focused on economic issues to the near-exclusion of all else. This is myopic.

 A Grexit could be the biggest European geostrategic blunder since the Suez Crisis, when Britain and France (and Israel) thought economic issues trumped geopolitical issues, writes Marc Chandler.

Historians continue to debate who lost Yalta, the territorial settlement at the end of WWII that recognized a Soviet sphere of influence in Eastern and Central Europe. Will they one day debate who lost Greece?

What to expect from Obama’s AUMF request against ISIL

The White House submitted a draft joint resolution to Congress requesting a three-year authorization for the use of military force (AUMF) against the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL). What can we expect from Obama’s AUMF request against ISIL?

For the first time in his Presidency, Obama has requested authorization for the use of military force against the ISIL. The White House submitted a draft joint resolution to Congress that will be considered this week.

Ύβρις, ρεαλισμός και το ευρωπαϊκό σχέδιο

To CER γεννήθηκε σε αισιόδοξους καιρούς. Φαινόταν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την ολοκλήρωση της ενιαίας Ευρωπαϊκής αγοράς, θα μπορούσε να προσφέρει αύξηση της ευημερίας. Η ΕΕ φαινόταν να υποστηρίζει την ειρήνη σε μια ήπειρο κάποτε κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Και η ένταξη σε αυτήν ήταν η ζωτική επιδίωξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που απελευθερώθηκαν από τη Σοβιετική κυριαρχία. Ακόμη και εντός μιας Βρετανικής πολιτικής κουλτούρας, η οποία είναι πάντα επιφυλακτική στα μεγάλα οράματα, πολλοί είδαν έναν ευγενή σκοπό στο ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Κατά έναν κρίσιμο τρόπο, οι ελπίδες του 1995 έχουν επιτευχθεί, με 11 χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, σήμερα να είναι ειρηνικά, δημοκρατικά μέλη μιας ενωμένης Ευρώπης. Πρέπει να εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά καλά στοιχεία σε μια Ένωση που τόσοι πολλοί θέλησαν να συμμετάσχουν και στην οποία άλλοι εξακολουθούν να αποβλέπουν. Αλλά η αισιοδοξία της δεκαετίας του 1990 έχει υποχωρήσει. Η Ευρώπη είναι βυθισμένη σε χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και βασανίζεται από αυξανόμενες πολιτικές εντάσεις. Τώρα στη Βρετανία λίγοι μιλούν για τον ευγενή σκοπό της ΕΕ, χωρίς το φόβο να τους χλευάσουν.

Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying

Ever since the initial bargain in the 1950s between post-Nazi West Germany and its wartime victims, European integration has been built on compromise. So there is huge pressure on Greece’s new Syriza government to be “good Europeans” and compromise on their demands for debt justice from their European partners — also known as creditors. But sometimes compromise is the wrong course of action. Sometimes you need to take a stand.

Πώς να τερματιστεί η πειρατεία: Μαθήματα από την τελευταία δεκαετία

Η θαλάσσια πειρατεία είναι εξ ορισμού θαλάσσιο έγκλημα, που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά στην ξηρά. Οι πειρατές χρειάζονται ασφαλή καταφύγια που τους παρέχουν πλοία και προμήθειες -και, κυρίως, τα μέσα για να διακινήσουν τα κλοπιμαία τους στην αγορά.

Ύποπτοι πειρατείας στην Μομπάσα της Κένυας, τον Ιούνιο του 2009. (Joseph Okanga / Courtesy Reuters)

Κατανοώντας αυτό, οι κυβερνήσεις συνήθως καταπολέμησαν την πειρατεία όχι μόνο με πολεμικά πλοία, αλλά και με στρατιώτες στην ξηρά. Από την αρχαία Ρώμη ως την δυναστεία Qing της Κίνας και την Αγγλία του δεκάτου εβδόμου αιώνα, τα κυρίαρχα κράτη έχουν υπονομεύσει τους πειρατές ξεριζώνοντας παραθαλάσσια χωριά, καίγοντας σκάφη, και εκτελώντας συνεργάτες. Και αυτό συνέβαινε και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1805, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τόμας Τζέφερσον, ανέπτυξε μια μικρή δύναμη πεζοναυτών και μισθοφόρων στο Derne, μια πόλη με λιμάνι στην ακτή της σημερινής Λιβύης, ως μέρος μιας ευρύτερης εκστρατείας για τον τερματισμό της πειρατείας στην Βαρβαρία σε βάρος των αμερικανικών εμπορικών πλοίων –ένα γεγονός που έχει απαθανατιστεί στον επίσημο ύμνο των πεζοναυτών. (Οι πεζοναύτες «πολεμάμε στις μάχες της χώρας μας», λέει το τραγούδι, «από τα περάσματα [της ναυμαχίας] του Μοντεζούμα ως τις ακτές της Τρίπολης».)

Obama Taps Insider as Secret Service Chief After Being Prodded to Choose an Outsider

Homeland Security Secretary Jeh Johnson told lawmakers late last year that the Secret Service, rocked by scandals in recent years, has “fundamental, systemic issues” that can only be fixed by an agency outsider. On Wednesday, President Barack Obama instead tasked the ultimate insider to fix them.

The White House selected Joseph P. Clancy, who formerly led Obama’s security detail and has been serving as the interim chief of the Secret Service, to permanently run the agency. Clancy is likely to be a controversial pick with lawmakers, who want an outsider to overhaul the Secret Service after a string of embarrassing scandals and security lapses. If the president had chosen the other leading candidate, Sean Joyce, a former deputy director of the F.B.I., it would have been the first time in the history of the Secret Service someone who had never been an agent ran the agency.

Industrial Expansion Will Strain Mexico's Water Resources

Much like its northern neighbor, Mexico is not water scarce when viewed as a whole. But unequal water distribution has led to significant water stress in several parts of the country. Supply has been further strained by poor infrastructure, pollution and overuse — partly attributable to inefficient management and a growing population. Still, Mexico is positioned to experience significant economic growth because of its proximity to the United States and the likely expansion of its manufacturing sector as the country's population increases.

Recent changes to the constitution to encourage much-needed investment in the country's energy sector will further aid the faltering sector. Asymmetrical distribution and increased competition for limited water resources, however, could temper Mexico's potential for growth. Growth is still possible without addressing the problem, but it must be dealt with if Mexico hopes to fully utilize its geographic advantages, especially in the industrial and manufacturing sectors. In addition to the other obstacles that must be addressed, Mexico will need to make policy and behavioral adjustments to overcome its current water scarcity issues.

Seven Lessons from Greece

For years, radical forces in Europe have only been able to resist austerity policies, rarely engaging in offensive strategic thought and action, and always from outside government. But on February 6, when thousands demonstrated in favor of the new Greek government, in front of an unpoliced and open parliament, it was clear that something significant had changed.

A celebration in Athens after Syriza's January victory. Vagelis Poulis / Flickr

In the words of Syriza central committee member Stathis Kouvelakis, there is a “spreading mood of mobilization, of regained dignity, of a desire both to support the government in the face of the blackmail and to put pressure on it to halt any retreat.” Against Germany’s insistence that “elections do not change anything,” against leftist fears that the government would be forced to back down immediately, Syriza seems to have opened space for heightened struggle against neoliberal hegemony in Europe.