Ποιό φορολογικό καθεστώς θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στην ανάπτυξη;

Ομιλία του κ. Γιάννη Σιάτρα, Προέδρου του Συλλόγου “Έλληνες Φορολογούμενοι” στην εκδήλωση με θέμα“Growth and Taxation: Reforming Economic and Tax Principles in Europe”, που οργάνωσε το ίδρυμαHanns Seidel Stiftung και ο Taxpayers' Association of Europe, στις Βρυξέλλες, στις 11 Ιουλίου 2012. (*)



Το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι συγκυριακό. Είναι ένα χρόνιο φαινόμενο. Και οφείλεται στο είδος και τη δομή των δαπανών του Κράτους και στην προβληματική δομή και την ανεπάρκεια των εσόδων.

Αντίθετα απ’ ότι νομίζουν οι περισσότεροι, οι δαπάνες του Ελληνικού Κράτους δεν είναι υψηλές.Συγκρινόμενες με το μέσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ-27) ή και με το μέσο όρο της Ευρωζώνης (ΕΕ-17), οι δαπάνες του Ελληνικού Κράτους είναι αισθητά χαμηλότερες (με εξαίρεση το έτος 2009). Κατά το έτος 2010, ο μέσος όρος κρατικών δαπανών στην Ελλάδα ήταν στο 50,2% του ΑΕΠ, ενώ στην ΕΕ-27 ήταν στο 50,6%.

What are Armenia’s foreign challenges?

Every country faces a variety of challenges and perils, and Armenia is not an exception, Armenian Analytical Centre on Globalization and Regional Cooperation Director, political analyst Stepan Grigoryan said during a press conference on Tuesday.  

In his words, Armenia’s foreign challenges include ties with Georgia, the Syrian issue, and the US presidential elections.

Επενδύοντας... εκεί που πάει το χρήμα

Σχεδόν 2 τρισ. δολάρια «ρέουν» κάθε χρόνο προς τις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες, ένα φαινόμενο που όπως σχολιάζει σε έκθεσή της η Citi αποτελεί πιθανότατα τη μεγαλύτερη -εν καιρώ ειρήνης- μεταφορά πλούτου στην ιστορία. Η τάση αυτή, εκτιμούν οι αναλυτές του οίκου, θα διατηρηθεί και για τα επόμενα 2-3 χρόνια. 

Μεταξύ των κυριότερων πετρελαιοπαραγωγών χωρών, η Citi ξεχωρίζει 8 εξ αυτών: τη Ρωσία, τη Σαουδική Αραβία, τη Νορβηγία, το Καζακστάν, το Κατάρ, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Νιγηρία. Οι χρηματιστηριακές αγορές αυτών των χωρών, όπως επισημαίνει, έχουν συνολική κεφαλαιοποίηση σχεδόν 2 τρισ. δολαρίων, ενώ η αξία των συναλλαγών φτάνει τα 6 δισ. δολάρια ημερησίως. 

Λαβρόφ: Η Ρωσία θα πιέσει το Σ.Α να εγκρίνει τη συμφωνία της Γενεύης για τη Συρία

Η Ρωσία θα ασκήσει πιέσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να εγκρίνει τη συμφωνία της Γενεύης για τις αρχές μιας πολιτικής μετάβασης στη Συρία, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

"Υπάρχει ένα σχέδιο για τη σύγκληση μιας ειδικής συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη συριακή κρίση με τη συμμετοχή υπουργών», τόνισε ο Λαβρόφ.

Ογδόντα οι νεκροί και πάνω από 700 οι τραυματίες από τους σεισμούς στην Κίνα

Στους 80 ανήλθε σήμερα ο αριθμός των νεκρών από τους δυο σεισμούς που έπληξαν απομακρυσμένες περιοχές της νοτιοδυτικής Κίνας και από τους οποίους τραυματίσθηκαν πάνω από 700 άνθρωποι.

Οι σεισμοί, μεγέθους 5,7 και 5,6 βαθμών, σημειώθηκαν με διαφορά μιας ώρας και κατέστρεψαν τουλάχιστον 1.900 σπίτια, ενώ προκάλεσαν σημαντικές ζημιές σε 37.000 σπίτια της επαρχίας Γιλιάνγκ και γειτονικών περιοχών.

Γαλλία: Θέλει «ευρωπαϊκή λύση» για Ελλάδα και Ισπανία, τον Οκτώβριο

Η Γαλλία επιθυμεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να καταλήξει σε λύση για την Ελλάδα και την Ισπανία κατά τη διάρκεια της επόμενης ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής, στις 18 και 19 Οκτωβρίου, δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας Πιέρ Μοσκοβισί.

«Βραχυπρόθεσμα, θα πρέπει να διαχειρισθούμε τα θέματα που βρίσκονται στο τραπέζι», είπε ο Γάλλος υπουργός κατά τη διάρκεια του ετήσιου δείπνου του Κέντρου Bruegel, στις Βρυξέλλες, τονίζοντας ότι «ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ θέλει η Ευρώπη να καταλήξει σε μια λύση ισχυρή και δομική».

Προτάσεις του IIF για επιστροφή στην ανάπτυξη

Τη χρηματοδότηση της 2ετούς παράτασης της δημοσιονομικής προσαρμογής μέσω της νέας μείωσης των επιτοκίων εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους, καθώς και την ανάληψη δράσεων για την άμεση επιστροφή της ελληνικής οικονομίας σε ανάπτυξη, προτείνει το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF), σε ειδική έκθεσή του για την Ελλάδα.

«Ηρθε η ώρα να δοθεί μεγαλύτερη προτεραιότητα στην επανεκκίνηση της οικονομίας» σημειώνουν οι αναλυτές του IIF, καθώς σε διαφορετική περίπτωση εκτιμούν ότι θα παραμείνουν οι ανησυχίες για χρεοκοπία της χώρας και έξοδό της από το ευρώ. Παράλληλα, η διατήρηση της ύφεσης καθιστά δύσκολη τη δημοσιονομική προσαρμογή και ταυτόχρονα την αποφυγή ενός νέου «κουρέματος» του ελληνικού χρέους.

Προς μια Ευρώπη με ιστορική συνείδηση

 

Στο ερώτημα «Πού πάει η Ευρώπη», η απάντηση θα μπορούσε να είναι το εμβληματικό εξώφυλλο του Economist (26.06.2012). Εκεί απεικονίζεται ένας οδοδείχτης με δύο κατευθύνσεις σ’ ένα ιστορικό σταυροδρόμι: «προς τη διάλυση» ή προς το «υπερκράτος». Μπορεί η συζήτηση να τελειώσει εδώ. Όμως, η παραπομπή στο συγκεκριμένο τεύχος θα τερμάτιζε μια συζήτηση που παρουσιάζει μια σημαντική παραδοξότητα: ενώ πρόκειται για μια ιστορικά βαρύνουσα ερώτηση, η συζήτηση είναι ιστορικά ρηχή.

Το γεγονός ότι η συζήτηση δεν έχει ιστορικές αναφορές, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μια ιδιάζουσα αυταρέσκεια και ματαιοδοξία που έχει καταβάλει τη μεταπολεμική γενιά. Και η διαπίστωση αυτή συνοψίζεται στο γνωστό κλισέ ότι το «εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν έχει ιστορικό προηγούμενο». Από πολλές απόψεις, αυτό δεν είναι αλήθεια.

Εάν μιλάμε για μια εθελοντική ένωση κρατών, που οραματίζονται μια σταδιακή πολιτική ένωση, τότε μπορούμε να αναφερθούμε στο προηγούμενο της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (1815). Τότε, όπως και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η λογική της Συνομοσπονδίας ήταν η δημιουργία ενός αντίβαρου στις ηπειρωτικές δυνάμεις της Ρωσίας – μερικά πράγματα δεν αλλάζουν – αλλά και της Γαλλίας. Οι κραταιές δυνάμεις στους κόλπους της Συνομοσπονδίας τότε, ήταν η Πρωσία – μερικά πράγματα δεν αλλάζουν – και η Αυστρία, που ποτέ όμως δε λειτούργησαν ως «άξονας».

Σύμφωνοι, αλλά μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η «λειτουργική» λογική που διέπει την Ε.Ε. είναι ιστορικά ανεπανάληπτη. Η ιδέα της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, είναι ότι τα κράτη μέλη σταδιακά μεταθέτουν εθελοντικά σε μια κεντρική αρχή (Βρυξέλλες) κυριαρχικές αρμοδιότητες. Ο «εθελοντισμός» εξηγείται με βάση άμεσα εθνικά κίνητρα, όπως η πρόσβαση σε νέες αγορές, ελευθερία μετακίνησης, χρηματοδοτήσεις κάθε είδους, απλούστευση συναλλαγών, πρόσβαση σε επενδύσεις και χρηματαγορές, κ.ο.κ.

Der Spiegel: Unlimited Bond Purchases ECB Head Draghi Backs Up Pledge to Save Euro

REUTERS

European Central Bank President Mario Draghi on Thursday announced details of an unlimited bond-buying program aimed at stabilizing euro-zone borrowing costs.

European Central Bank chief Mario Draghi on Thursday overrode German concerns and announced a program allowing for unlimited purchases of sovereign bonds from struggling euro-zone member states. The plan, however, is not without conditions.

The European Central Bank has resembled a sieve this week. Ahead of Thursday's much anticipated press conference, financial websites and business papers were full of reports detailing ECB President Mario Draghi's plan for holding down the borrowing costs of debt-plagued euro-zone member states. Discretion was in short supply.

When Draghi did finally step in front of the microphone on Thursday, he confirmed what most already knew. The ECB is to launch a new bond-buying program to hold interest rates on euro-zone sovereign bonds in check. The program, called Outright Monetary Transactions (OMTs), allows for unlimited ECB purchases of sovereign bonds on the secondary market. The program is to focus on bonds with a period of three years and less.

 "OMTs will enable us to address severe distortions in government bond markets which originate from, in particular, unfounded fears on the part of investors of the reversibility of the euro," Draghi said in a statement. "Hence, under appropriate conditions, we will have a fully effective backstop to avoid destructive scenarios."
The decision to essentially restart the ECB's bond-buying program, which saw the bank amass over €210 billion euros worth of sovereign bonds from heavily indebted euro-zone member states in 2010 and 2011, was not uncontroversial. Particularly Jens Weidmann, head of the German central bank, the Bundesbank, and a prominent member of the ECB Governing Council, has been vocally opposed to such a move.

It's Time to Ask the People What They Think

 

After World War II, the West gave Germany two great gifts. The first gift was democracy; the second gift was being integrated into a Europe of free nations. This also included the overriding vision that one day both gifts could be combined to create a democratic United States of Europe. But there was a lack of determination and strength to accomplish this. To make matters worse, both gifts have suffered from the attempt to use a common currency to integrate Europe. Postwar German democracy has never been in such a sorry state as today. It has been a long time since the peoples of Europe eyed each other with so much mistrust.

That is the current situation. Next week, Germany's Federal Constitutional Court will issue another ruling on Germany's euro policy. This is not expected to clear the air or fundamentally improve the situation. A court decision cannot accomplish that. But something must happen. We cannot allow both democracy and Europe to go to rack and ruin. Democracy and European integration form the foundations of our country. The problem is that they have come into contradiction with each other. Assuming the debt mania doesn't continue to spiral out of control, it's a fact that democracy impedes a rapid rescue for the euro, while a rapid rescue for the euro undermines democracy.

 Such a contradiction begs a decision. What is more important to the Germans: their democracy or Europe? Or is there a way to reconcile the two, democracy and Europe? It isn't easy. It cannot be done without risks. But there is a way.