Ο Ερντογάν σε τεντωμένο σκοινί

Ο Ερντογάν στο μαυσωλείο του Ατατούρκ στην Άγκυρα, τον Αύγουστο του 2005. Reuters

Στις 7 Ιουνίου, οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα προσέλθουν στις κάλπες για να αποφασίσουν για το μελλοντικό χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Επιφανειακά, οι βουλευτικές εκλογές θα βάλουν τον Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου και το κυβερνών Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εναντίον τριών μεγάλων ανταγωνιστών. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι εάν οι ψήφοι θα προσφέρουν στο ΑΚΡ 330 κοινοβουλευτικές έδρες, γεγονός που θα δώσει στο κόμμα ενισχυμένη πλειοψηφία και θα επιτρέψει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τρεις φορές πρωθυπουργό της Τουρκίας και τώρα πρόεδρο, να αλλάξει το σύνταγμα της Τουρκίας και να καθιερώσει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί [1] ένα προεδρικό σύστημα «τουρκικού στιλ». Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα θέσει μια υψηλή πιθανότητα να πισωγυρίσει την δημοκρατική πρόοδο της χώρας που ξεκίνησε με την αρχική εκλογική νίκη του AKP το 2002.

Κόντρα ρελάνς μεγαλοϊδεατισμού στην Τουρκία

Την πρόθεσή του να δημιουργήσει μια «μεγα-πόλη» στην καρδιά της Ανατολίας, εφ’ όσον νικήσει στις τουρκικές εκλογές της 7ης Ιουνίου, ανακοίνωσε χθες ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.

• 

Ο ηγέτης του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δεσμεύθηκε για την ίδρυση νέας πόλης.

Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου ο ηγέτης του ιστορικού Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ, K. Κιλιτσντάρογλου, περιέγραψε την ιδέα του ως «το σχέδιο του αιώνα». Σύμφωνα με σχετική μελέτη, η πόλη θα έχει περί τα 3 εκατ. κατοίκους, θα αρχίσει να λειτουργεί το 2020, θα δημιουργήσει 2,2 εκατ. θέσεις εργασίας τις δύο επόμενες δεκαετίες και θα απορροφήσει επενδύσεις της τάξης των 160 δισ. δολ. Ωστόσο, ο αρχηγός του κεντροαριστερού CHP δεν αποκάλυψε σε ποιο ακριβώς σημείο σκοπεύει να οικοδομήσει τη νέα τουρκική «μεγα-πόλη».

The Problems Foreign Powers Find in the Balkans

Russia, Turkey and the West all share one rival in the Balkans: political instability. Located at the confluence of three historic empires, the strip of land between the Mediterranean and the Black Sea has long been the focus of competition among global powers. Now it is just one arena in the standoff between Russia and the West. Yet, with both sides attempting to buy influence with investments and energy projects, and with Turkey struggling to keep pace, internal political challenges threaten to undermine outside efforts to develop and shape the region. As major powers use their financial and political clout to gain influence in the Balkans, weak local governments will continue to balance among competing nations. 

New Silk Road Could Change Global Economics Forever

Part 1: The New Silk Road

Beginning with the marvelous tales of Marco Polo’s travels across Eurasia to China, the Silk Road has never ceased to entrance the world. Now, the ancient cities of Samarkand, Baku, Tashkent, and Bukhara are once again firing the world’s imagination.

China is building the world’s greatest economic development and construction project ever undertaken: The New Silk Road. The project aims at no less than a revolutionary change in the economic map of the world. It is also seen by many as the first shot in a battle between east and west for dominance in Eurasia.

Provoking Beijing in the South China Sea Will Only Backfire on Washington

Bizarrely, the United States military is trying to assert freedom of navigation by dispatching U.S. ships to sail within 12 nautical miles of China-controlled territories in the South China Sea, and by flying military aircraft over those territories. On May 16, during his visit to Beijing, U.S. Secretary of State John Kerry reportedly claimed that this plan is not official U.S. policy. Yet, according to a May 20 CNN report, the Pentagon is flying the P8-A Poseidon, America’s most advanced surveillance aircraft, over the artificial islands Beijing is constructing on Chinese-controlled reefs and shoals in the South China Sea. Publicizing the mission by allowing CNN onboard shows that the Pentagon is serious about their plan — and wants to shame China by exposing it to international castigation.

Η λιτότητα δαγκώνει

Πολίτες περπατούν μπροστά από το κτίριο της Bank of England στο κεντρικό Λονδίνο, στις 3 Ιουνίου 2008. ALESSIA PIERDOMENICO / REUTERS

Η νίκη του Βρετανού πρωθυπουργού, Ντέιβιντ Κάμερον, και του Συντηρητικού Κόμματος στις γενικές εκλογές αυτόν τον Μάιο κατέρριψε τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις [1] και σίγουρα εξέπληξε ακόμα και τον ίδιο τον Κάμερον. Παρά το γεγονός ότι προήδρευσαν κατά την διάρκεια μιας 5ετούς περιόδου λιτότητας και περικοπών του κοινωνικού προϋπολογισμού, μείωσης των μισθών πάνω από 8% από την κορύφωσή τους το 2007 [2], μηδενικής αύξησης της εθνικής παραγωγικότητας [3] (η οποία αντανακλά την αύξηση της μερικής απασχόλησης στην χαμηλής ειδίκευσης εργασία [4] από την αρχή της κρίσης), και δεν πέτυχε τους στόχους του προϋπολογισμού [5], το εκλογικό σώμα δεν τιμώρησε τους Συντηρητικούς, αλλά μάλλον τον μικρό εταίρο του συνασπισμού τους, τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, οι οποίοι έχασαν τις 57 έδρες τους εκτός από 8 στην Βουλή των Κοινοτήτων. Η αποτυχία του Εργατικού Κόμματος να βελτιώσει σημαντικά τις αδύναμες επιδόσεις του 2010, σε συνδυασμό με τις ιδιορρυθμίες του πλειοψηφικού (first-past-the-post) εκλογικού συστήματος του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπλήρωσε όσα απαιτούνταν για την εξασφάλιση της νίκης των Συντηρητικών.

Το Ιράν και οι Άραβες γείτονές του πρέπει να συζητήσουν

Καθώς τόσο οι Αμερικανοί και Ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι εργάζονται στο Ιράκ για να σταματήσουν τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, η ανήσυχη συνύπαρξή τους υπογραμμίζει πόσο δύσκολο είναι να εκτονωθούν οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Για να υπάρχει οποιαδήποτε επίδραση, το Ιράν πρέπει να συμμετέχει ως εταίρος. Και αυτή η δέσμευση ξεκινάει με τους γείτονες της Τεχεράνης του Αραβικού Κόλπου.

The ISIS March Continues: From Ramadi on to Baghdad?

Once again, in less than a year, Iraqi soldiers abandoned their positions en masse and fled in the face of advancing Islamic State forces. The fall of the city of Ramadi, the provincial capital of Anbar province, leaves no doubt about the jihadi group’s capabilities: Despite U.S. attempts to paint it as a gravely weakened organization, the Islamic State remains a powerful force that is on the offensive in several key fronts across Syria and Iraq.

A Net Assessment of the World

A pretentious title requires a modest beginning. The world has increasingly destabilized and it is necessary to try to state, as clearly as possible, what has happened and why. This is not because the world is uniquely disorderly; it is that disorder takes a different form each time, though it is always complex.

To put it simply, a vast swath of the Eurasian landmass (understood to be Europe and Asia together) is in political, military and economic disarray. Europe and China are struggling with the consequences of the 2008 crisis, which left not only economic but institutional challenges. Russia is undergoing a geopolitical crisis in Ukraine and an economic problem at home. The Arab world, from the Levant to Iran, from the Turkish border through the Arabian Peninsula, is embroiled in politically destabilizing warfare. The Western Hemisphere is relatively stable, as is the Asian Archipelago. But Eurasia is destabilizing in multiple dimensions.

The Riga Summit: Enter, pursued by a bear

The Eastern Partnership summit in Riga on May 21st-22nd will be a gloomy affair. Russia’s aggressive behaviour has put EU member-states on the defensive. Enthusiasm for further integration between the EU and its Eastern neighbours is on the wane. But Europe should be bolder: a grey zone to its east is not in the EU's interests.



 The Latvian Foreign Minister, Edgars Rinkēvičs, said in February that the EU’s meeting with its eastern partners would be a “survival summit”. The run-up to the meeting suggests that the Eastern Partnership will still be in a critical condition after Riga. The six partners (Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Moldova and Ukraine) are a disparate group, and EU member-states are divided in their views of the partnership’s future. Here are five steps to save the Eastern Partnership.