Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του περασμένου Ιουνίου είχε συμφωνηθεί μια τραπεζική ένωση, με «σταδιακή εφαρμογή από το 2013». Η απόφαση αυτή είχε χαιρετιστεί τότε ως επιτυχία των χωρών του Νότου (ιδίως της Ιταλίας και της Ισπανίας) με την ενεργό συμπαράσταση της Γαλλίας.
Γράφει ο Ιωάννης Παπαδόπουλος*
Έκτοτε, τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και ο γάλλος πρόεδρος Ολάντ δεν παύουν να πιέζουν για επιτάχυνση των εξελίξεων σ’ αυτό το μέτωπο, διότι μόνο μια ενιαία αρχή εποπτείας και των 6.000 χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της ευρωζώνης είναι ικανή να εγγυηθεί πως δεν θα επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος και πως οι τραπεζικές κρίσεις δεν θα μετατρέπονται σε κρίσεις δημοσίου χρέους. Πράγματι, εφόσον συσταθεί ένας πανευρωπαϊκός μηχανισμός εποπτείας, εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων και επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με σφοδρά προβλήματα ρευστότητας, δεν θα καλούνται πια τα κράτη μέλη να πληρώνουν τα σπασμένα της υπερβολικής τραπεζικής μόχλευσης και κατόπιν της υποκεφαλαιοποίησης με επιπλέον φορολόγηση και δανεισμό.



.jpg)
.jpg)

