Η λιτότητα δαγκώνει

Πολίτες περπατούν μπροστά από το κτίριο της Bank of England στο κεντρικό Λονδίνο, στις 3 Ιουνίου 2008. ALESSIA PIERDOMENICO / REUTERS

Η νίκη του Βρετανού πρωθυπουργού, Ντέιβιντ Κάμερον, και του Συντηρητικού Κόμματος στις γενικές εκλογές αυτόν τον Μάιο κατέρριψε τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις [1] και σίγουρα εξέπληξε ακόμα και τον ίδιο τον Κάμερον. Παρά το γεγονός ότι προήδρευσαν κατά την διάρκεια μιας 5ετούς περιόδου λιτότητας και περικοπών του κοινωνικού προϋπολογισμού, μείωσης των μισθών πάνω από 8% από την κορύφωσή τους το 2007 [2], μηδενικής αύξησης της εθνικής παραγωγικότητας [3] (η οποία αντανακλά την αύξηση της μερικής απασχόλησης στην χαμηλής ειδίκευσης εργασία [4] από την αρχή της κρίσης), και δεν πέτυχε τους στόχους του προϋπολογισμού [5], το εκλογικό σώμα δεν τιμώρησε τους Συντηρητικούς, αλλά μάλλον τον μικρό εταίρο του συνασπισμού τους, τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, οι οποίοι έχασαν τις 57 έδρες τους εκτός από 8 στην Βουλή των Κοινοτήτων. Η αποτυχία του Εργατικού Κόμματος να βελτιώσει σημαντικά τις αδύναμες επιδόσεις του 2010, σε συνδυασμό με τις ιδιορρυθμίες του πλειοψηφικού (first-past-the-post) εκλογικού συστήματος του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπλήρωσε όσα απαιτούνταν για την εξασφάλιση της νίκης των Συντηρητικών.

Το Ιράν και οι Άραβες γείτονές του πρέπει να συζητήσουν

Καθώς τόσο οι Αμερικανοί και Ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι εργάζονται στο Ιράκ για να σταματήσουν τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, η ανήσυχη συνύπαρξή τους υπογραμμίζει πόσο δύσκολο είναι να εκτονωθούν οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Για να υπάρχει οποιαδήποτε επίδραση, το Ιράν πρέπει να συμμετέχει ως εταίρος. Και αυτή η δέσμευση ξεκινάει με τους γείτονες της Τεχεράνης του Αραβικού Κόλπου.

The ISIS March Continues: From Ramadi on to Baghdad?

Once again, in less than a year, Iraqi soldiers abandoned their positions en masse and fled in the face of advancing Islamic State forces. The fall of the city of Ramadi, the provincial capital of Anbar province, leaves no doubt about the jihadi group’s capabilities: Despite U.S. attempts to paint it as a gravely weakened organization, the Islamic State remains a powerful force that is on the offensive in several key fronts across Syria and Iraq.

A Net Assessment of the World

A pretentious title requires a modest beginning. The world has increasingly destabilized and it is necessary to try to state, as clearly as possible, what has happened and why. This is not because the world is uniquely disorderly; it is that disorder takes a different form each time, though it is always complex.

To put it simply, a vast swath of the Eurasian landmass (understood to be Europe and Asia together) is in political, military and economic disarray. Europe and China are struggling with the consequences of the 2008 crisis, which left not only economic but institutional challenges. Russia is undergoing a geopolitical crisis in Ukraine and an economic problem at home. The Arab world, from the Levant to Iran, from the Turkish border through the Arabian Peninsula, is embroiled in politically destabilizing warfare. The Western Hemisphere is relatively stable, as is the Asian Archipelago. But Eurasia is destabilizing in multiple dimensions.

The Riga Summit: Enter, pursued by a bear

The Eastern Partnership summit in Riga on May 21st-22nd will be a gloomy affair. Russia’s aggressive behaviour has put EU member-states on the defensive. Enthusiasm for further integration between the EU and its Eastern neighbours is on the wane. But Europe should be bolder: a grey zone to its east is not in the EU's interests.



 The Latvian Foreign Minister, Edgars Rinkēvičs, said in February that the EU’s meeting with its eastern partners would be a “survival summit”. The run-up to the meeting suggests that the Eastern Partnership will still be in a critical condition after Riga. The six partners (Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Moldova and Ukraine) are a disparate group, and EU member-states are divided in their views of the partnership’s future. Here are five steps to save the Eastern Partnership. 

Επιχείρηση Dragoon Ride

Τον Μάρτιο, μια στρατιωτική φάλαγγα των ΗΠΑ διέσχισε μια απόσταση 1.100 μιλίων σε έξι χώρες της Ευρώπης. Η φάλαγγα (η οποία περιελάμβανε στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ που αριθμούσε πάνω από 500 άτομα και 120 οχήματα) που πορεύθηκε μέσα από την Εσθονία, την Λετονία, την Λιθουανία, την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία κι έπειτα γύρισε στην βάση της στην Γερμανία, αποτελούσε την μεγαλύτερη που είχε δει η Ευρώπη μετά την Μάχη των Αρδεννών, το 1944.

Πρώτη ημέρα της Επιχείρησης Dragoon Ride, στις 21 Μαρτίου 2015. U.S. ARMY EUROPE

Αυτή η επιχείρηση, που ονομάστηκε Dragoon Ride, αποτέλεσε ένα συναρπαστικό δείγμα επίδειξης σε έναν κόσμο κλονισμένο από την κρίση στην Ουκρανία. Όμως, η επιχείρηση αυτή επιδεικνύει επίσης τα πλεονεκτήματα και τις παγίδες των αμερικανικών δεσμεύσεων για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, ενώ προσφέρει μια ματιά στον τρόπο με τον οποίο η σύγκρουση στην Ουκρανία ανάγκασε το ΝΑΤΟ να επανεξετάσει τον σκοπό και το μέλλον του.

Modi’s tax reform: revolution by attrition

For companies looking to tap into one of the world’s largest consumer bases, it’s no secret that tax in India has long been a concerning grey area, and has served as a deterrent to free-flowing business. Rates differ from state to state, as each seeks to undercut each other as the most attractive route.

Described as potentially the biggest change in Indian taxation since independence, the Goods and Services Tax (GST) aims to simplify the colossally complex Indian tax system. Prime Minister Narendra Modi’s proposition aims to replace local taxation with a uniform federal tax, creating a single accessible market with the revenue losses to local bodies being offset by federal funds.

Why Are Chinese and Russian Ships Prowling the Mediterranean?

 On May 11, nine ships from the Russian Navy and China’s People’s Liberation Army Navy (PLAN) kicked off 10 days of combined exercises in the Mediterranean Sea, for their first joint naval war games in European waters. What does this nautical confab, dubbed “Joint Sea 2015,” entail? “Maritime defense, maritime replenishment, escort actions, joint operations to safeguard navigation security as well as real weapon firing drill,” according to Sr. Col. Geng Yansheng, a spokesman for China’s Defense Ministry. The aim of the exercises is to “further deepen friendly and practical interaction between the two countries,” maintained the Russian Defense Ministry. Moscow added that the drills “are not aimed against any third country.”

Greece And The BRICS: Why The Mainstream Approach Is All Wrong

Greek PM Tsipras was invited last Monday to participate in Saint Petersburg International Economic Forum, an annual meeting held under the auspices of the President of Russia Vladimir Putin aiming -mainly- at boosting Russia’s export capacity.

The same day, Greece was invited to become the sixth member of BRICS’s New Development Bank (NDB). International and domestic media were shocked by this announcement and developed a rather criticizing approach on the possibilities of such an agreement. We will briefly explain why this is all wrong.

Cost Disease in China's Military

Image Credit: REUTERS/Bobby Yip

China’s economic rise means that the world’s largest army now also has the resources of the world’s second largest economy. The security implications of this are discussed in the U.S. Department of Defence’s latest report, which highlights not only the sheer growth of China’s military, but also its sustainability. Although China still spends less on its military than the United States spends on its own defense forces, China’s far higher economic growth suggests it will be able to catch-up rapidly, with relatively little economic burden. This contrasts with America’s economic malaise and raises questions over the credibility of the U.S. security guarantees to Western Pacific allies and its pivot to Asia.