Με τη νίκη του νέου Γάλλου προέδρου Fran
cois
Hollande, είναι σχεδόν βέβαιο ότι το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας θα
συνοδευτεί από κάποια μορφή ανάπτυξης. Αυτό είναι θετικό, καθώς η λιτότητα χωρίς
αναπτυξιακή πολιτική δεν αποδίδει καρπούς, ούτε οδηγεί σε δημοσιονομική
εξυγίανση , και φυσικά δεν ενθαρρύνει τις κατάλληλες διαρθρωτικές
μεταρρυθμίσεις. Εξάλλου, ο κοινωνικός και πολιτικός αντίκτυπος αυτής της
συνταγής θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε
κατάρρευση, στην οποία η Ελλάδα βρίσκεται κοντά. Εδώ ακριβώς είναι που το
αναπτυξιακό σύμφωνο πρέπει να εστιάσει: στις χώρες που πλήττονται από την κρίση
και όχι σε χώρες, όπως η Γαλλία, οι οποίες εξακολουθούν να έχουν αριστερά τους
επιλογές για μεταρρυθμίσεις.

Η επίτευξη της ανάπτυξης εν προκειμένω αποτελεί πρόκληση. Η Ευρώπη
βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο αναπτυξιακές κρίσεις ταυτόχρονα: ένα συνολικά
χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης, εν μέρει προγενέστερο της κρίσης, και μία απόκλιση
ανάπτυξης, με τις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα να είναι σε ένα φαύλο
κύκλο, μεγαλώνοντας το χάσμα με τις χώρες που έχουν καλύτερες αναπτυξιακές
επιδόσεις. Και στις δύο κρίσεις ανάπτυξης, η επίτευξη της ανάπτυξης είναι
δύσκολη, ειδικά όταν ο δημόσιος τομέας πάσχει ελλείψεις: οι ευρωπαϊκές
οικονομίες είναι απίθανο να ενισχυθούν σημαντικά από δημόσιο ρευστό, δεδομένης
της δεινής κατάστασης των δημοσίων οικονομικών σε ολόκληρη την ΕΕ.