Η προφανής αυτοσυγκράτηση τού Ιρανού προέδρου Χασάν Ρουχανί στην ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, την περασμένη Τρίτη το απόγευμα, φαίνεται να έχει απογοητεύσει πολλούς δυτικούς παρατηρητές. Χρεώνουν στον Ρουχανί ότι απέτυχε να αναδείξει εν πολλοίς την «ηρωική ευελιξία» για την οποία μίλησε πρόσφατα ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, λέγοντας ότι αυτή θα χαρακτήριζε τη νέα διπλωματική στρατηγική τού Ιράν ως προς τη Δύση. Στην πραγματικότητα, η Δύση δεν πρέπει να εκπλήσσεται τόσο. Η διπλωματική επίθεση του Ιράν, τις τελευταίες εβδομάδες, είναι, στην πραγματικότητα, μια σημαντική στροφή - όχι όμως με τον τρόπο που οι περισσότεροι Δυτικοί φαινόταν να πιστεύουν.
Ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ χαιρετά υποστηρικτές του στην ιρανική επαρχία Kermanshah (Courtesy Reuters)
Η «ηρωική ευελιξία» δεν ήταν ποτέ αυτό που οι περισσότεροι ξένοι αναλυτές πιστεύουν ότι είναι. Δεν είναι ούτε ρητορικός αντιπερισπασμός για να κερδίσει χρόνο για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ούτε είναι ένα μήνυμα ότι ο Χαμενεΐ είναι απελπισμένος για μια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από χρόνια τιμωρητικών κυρώσεων. Και οι δύο ερμηνείες κάνουν λάθος, και για τον ίδιο λόγο - αδυνατούν να ερμηνεύσουν τη διπλωματική επίθεση του Ιράν στο πλαίσιο της Μεγάλης Στρατηγικής (grand strategy) του Χαμενεΐ, η οποία υπήρξε συνεπής από τη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία. Ο Χαμενεΐ δεν θέλει το Ιράν να είναι σε ανοικτή σύγκρουση με τη Δύση, ούτε θέλει να είναι ένας ικέτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Στέλνει μήνυμα ότι η επαναπροσέγγιση είναι δυνατή, αλλά όχι με τίμημα την εγκατάλειψη της αντίστασης του Ιράν στη δυτική ηγεμονία.