Η ενέργεια σε ρόλο… μπούνκερ

Η τρίτη, και πιο σοβαρή, κρίση Ρωσίας-Ουκρανίας επαναφέρει επιτακτικά το ζήτημα της ασφάλειας τροφοδοσίας τής Γηραιάς Ηπείρου. Με την αναβίωση του εμφύλιου σπαραγμού στο Ιράκ να καθυστερεί την συμπερίληψή του στους ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς, η κατάσταση εξελίσσεται σε σταυρόλεξο μόνο για δυνατούς λύτες.

Τα ευρωπαϊκά δίκτυα μεταφοράς φυσικού αερίου. Με κόκκινο οι κύριοι αγωγοί, με μπλε οι διαμετακομιστικοί αγωγοί και με μπλε βούλες οι εγκαταστάσεις αποθήκευσης.

ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Στον απόηχο των πρόσφατων εξελίξεων στην Ουκρανία, μια σημαντική διάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ την σοβούσα κρίση είναι η ενεργειακή.

Ιράκ: Σπάνια νίκη σε μάχη κατά των τζιχαντιστών

Ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας, με τη στήριξη χιλιάδων σιιτών πολιτοφυλάκων, έσπασαν την Κυριακή τη δίμηνη πολιορκία της πόλης Αμερλί στο βόρειο Ιράκ από μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, που κρατούσαν παγιδευμένους χιλιάδες πολίτες.

Φωτογραφία αρχείου

Ο δήμαρχος της Αμερλί και αξιωματικοί του στρατού δήλωσαν ότι στρατεύματα, με τη στήριξη των πολιτοφυλάκων, νίκησαν τους τζιχαντιστές στα ανατολικά της πόλης. Οι μάχες συνεχίζονται στο βόρειο τμήμα της Αμερλί.

Στο 0,3% επιβραδύνθηκε η ύφεση το β' τρίμηνο

Στο 0,3% διαμορφώθηκε η ύφεση του δευτέρου τριμήνου του 2014 σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), με την κατανάλωση να παραμένει αμετάβλητη, τις επενδύσεις να μειώνονται με μικρότερο ρυθμό από ότι παλαιότερα και τις εξαγωγές να αυξάνονται.

Από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ προκύπτει η σημαντική επιβράδυνση της ύφεσης κατά το δεύτερο τρίμηνο του έτους, ενώ ουσιαστικά επιβεβαιώνονται και η αρχική της εκτίμηση για το ίδιο τρίμηνο που ήταν για ύφεση 0,2%. Τελικά, η συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0,3% στο δεύτερο τρίμηνο του 2014 έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2013 προήλθε ως εξής:

Libya May Be Focus Of Major Rift Between US And Regional Allies

It had become clear by late August 2014 that Libya could no longer be seen as a unified state; at best it was in two parts, even with the communal leaderships of both sides professing a desire to resume national unity. By late August 2014, the country had two parliaments: one elected by the Libyan people, and the other given legitimacy solely by foreign support.  

 

The situation seemed so intractable by that point that it was possible that a full military intervention by regional states, perhaps spearheaded by Egypt, could be attempted, with the goal of stabilizing the country and eliminating the foreign-funded and foreign-armed jihadis who were using Libya as a springboard for a proposed pro-Islamist war against the current Egyptian Government.

Terrorism as Theater

The beheading of American journalist James Foley by the Islamic State in Syria and Iraq was much more than an altogether gruesome and tragic affair: rather, it was a very sophisticated and professional film production deliberately punctuated with powerful symbols. Foley was dressed in an orange jumpsuit reminiscent of the Muslim prisoners held by the United States at Guantanamo Bay. He made his confession forcefully, as if well rehearsed. His executioner, masked and clad in black, made an equally long statement in a calm, British accent, again, as if rehearsed. It was as if the killing was secondary to the message being sent.

The killing, in other words, became merely the requirement to send the message. As experts have told me, there are more painful ways to dispatch someone if you really hate the victim and want him to suffer. You can burn him alive. You can torture him. But beheading, on the other hand, causes the victim to lose consciousness within seconds once a major artery is cut in the neck, experts say. Beheading, though, is the best method for the sake of a visually dramatic video, because you can show the severed head atop the chest at the conclusion. Using a short knife, as in this case, rather than a sword, also makes the event both more chilling and intimate. Truly, I do not mean to be cruel, indifferent, or vulgar. I am only saying that without the possibility of videotaping the event, there would be no motive in the first place to execute someone in such a manner.

Οδικός Χάρτης για ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ

«Η ανεξαρτησία του Κουρδιστάν δεν είναι μια “χάρη” στην οποία προσβλέπουμε. Δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν έθνη που δικαιούνται να απολαύσουν την “πολυτέλεια” της ανεξαρτησίας και άλλα που δεν το δικαιούνται. Η αυτοδιάθεση είναι δικαίωμά μας και αυτό βρίσκει σύμφωνο κάθε Κούρδο – άλλο ζήτημα το πότε και πώς θα την πετύχουμε. Φυσικά, προτιμάμε ένα “βελούδινο διαζύγιο”, μια συναινετική διαδικασία με τη Βαγδάτη, αλλά δεν θέτουμε το δικαίωμά μας υπό διαπραγμάτευση».

Με αυτά τα λόγια συνοψίζει τη στάση των Κούρδων του βορείου Ιράκ ο εκπρόσωπος Τύπου της τοπικής κυβέρνησης, Σαφίν Ντεζαΐ, τον οποίο συναντήσαμε στο Αρμπίλ, στις αρχές της εβδομάδας, στη διάρκεια της δημοσιογραφικής μας αποστολής στην περιοχή. «Η διαδικασία που θα ακολουθήσουμε προβλέπεται από το ιρακινό σύνταγμα», προσθέτει. «Θα προχωρήσουμε σε δύο στάδια. Πρώτα, θα οργανώσουμε δημοψήφισμα στις αμφισβητούμενες περιοχές (στις οποίες ανήκει και ο μεγάλος πετρελαϊκός κόμβος του Κιρκούκ, τον οποίο κατέλαβαν οι Κούρδοι για να μην πέσει στα χέρια του διαβόητου ISIS) με το ερώτημα αν θέλουν να ενταχθούν στο Κουρδιστάν ή να παραμείνουν στο Ιράκ.

Στην ηγεσία της Ε.Ε. ο Πολωνός Τουσκ και η Ιταλίδα Μογκερίνι

Οι ηγέτες των χωρών της Ε.Ε. επέλεξαν τον πρωθυπουργό της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ ως τον νέο πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και την υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας Φεντερίκα Μογκερίνι ως τη νέα επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, όπως ανακοίνωσε ο απερχόμενος πρόεδρος της Ε.Ε. Χέρμαν Βαν Ρομπάι. Oι «28» συμφώνησαν πως ο Ισπανός Λουίς δε Γκίνδος είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για να αναλάβει την προεδρία του Eurogroup.

Ο πολωνός πρωθυπουργός Ντ. Τουσκ (α), ο απερχόμενος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χ. Β. Ρομπάι και η ιταλίδα υπουργός Εξωτερικών Φεντερίκα Μογκερίνι (φωτ:EPA/JULIEN WARNAND)

Τον ερχόμενο Οκτώβριο ο Ντόναλντ Τουσκ θα διαδεχθεί τον Χέρμαν Βαν Ρομπάι  και η Φεντερίκα Μογκερίνι την βρετανή βαρόνη Κάθριν Άστον. 

Σε τροχιά μετωπικής ρήξης Δύση - Ρωσία

Σε φάση δραματικής κλιμάκωσης, με απρόβλεπτες συνέπειες στη διεθνή τάξη πραγμάτων, εισέρχεται η κρίση στην Ουκρανία, ύστερα από την απόφαση του Κιέβου να ζητήσει την ένταξη της χώρας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, επικαλούμενο «εισβολή» ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων σε ουκρανικά εδάφη.



Μία ημέρα μετά τη θεαματική προέλαση ρωσόφωνων αυτονομιστών στην Αζοφική Θάλασσα, ο πρωθυπουργός της χώρας, Αρσένι Γιάτσενιουκ, ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει από το Κοινοβούλιο «να ψηφίσει νόμο που θα καταργεί το αδέσμευτο καθεστώς του ουκρανικού κράτους και θα εγκαινιάσει τη διαδικασία για την ένταξή του στο ΝΑΤΟ».

Η ομάδα των αουτσάιντερ: Πώς οι κυρώσεις θα ενισχύσουν την περιφερειακή επιρροή τού Πούτιν

Οι πρόεδροι της Αρμενίας Serzh Sargsyan, της Λευκορωσίας Alexander Lukashenko, του Καζακστάν Nursultan Nazarbayev, του Κιργιστάν Almazbek Atambayev, της Ρωσίας Vladimir Putin, και του Τατζικιστάν Emomali Rahmon, στο Κρεμλίνο, τον Δεκέμβριο του 2012. (Maxi

Καθώς ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, προωθεί όπλα και μαχητές στην Ουκρανία και η Δύση απαντά με κυρώσεις, η ρωσική οικονομία φαίνεται να ετοιμάζεται για να μπει σε ύφεση. Ο τελευταίος γύρος των κυρώσεων που ακολούθησε την κατάρριψη της πτήσης MH17 της Malaysia Airlines έχει αφήσει την Ρωσία να αντιμετωπίζει άνευ προηγουμένου φυγή κεφαλαίων, που αναμένεται να φθάσει τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια [2] μέχρι το τέλος τού 2014 (σε σύγκριση με τα 63 δισεκατομμύρια δολάρια για το σύνολο του 2013 [3]). Το ρούβλι, εν τω μεταξύ, έχει πέσει περισσότερο από 11% από το Νοέμβριο του 2013.

Europe's Malaise: The New Normal?

Russia and Ukraine continue to confront each other along their border. Iraq has splintered, leading to unabated internal warfare. And the situation in Gaza remains dire. These events should be enough to constitute the sum total of our global crises, but they're not. On top of everything, the German economy contracted by 0.2 percent last quarter. Though many will dismiss this contraction outright, the fact that the world's fourth-largest economy (and Europe's largest) has shrunk, even by this small amount, is a matter of global significance.

Europe has been mired in an economic crisis for half a decade now. Germany is the economic engine of Europe, and it is expected that it will at some point pull Europe out of its crisis. There have been constant predictions that Europe may finally be turning an economic corner, but if Germany's economy is contracting (Berlin claims it will rebound this year), it is difficult to believe that any corner is being turned. It is becoming increasingly reasonable to believe that rather than an interlude in European prosperity, what we now see is actually the new normal. The key point is not that Germany's economy has contracted by a trivial amount. The point is that it has come time to raise the possibility that it could be a very long time before Europe returns to its pre-2008 prosperity and to consider what this means.