Προτάσεις του IIF για επιστροφή στην ανάπτυξη

Τη χρηματοδότηση της 2ετούς παράτασης της δημοσιονομικής προσαρμογής μέσω της νέας μείωσης των επιτοκίων εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους, καθώς και την ανάληψη δράσεων για την άμεση επιστροφή της ελληνικής οικονομίας σε ανάπτυξη, προτείνει το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF), σε ειδική έκθεσή του για την Ελλάδα.

«Ηρθε η ώρα να δοθεί μεγαλύτερη προτεραιότητα στην επανεκκίνηση της οικονομίας» σημειώνουν οι αναλυτές του IIF, καθώς σε διαφορετική περίπτωση εκτιμούν ότι θα παραμείνουν οι ανησυχίες για χρεοκοπία της χώρας και έξοδό της από το ευρώ. Παράλληλα, η διατήρηση της ύφεσης καθιστά δύσκολη τη δημοσιονομική προσαρμογή και ταυτόχρονα την αποφυγή ενός νέου «κουρέματος» του ελληνικού χρέους.

Προς μια Ευρώπη με ιστορική συνείδηση

 

Στο ερώτημα «Πού πάει η Ευρώπη», η απάντηση θα μπορούσε να είναι το εμβληματικό εξώφυλλο του Economist (26.06.2012). Εκεί απεικονίζεται ένας οδοδείχτης με δύο κατευθύνσεις σ’ ένα ιστορικό σταυροδρόμι: «προς τη διάλυση» ή προς το «υπερκράτος». Μπορεί η συζήτηση να τελειώσει εδώ. Όμως, η παραπομπή στο συγκεκριμένο τεύχος θα τερμάτιζε μια συζήτηση που παρουσιάζει μια σημαντική παραδοξότητα: ενώ πρόκειται για μια ιστορικά βαρύνουσα ερώτηση, η συζήτηση είναι ιστορικά ρηχή.

Το γεγονός ότι η συζήτηση δεν έχει ιστορικές αναφορές, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μια ιδιάζουσα αυταρέσκεια και ματαιοδοξία που έχει καταβάλει τη μεταπολεμική γενιά. Και η διαπίστωση αυτή συνοψίζεται στο γνωστό κλισέ ότι το «εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν έχει ιστορικό προηγούμενο». Από πολλές απόψεις, αυτό δεν είναι αλήθεια.

Εάν μιλάμε για μια εθελοντική ένωση κρατών, που οραματίζονται μια σταδιακή πολιτική ένωση, τότε μπορούμε να αναφερθούμε στο προηγούμενο της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (1815). Τότε, όπως και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η λογική της Συνομοσπονδίας ήταν η δημιουργία ενός αντίβαρου στις ηπειρωτικές δυνάμεις της Ρωσίας – μερικά πράγματα δεν αλλάζουν – αλλά και της Γαλλίας. Οι κραταιές δυνάμεις στους κόλπους της Συνομοσπονδίας τότε, ήταν η Πρωσία – μερικά πράγματα δεν αλλάζουν – και η Αυστρία, που ποτέ όμως δε λειτούργησαν ως «άξονας».

Σύμφωνοι, αλλά μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η «λειτουργική» λογική που διέπει την Ε.Ε. είναι ιστορικά ανεπανάληπτη. Η ιδέα της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, είναι ότι τα κράτη μέλη σταδιακά μεταθέτουν εθελοντικά σε μια κεντρική αρχή (Βρυξέλλες) κυριαρχικές αρμοδιότητες. Ο «εθελοντισμός» εξηγείται με βάση άμεσα εθνικά κίνητρα, όπως η πρόσβαση σε νέες αγορές, ελευθερία μετακίνησης, χρηματοδοτήσεις κάθε είδους, απλούστευση συναλλαγών, πρόσβαση σε επενδύσεις και χρηματαγορές, κ.ο.κ.

Der Spiegel: Unlimited Bond Purchases ECB Head Draghi Backs Up Pledge to Save Euro

REUTERS

European Central Bank President Mario Draghi on Thursday announced details of an unlimited bond-buying program aimed at stabilizing euro-zone borrowing costs.

European Central Bank chief Mario Draghi on Thursday overrode German concerns and announced a program allowing for unlimited purchases of sovereign bonds from struggling euro-zone member states. The plan, however, is not without conditions.

The European Central Bank has resembled a sieve this week. Ahead of Thursday's much anticipated press conference, financial websites and business papers were full of reports detailing ECB President Mario Draghi's plan for holding down the borrowing costs of debt-plagued euro-zone member states. Discretion was in short supply.

When Draghi did finally step in front of the microphone on Thursday, he confirmed what most already knew. The ECB is to launch a new bond-buying program to hold interest rates on euro-zone sovereign bonds in check. The program, called Outright Monetary Transactions (OMTs), allows for unlimited ECB purchases of sovereign bonds on the secondary market. The program is to focus on bonds with a period of three years and less.

 "OMTs will enable us to address severe distortions in government bond markets which originate from, in particular, unfounded fears on the part of investors of the reversibility of the euro," Draghi said in a statement. "Hence, under appropriate conditions, we will have a fully effective backstop to avoid destructive scenarios."
The decision to essentially restart the ECB's bond-buying program, which saw the bank amass over €210 billion euros worth of sovereign bonds from heavily indebted euro-zone member states in 2010 and 2011, was not uncontroversial. Particularly Jens Weidmann, head of the German central bank, the Bundesbank, and a prominent member of the ECB Governing Council, has been vocally opposed to such a move.

It's Time to Ask the People What They Think

 

After World War II, the West gave Germany two great gifts. The first gift was democracy; the second gift was being integrated into a Europe of free nations. This also included the overriding vision that one day both gifts could be combined to create a democratic United States of Europe. But there was a lack of determination and strength to accomplish this. To make matters worse, both gifts have suffered from the attempt to use a common currency to integrate Europe. Postwar German democracy has never been in such a sorry state as today. It has been a long time since the peoples of Europe eyed each other with so much mistrust.

That is the current situation. Next week, Germany's Federal Constitutional Court will issue another ruling on Germany's euro policy. This is not expected to clear the air or fundamentally improve the situation. A court decision cannot accomplish that. But something must happen. We cannot allow both democracy and Europe to go to rack and ruin. Democracy and European integration form the foundations of our country. The problem is that they have come into contradiction with each other. Assuming the debt mania doesn't continue to spiral out of control, it's a fact that democracy impedes a rapid rescue for the euro, while a rapid rescue for the euro undermines democracy.

 Such a contradiction begs a decision. What is more important to the Germans: their democracy or Europe? Or is there a way to reconcile the two, democracy and Europe? It isn't easy. It cannot be done without risks. But there is a way.

Ευρωζώνη και αγορές περιμένουν τις ανακοινώσεις Ντράγκι

 

 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο Μάριο Ντράγκι; Αυτό το ερώτημα πλανάται στην ευρωζώνη αλλά και στις διεθνείς χρηματαγορές ενόψει της σημερινής συνεδρίασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Οι προσδοκίες που έχει δημιουργήσει ο επικεφαλής της ΕΚΤ ως προς την ανάληψη πρωτοβουλιών για τη διάσωση του ευρώ έχουν εντείνει την ανυπομονησία των αγορών.

Οι «εσωτερικές δημοσκοπήσεις» του πρακτορείο Bloomberg μεταξύ των οικονομικών αναλυτών δείχνουν ότι είναι πιθανή μια νέα μείωση του βασικού επιτοκίου στο 0,5%. Όμως το κρισιμότερο ζήτημα είναι η απόφαση της Φρανκφούρτης ως προς την αγορά ομολόγων προκειμένου να πέσουν τα επιτόκια δανεισμού Ισπανίας και Ιταλίας.

Ο Ντράγκι βρίσκεται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών καθώς το Βερολίνο δεν συναινεί σε κινήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πληθωριστικές πιέσεις στις οικονομίες της ευρωζώνης και θα συνιστούσαν μια μορφή «αμοιβαιοποίησης» του χρέους των χωρών του Νότου με τις χώρες του Βορρά.

Στην ίδια κατεύθυνση φαίνονται να βρίσκονται και άλλες κεντρικές τράπεζες εκτός της γερμανικής, όπως της Φινλανδίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται η Μαδρίτη και η Ρώμη που επισημαίνουν ότι οι δημοσιονομικές τους προσπάθειες «εκμηδενίζονται» από την αδράνεια της ΕΚΤ καλώντας τον Ντράγκι να παρέμβει με πυροσβεστικό τρόπο στις αγορές ομολόγων.

Is Mario Draghi the saviour of the eurozone?

After just 10 months in the job, the 64-year-old head of the European Central Bank has by turns impressed, disappointed and perplexed the markets

Another day, another chance to save the world. It is not without reason that Mario Draghi, president of the European Central Bank, is dubbed Super Mario.

He has a breadth of experience few central bankers can boast, spanning academia, government, the private sector and regulatory bodies. Educated at the prestigious US university MIT, he has taught at Harvard and is one of Europe's best economic minds. A stint at the World Bank in the eighties was followed by a job as director general of the Italian treasury. He then moved into the private sector, joining Goldman Sachs for five years; before taking on the thankless task as governor of the Bank of Italy, where he was credited with helping steer Italy's debt-ridden economy through the crisis without requiring financial assistance. Most recently, he impressed as head of the Financial Stability Board (FSB), a global bank regulator that drafted the Basel III agreement – the new regulatory framework for banks and other financial institutions.
His time in the US, in particular, is said to have influenced him, driving him to act early rather than take the German wait-and-see attitude that has often prevailed in Europe. He is said to be a good delegator, giving other members of the ECB governing board weighty roles and then letting them get on with it. Where his predecessor, Jean-Claude Trichet was known for being rigid and domineering, Draghi is applauded for encouraging discussion. Notably, ECB colleagues refer to Draghi as Mario, whereas Trichet was always Trichet.

Merkel pledges Bundesbank chief support-sources

(Reuters) - German Chancellor Angela Merkel has pledged her support for Bundesbank chief Jens Weidmann in the debate over the role of the European Central Bank (ECB), sources at a meeting of Merkel and leading German conservatives said on Wednesday.

Weidmann opposes the ECB's plans to buy debt of euro zone countries with high borrowing costs, saying that plan cannot replace economic reforms.
Germany's Bild reported last week Weidmann had threatened to resign over the plan, but had been dissuaded by the German government.

Η Λερναία Υδρα του χρέους

 

 

Το τέλος της λεγόμενης δημιουργικής οκταετίας (1956-1963) των κυβερνήσεων Καραμανλή, παραμονές συνδέσεως της Ελλάδας με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, συνέπεσε με μία ακόμη προσπάθεια της χώρας να αναζητήσει ερείσματα τόσο στις χρηματοπιστωτικές αγορές και στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων όσο και στους εταίρους της εντός των κόλπων της νατοϊκής συμμαχίας. Η αναμενόμενη έξωθεν βοήθεια ωστόσο μετατράπηκε σε εφιάλτη, αφού ο συνασπισμένος αγγλοσαξονικός άξονας έθεσε αιφνιδιαστικά, με αφορμή το ελληνικό αίτημα, ζήτημα διευθέτησης του Δημόσιου Χρέους της χώρας από εποχής δανείων της Ανεξαρτησίας!

Το 1963, σύμφωνα με έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, το Δημόσιο Χρέος διακρίνεται «αναλόγως του χρόνου συνάψεως των διαφόρων δανείων, εις προπολεμικόν και μεταπολεμικόν, αναλόγως δε της πηγής δανειοδοτήσεως, εις εξωτερικόν και εσωτερικόν». Το ανεξόφλητο κεφάλαιο του εξωτερικού, ομολογιακού και μη ομολογιακού, σύμφωνα πάντοτε με την ίδια έκθεση, το 1963 ανήρχετο σε 67.388.341 δολάρια ΗΠΑ ή 30.718.841 λίρες Αγγλίας. Σε αυτό δεν υπολογίζονταν η κατά τη Συμφωνία Καφαντάρη - Μολλώφ οφειλή της Ελλάδας προς τη Βουλγαρία, το Κρητικό Δάνειο και η οφειλή της Ελλάδας λόγω συμμετοχής της στο Δημόσιο Οθωμανικό Χρέος, σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάννης. 

 

China: New hope, or more debt?

China's vast manufacturing sector has shrunk for a tenth straight month [Photo: Reuters]

China's economy is slowing, local authorities are piling on debt and banks are setting aside more money as loans sour.
The economy could slow below the government's target of 7.5 per cent. Anywhere else, such growth would be to die for, but for China anything below seven per cent could see millions joining the jobless - a prospect that could lead to social unrest.
What's the solution? More stimulus or allowing the yuan to depreciate against the dollar.
China has announced a total of 8tn yuan ($1.26tn) of "stimulus projects" to try to boost confidence in an economy that appears to be cooling faster than expected.

Οι ΗΠΑ θα χαρίσουν στην Αίγυπτο 1 δισ. δολάρια

 

Δεκαέξι μήνες μετά την αρχική της δέσμευση ότι θα βοηθήσει την αιγυπτιακή οικονομία, η κυβέρνηση Ομπάμα ετοιμάζεται να υπογράψει συμφωνία με τη νέα κυβέρνηση του Καΐρου για παραγραφή μέρους του χρέους της χώρας, ύψους 1 δισ. δολαρίων.

Οι προσπάθειες της Ουάσιγκτον, που είχαν καθυστερήσει λόγω της πολιτικής αναταραχής στην Αίγυπτο, αλλά και εξαιτίας των δισταγμών της αμερικανικής κυβέρνησης, εντάθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει το φάσμα της απώλειας επιρροής προς όφελος του Πεκίνου.

Εκτός από τη συμφωνία παραγραφής χρέους, η Ουάσιγκτον εξέφρασε την πρόθεσή της να στηρίξει το αίτημα της Αιγύπτου για χορήγηση δανείου ύψους 4,8 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ. Την περασμένη εβδομάδα, η αμερικανική κυβέρνηση απέστειλε την πρώτη από δύο αντιπροσωπείες, με αποστολή τη ρύθμιση των λεπτομερειών γύρω από την παραγραφή, αλλά και την προσφορά δανειακών εγγυήσεων και χρηματοδοτήσεων ύψους 375 εκατ. δολαρίων για Αμερικανούς επιχειρηματίες, που επιθυμούν να επενδύσουν στην Αίγυπτο.