Σύνοδος Ρωσίας-ΕΕ: Ραντεβού χωρίς συναίσθημα

Ορισμένα γεγονότα μοιάζουν με τη σχέση με μια βαλίτσα που κανείς δεν θέλει να την κουβαλήσει, αλλά και δεν τολμά να την αφήσει κάτω. Η μεταφορά περιγράφει εύστοχα τη σύνοδο κορυφής Ρωσίας-ΕΕ, καθώς και τις συναντήσεις των G-8 και των G-20. Δεν προσπαθώ να πω ότι δεν υπάρχει ανάγκη για συνεχή διάλογο μεταξύ των δύο οντοτήτων των οποίων ο συνολικός όγκος συναλλαγών ανέρχεται σε 92 δισ. δολάρια. Υπάρχουν πολλά άλυτα και ακόμη και επίμαχα ζητήματα στις σχέσεις Ρωσίας-ΕΕ, η ενέργεια, το εμπόριο και το καθεστώς θεωρήσεων βίζας είναι απλώς μερικά από αυτά. Αλλά αφήστε τους ειδικούς και από τις δύο πλευρές να συζητήσουν τα θέματα αυτά στις μόνιμες επιτροπές τους. Γιατί στήνετε ένα πολιτικό τσίρκο με πολλές τυμπανοκρουσίες; Γιατί θα πρέπει οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι ηγέτες να συναντώνται δύο φορές το χρόνο, να βλέπουν ο καθένας τη μάσκα του άλλου και για μια ακόμη φορά να συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να καταλήξουν στην οποιαδήποτε συμφωνία, καταφέρνοντας, αντ’ αυτού, μόνον να ερεθίσουν ο ένας τον άλλον; Γιατί κάθε φορά πριν αρχίσει η επόμενη σύνοδος κορυφής, δηλαδή δύο φορές το χρόνο!, πρέπει να στύβουν το μυαλό τους για το ποια θα είναι τα θέματα της ημερήσιας διάταξης της συνόδου, προσπαθώντας να κρύψουν απ’ τον κόσμο πόσο χρόνο σπαταλούν; Τελικώς, κάθε πρόσφατη σύνοδος κορυφής έχει απλά μιμηθεί την παραγωγή απτών αποτελεσμάτων και η κάθε απομίμηση είναι χειρότερη από την προηγούμενη.



Οι σύνοδοι κορυφής Ρωσίας-ΕΕ είναι βασικά ένα απομεινάρι της δεκαετίας του 1990, όταν υπήρχε ακόμα ελπίδα για την ενσωμάτωση της Ρωσίας στο κανονιστικό πλαίσιο της Ευρώπης. Οι Βρυξέλλες και η Μόσχα έχουν συναντηθεί πολλές φορές, με σκοπό να επεξεργαστούν τους οδικούς χάρτες, για την ένταξη της Ρωσίας. Αλλά ενώ οι ελπίδες για την ενσωμάτωση της Ρωσίας στην Ευρώπη έχουν σβήσει προ πολλού, οι δύο γραφειοκρατικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να δουλεύουν. Το μοντέλο Στρατηγικής Σύμπραξης εξαφανίστηκε ησύχως, την ίδια τύχη είχε η Σύμπραξη για τον Εκσυγχρονισμό, το σχέδιο της Γερμανίας, που δημιουργήθηκε ειδικά για την προεδρία Medvedev. Εν τω μεταξύ, οι σύνοδοι κορυφής εξακολουθούν να διεξάγονται και οι συμμετέχοντες βρίσκονται αντιμέτωποι με το ολοένα και δυσχερέστερο έργο να αποδείξουν την χρησιμότητά τους.

Κόσοβο: Προς δίωξη κατά Θάτσι και συνεργατών του για εμπόριο οργάνων του UCK

Προ των πυλών είναι η απαγγελία κατηγοριών σε πρώην διοικητές του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσόβου, συμπεριλαμβανομένου του νυν πρωθυπουργού, Χασίμ Θάτσι, για απαγωγές και δολοφονίες άμαχων Σέρβων, Ρομά και Αλβανών, σύμφωνα με την Εξπρές της Πρίστινα

Η ειδική ομάδα της αποστολής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κόσοβο (Eulex) που ερευνά την υπόθεση εμπορίου ανθρώπινων οργάνων στο Κόσοβο δεν έχει ολοκληρώσει την έρευνα, δήλωσε ο εκπρόσωπος του ειδικού εισαγγελέα Κλιντ Ουίλιαμσον, Ζοάο Σούζα.

Η κίνηση του Μαρόκου στο Μάλι

Σε μια συνάντηση στο Μαρόκο τον περασμένο Νοέμβριο, οι υπουργοί Εξωτερικών 19 κρατών, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας, της Λιβύης και του Μάλι, συμφώνησαν για την δημιουργία ενός κοινού φορέα εκπαίδευσης συνοριακής ασφαλείας, πιθανότατα στην πρωτεύουσα του Μαρόκου. Γνωστή ως η Διακήρυξη της Ραμπάτ, η συμφωνία ήταν το αποκορύφωμα μιας εκτεταμένης προσπάθειας του Μαρόκου να εμπλακεί σε επιχειρήσεις ασφάλειας και αντιμετώπισης της τρομοκρατίας στην Βόρεια Αφρική. Η νέα εξωτερική πολιτική του ξεδιπλώθηκε με τις ταραχές κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο ετών στο Μάλι, κάτι που ήταν, μέχρι πρόσφατα, ο τομέας τού πολύ μεγαλύτερου γείτονα του Μαρόκου, δηλαδή της Αλγερίας.

Γάλλος στρατιώτης περιπολεί με θωρακισμένο όχημα στην κοιλάδα Tigharghar στο βόρειο Μάλι, τον Μάρτιο του 2013. (Francois Rihouay / Reuters)

Στα πρόθυρα της κρίσης τού Μάλι – η οποία ήταν μια φυλετική εξέγερση που ακολουθήθηκε από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και μια μαχητική εξέγερση που προκάλεσε την γαλλική παρέμβαση – οι πολιτικοί και οι αυθεντίες επικεντρώθηκαν στην ευκαιρία τής Αλγερίας να παίξει έναν ρόλο στην διευθέτηση της σύγκρουσης αφού διαθέτει σημαντική στρατιωτική δύναμη και ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών. Αλλά απογοητεύτηκαν. Αν και τα καταφύγια των τρομοκρατών κατά μήκος των συνόρων Μάλι-Αλγερίας αποτελούν κληρονομιά του αλγερινού εμφυλίου πολέμου στην δεκαετία τού 1990, όταν οι οπλισμένοι Ισλαμιστές ωθήθηκαν από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές τής χώρας προς τα νότια, στα όρια της ερήμου και στο βόρειο Μάλι, η Αλγερία παρέμεινε έξω από τα προβλήματα του Μαλί , δίνοντας την προσοχή της στην εσωτερική της πολιτική και τα συμφέροντά της. Η Αλγερία επικεντρώθηκε στην εξασφάλιση των συνόρων της από την εξάπλωση του μαχητικού ισλαμισμού και στην συνεχή εσωτερική πάλη για την εξουσία μεταξύ του ισχυρού Τμήματος Πληροφοριών και Ασφάλειας, που από μακρού χρόνου φτιάχνει ηγέτες, και της άρχουσας ελίτ τού κόμματος FLN, με επικεφαλής τον υπερεβδομηκοντούτη πρόεδρο, Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα.

The Gaza Withdrawal and Israel's Permanent Dilemma

Israel has begun its withdrawal from Gaza. As with all other territorial withdrawals by Israel, such as that from Sinai or from Lebanon, the decision is controversial within Israel. It represents the second withdrawal from land occupied in the 1967 war, and the second from land that houses significant numbers of anti-Israeli fighters. Since these fighters will not be placated by the Israeli withdrawal -- given that there is no obvious agreement of land for an enforceable peace -- the decision by the Israelis to withdraw from Gaza would appear odd.

In order to understand what is driving Israeli policy, it is necessary to consider Israeli geopolitical reality in some detail.

Δεν λύνει τα προβλήματα της Αιγύπτου το νέο Σύνταγμα

Ο λαός της Αιγύπτου θα ψηφίσει στις 14 και 15 Ιανουαρίου, σε δημοψήφισμα για το νέο προτεινόμενο σύνταγμα της χώρας. Ελάχιστοι αμφιβάλλουν πως το σύνταγμα θα εγκριθεί, αλλά στην ψηφοφορία διακυβεύονται πολλά περισσότερα από την υιοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τη χώρα. Είναι κατανοητό στην Αίγυπτο ότι η ψηφοφορία θα είναι επίσης μια δοκιμασία για το πόσο πρόθυμη είναι η χώρα να υποστηρίξει την πολιτική διευθέτηση που έχει τεθεί σε εφαρμογή μετά την ανατροπή από το στρατό του εκλεγμένου προέδρου, Mohamed Morsi τον περασμένο Ιούλιο. Υπάρχει, επίσης, εκτεταμένη φημολογία ότι ο αρχηγός του στρατού Abdel Fattah el-Sisi, η κυρίαρχη προσωπικότητα της αιγυπτιακής πολιτικής, θα μελετήσει προσεκτικά τα αποτελέσματα, καθώς ο ίδιος θα αποφασίσει αν θα θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος στις εκλογές που αναμένονται σε λίγους μήνες.




Οι αιγυπτιακές αρχές κάνουν ό, τι μπορούν για να εξασφαλίσουν ότι τόσο η προσέλευση στις κάλπες όσο και το ποσοστό με το οποίο θα εγκρίνουν οι ψηφοφόροι το προσχέδιο του Συντάγματος θα ξεπεράσει το σύνολο των ποσοστών με τα οποία είχε υπερψηφιστεί το προσχέδιο του συντάγματος υπό την προεδρία του Morsi στο τέλος του 2012 (τα ποσοστά αυτά ήταν 33% προσέλευση και 64% ψήφους υπέρ). Αυτές οι προσπάθειες, προφανώς, αποσκοπούν και στο να αποτρέψουν την οποιαδήποτε εκστρατεία της αντιπολίτευσης κατά του Συντάγματος. Σύμφωνα με την Ισχυρή Αίγυπτο, κόμμα που ίδρυσε ο ανεξάρτητος ισλαμιστής Abdel Moneim Aboul Fotouh, τρία από τα μέλη της συνελήφθησαν στις 7 Ιανουαρίου, ενώ, μοίραζαν αφίσες στο κέντρο του Καΐρου καλώντας τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν «όχι» στο δημοψήφισμα. Στην παρούσα φάση στην Αίγυπτο, με το κοινό να διακατέχεται από μια ισχυρή λαϊκιστική-εθνικιστική νοοτροπία, με τα μέσα ενημέρωσης να επαναλαμβάνουν, σε μεγάλο βαθμό, τη γραμμή της κυβέρνησης, καθώς και με την επίσημη μισαλλοδοξία για τυχόν επικριτικές φωνές, είναι, απλώς, αδύνατη η διεξαγωγή μιας εκστρατείας κατά του προσχεδίου Συντάγματος.  

Κερδίζοντας την ειρήνη… αποτυγχάνοντας στην Γενεύη

Αργότερα αυτόν τον μήνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, οι βασικές χώρες τής περιοχής και άλλα μέλη τής διεθνούς κοινότητας θα παρακολουθήσουν το συνέδριο ειρήνης τής Γενεύης II. Στην Ουάσιγκτον, η συζήτηση μαίνεται μεταξύ των σκεπτικιστών, που απορρίπτουν την διάσκεψη ως μια μάταιη προσπάθεια, και των αισιόδοξων, που την βλέπουν ως μια πραγματική ειρηνευτική διαδικασία που θα μπορούσε να επιλύσει την κρίση στην Συρία. Και οι δύο πλευρές χάνουν το νόημα.

Σύριοι πρόσφυγες στα συριακά σύνορα στον ανατολικό Λίβανο, τον Σεπτέμβριο του 2013. (Jamal Saidi / Reuters)

Είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς το επιχείρημα των σκεπτικιστών ότι ο χρόνος δεν είναι ο κατάλληλος για μια συνολική συμφωνία μεταξύ του προέδρου τής Συρίας, Μπασάρ αλ-Άσαντ, και των ανταρτών που πολεμούν το καθεστώς του. Κανένα μέρος δεν είναι έτοιμο να εγκαταλείψει την πιθανότητα νίκης, και οι περιφερειακοί χορηγοί και των δύο πλευρών συνεχίζουν να τους στηρίζουν, να τους χρηματοδοτούν και να τους εξοπλίζουν. Αλλά, η ειρήνη δεν είναι το σωστό σημείο αναφοράς βάσει του οποίου κρίνεται η Γενεύη II. Ιστορικά, ο τερματισμός εμφυλίων πολέμων περιελάμβανε μακρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις, που, στην καλύτερη περίπτωση, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργήσουν σταδιακά τις προϋποθέσεις για διαρκή ειρήνη.

Out of the Abyss: Looking for Lessons in Iceland's Recovery

REUTERS

In 2008, Iceland experienced one of the most dramatic crashes any country had ever seen. Since then, its recovery has been just as impressive. Are there lessons to be learned? SPIEGEL went to the island nation to find out.

What should one expect from a country in which the sentence, "What an asshole!" is a compliment? Icelanders say "asshole," or "rassgat," when they tousle a child's hair or greet friends, and they mean it to be friendly

Here's What The $3.2 Billion Nest Thermostat Actually Does

Business Insider

Google just paid $3.2 billion for Nest, a company that makes an Internet connected thermostat and smoke/carbon monoxide detector.

  Nest was founded by Tony Fadell, the man who led Apple's iPod division for years. 

Η συμμαχία του Ερντογάν με τον «διάβολο» και οι σατανικές συμπτώσεις της διαπλοκής

 

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Σε μια «συμμαχία με τον διάβολο» (του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου), ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγιπ Ερντογαν  ελπίζει ότι θα μπορέσει να ξεπεράσει την τρικυμία των σκανδάλων και να εξουδετερώσει την επιρροή του Φετουλαχ Γκιουλεν, προκειμένου τελικά να κλείσει το στόμα των όλο και πιο απειλητικών δικαστών.

Will Iran’s New Support of Human Rights Go Deeper Than Rhetoric?

Weekly vigil in Trafalgar Square against human rights violations and political executions in Iran. Photo: helen.2006/flickr.

It is no secret that Iran has an image problem in the international arena. As part of a comprehensive campaign to regain credibility and improve its reputation on the world stage, the country is adopting a new approach to diplomacy that seems to extend well beyond the nuclear dossier. But President Rouhani’s attempts to remake the country’s foreign policy since his election last June have met with much suspicion, as many outside Iran fear that this leopard can’t change its spots.