Army of Spin: Following in Putin's footsteps, the Turkish government is gearing up for full-fledged information warfare.

The foreign media image of President Recep Tayyip Erdogan and the Turkish government has shattered over the past 18 months, and in response Turkey has ramped up an aggressive international information blitzkrieg. The campaign is made up of two fundamental elements: condemnation of allegedly duplicitous Western coverage, and a concerted effort to communicate the government’s message internationally. The onslaught is intense and the tone is becoming increasingly bitter.

The words of a recent piece by Ibrahim Karagul, the editor-in-chief of the pro-Erdogan newspaper Yeni Safak, reflect the mood: “What we have been experiencing for the last two years is a global struggle. This is why they have declared war against Turkey and its calculations for the future…. If you have plans to be a great country then you will find the whole world opposing you.”

Seeking the Future of Europe in the Ancient Hanseatic League

A bargain, forged in the fires of 2012's economic emergency, has defined the European Union for the past two years. It was an agreement made between two sides that can be defined in several terms — the center and the periphery, the north and the south, the producers and the consumers — but essentially one side, led by Germany, provided finance, while the other, fronted by Spain, Portugal, Ireland and Greece, promised change. In order to gauge this arrangement's chances of ultimately succeeding, it is important to understand what Germany was hoping to achieve with its conditional financing. The answer to that question lies in Germany's own history. 

Last week, the Governing Council of the European Central Bank's monthly meeting left financial markets feeling frustrated. Instead of announcing the beginning of a highly anticipated bond-buying program known as quantitative easing, the European Central Bank, or ECB, only slightly changed the vocabulary it used to describe its plans: "We expect" became "we intend." Pulses did not race with excitement.

Εκθεση-σοκ για μεσαιωνικά βασανιστήρια από τη CIA

Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για την έκταση και τη φύση των ανακριτικών μεθόδων-βασανιστηρίων που χρησιμοποίησε η CIA κατά την οκταετία 2002- 2009 εναντίον υπόπτων για τρομοκρατία στο πλαίσιο του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» έφερε στο φως η έκθεση του Κογκρέσου για τις «τεχνικές προωθημένης ανάκρισης».

Κάποιοι κρατούμενοι της CIA φυλακίστηκαν σε μυστική τοποθεσία μένοντας σε πλήρη απομόνωση, αλυσοδεμένοι, με μόλις έναν κουβά για να κάνουν τις σωματικές τους ανάγκες, σε συνεχές σκοτάδι και βομβαρδιζόμενοι χωρίς σταματημό από δυνατούς θορύβους

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, η CIA επί σειρά ετών παραπλανούσε τους Αμερικανούς πολίτες και την κυβέρνηση για την αποτελεσματικότητα των τεχνικών αυτών καθώς και για τη σκληρότητα των μεθόδων.

Αιματηρές μάχες σιιτών, σουνιτών στην Υεμένη

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις λαμβάνουν οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των σιιτών ανταρτών Χούθι και των σουνιτών εξτρεμιστών της Αλ Κάιντα στην Υεμένη, προκαλώντας έντονη ανησυχία στη γειτονική Σαουδική Αραβία.

• 

Τη θέση του Σάλεχ στην προεδρία της Υεμένης κατέλαβε ο Αμπντ Ραμπού Μανσούρ Χάντι (φωτ), ο οποίος επέτρεψε στις ΗΠΑ να πραγματοποιήσουν σειρά δολοφονικών επιθέσεων.

Επτά στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού σκοτώθηκαν και οκτώ τραυματίστηκαν σε στρατιωτική βάση, στην ανατολική επαρχία Χαντραμαούτ, ύστερα από επίθεση εξτρεμιστών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν αυτοκίνητα φορτωμένα με εκρηκτικά. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε η Αλ Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου (AQAP), η οποία θεωρείται από την αμερικανική κατασκοπεία ως ο πιο επικίνδυνος κλάδος της τρομοκρατικής οργάνωσης σε διεθνή κλίμακα. Σε ένα άλλο επεισόδιο, τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν σε ενέδρα στην πόλη Σερ, με όλες τις ενδείξεις να ρίχνουν τις υποψίες και πάλι στην AQAP.

Pearl Harbor: The Attack That Cost Japan Its Empire

Seventy-three years ago, in the early morning of Dec. 7, 1941, hundreds of Imperial Japanese Navy aircraft were dispatched from six fleet carriers, their flight path south toward the U.S. naval installations, airfields and warships at Pearl Harbor, Hawaii.

Japanese B5N aircraft equipped with specially modified Type 91 torpedoes hit Battleship Row, targeting high value capital ships, while D3A dive-bombers honed in on ground targets. Throughout the attack, A6M fighter aircraft provided air cover and strafed targets of opportunity. The same day, the Japanese military moved against U.S. forces in the Philippines, invaded Thailand and landed in the British colony of Malaya. The Pacific War had begun.

The Great South China Sea Hydrocarbon Grab

In all of the struggles for territory in history, none has been quite as ambitious or unusual as a country trying to steal a whole ocean.

But that is what China is actively doing in the ocean south of the mainland: the South China Sea. Bit by bit, it is establishing hegemony over this most important sea where the littoral states -- China, Taiwan, the Philippines, Brunei, Malaysia, Indonesia, Singapore and Vietnam -- have territorial claims.

U.S. Accuses Iran of Secretly Breaching U.N. Nuclear Sanctions

 The United States has privately accused Iran of going on an international shopping spree to acquire components for a heavy-water reactor that American officials have long feared could be used in the production of nuclear weapons-grade plutonium.

A U.S. delegation informed a U.N. Security Council panel of experts monitoring Iranian sanctions in recent months that Iranian procurement agents have been increasing their efforts to illicitly obtain equipment for the IR-40 research reactor at the Arak nuclear complex.

The ECB is not the German central bank

For many years, the debate about whether the European Central Bank (ECB) was too heavily influenced by Germany was confined to academic papers. As of late, it has become the central policy question of the eurozone. Germany is more influential at the ECB than it should be. In fact, Mario Draghi’s penchant for seeking German approval has been his biggest mistake as head of the ECB. He should end it. If he waits until the German public comes around to looser ECB policy, it might be too late, as the seemingly unstoppable fall in inflation and the eurozone’s weak growth prospects show. The Bundesbank, rather than torpedoing reasonable ECB decisions, should throw its weight behind a more expansionary monetary policy and back the ECB. 



The ECB was modelled on the German Bundesbank. As a result, it is one of the world’s most politically independent central banks; its mandate is focused narrowly on price stability; it does not take broader economic goals like unemployment into account in the way other central banks, such as the Fed, do; and it is de facto more restricted than other central banks, since controversial measures can lead to complex political and legal struggles, involving 18 (soon to be 19) countries. Its setup and philosophy are therefore ‘German‘, that is, conservative and cautious.

5 λόγοι για την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους

Την επόμενη εβδομάδα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΡ) θα διεξάγει ένα ψήφισμα για την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης. Με τον τρόπο αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ακολουθήσει το παράδειγμα των κοινοβουλίων στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιρλανδία, στην Ισπανία και στη Γαλλία, καθώς και στη Σουηδία, όπου η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα (και η 135η στον κόσμο) που αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης. Παρόμοιες ψηφοφορίες αναμένεται επίσης να διεξαχθούν στο ιταλικό και το δανικό κοινοβούλιο.

Η ψηφοφορία έρχεται σε μια σημαντική στιγμή, περίπου επτά μήνες μετά την κατάρρευση των ειρηνευτικών προσπαθειών του υπουργού Εξωτερικών Kerry των ΗΠΑ. Αντί για την περαιτέρω ανάπτυξη του πολιτικού ορίζοντα για την επίλυση της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής σύγκρουσης, η Γάζα βίωσε τον πιο θανατηφόρο γύρο βιαιοτήτων μέχρι σήμερα, που στοίχισε τη ζωή περισσοτέρων από 2000 Παλαιστινίων. Στην πραγματικότητα, το εν λόγω κύμα της βίας ήταν τόσο μεγάλο που σε πολλούς Ισραηλινούς ανέσυρε τις αναμνήσεις της δεύτερης Ιντιφάντα, αν και τα πρόσφατα γεγονότα δεν έχουν φτάσει τον αριθμό των θανάτων εκείνων των χρόνων. Οι δράσεις της Ισραηλινής κυβέρνησης στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στη Δυτική Όχθη, καθώς και η αυξανόμενη δύναμη του κινήματος των εποίκων, έχουν εν τω μεταξύ υπονομεύσει περαιτέρω τις προοπτικές για την επίτευξη μιας λύσης δύο κρατών.

Η επιστροφή τού Σαρκοζί

Ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της Γαλλίας από το 2007 ως το 2012 προτού ηττηθεί στην μάχη για την επανεκλογή του από τον François Hollande, τον σημερινό πρόεδρο, έχει μόλις εκλεγεί [1] ως επικεφαλής τής Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union for a Popular Movement, UMP), του κόμματος του οποίου ήταν ηγέτης πριν γίνει πρόεδρος. Ο Σαρκοζί ελπίζει ότι η νίκη θα του δώσει δυναμική στην μάχη για να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας το 2017. Ελπίζει επίσης ότι θα τον βοηθήσει να μείνει έξω από την φυλακή. Για να καταλάβουμε το πώς οι πολιτικές φιλοδοξίες και οι ποινικές έρευνες έχουν γίνει τόσο στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους και το πώς οι ωδίνες τού UMP θα επηρεάσουν την θέση τής Γαλλίας στην Ευρώπη και στον κόσμο, κάποιος πρέπει να κοιτάξει πίσω στην τύχη τού Σαρκοζί από τότε που εγκατέλειψε την προεδρία, τον Μάιο του 2012.

Επευφημίες στον Σαρκοζί, στο Παρίσι, στις 29 Νοεμβρίου 2014. (Gonzalo Fuentes / Courtesy Reuters)

Λίγο μετά την ήττα τού Σαρκοζί το 2012, είπε σε έναν συνεργάτη του [2], ότι «δεν θα επιστρέψω ποτέ μέσω του UMP. Δεν είναι πλέον στο επίπεδο μου». Έχοντας πρόσφατα συναναστραφεί με αρχηγούς κρατών, το βρήκε δύσκολο να φανταστεί τον εαυτό να φλερτάρει τις ψήφους των τοπικών κομματικών συνδέσμων σε νυσταλέες επαρχιακές πόλεις. Αντίθετα, έβλεπε τον εαυτό του ως έναν σεβαστό πολιτικό τιμημένο για τις λαμπρές επιδόσεις του στην παγκόσμια σκηνή -μια εικόνα που πολλοί στην Γαλλία βρίσκουν δύσκολο να συμβιβάσουν με τον εριστικό πολιτικό μαχητή που έβλεπαν καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεών τους. Και σύντομα, αναφορές που διέρρευσαν σχετικά με έρευνες για πιθανή εμπλοκή του σε παρατυπίες για την χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του και για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης απέδειξαν ότι η ευρεία άποψη ήταν η πιο σωστή.