Στα τέλη Οκτωβρίου, οι ΗΠΑ ξεχώρισαν τη Γερμανία ως μια απειλή για την παγκόσμια οικονομία. Το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε μια ανακοίνωση στην οποία επισήμαινε ότι το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας –τώρα περίπου στο 7% του ΑΕΠ- επιβάλλει μια «αποπληθωριστική προκατάληψη για την ευρωζώνη καθώς επίσης και για την παγκόσμια οικονομία». Δύο εβδομάδες αργότερα η Κομισιόν υποσχέθηκε να επανεξετάσει το πλεόνασμα της Γερμανίας στο πλαίσιο της «διαδικασίας υπερβολικού πλεονάσματος». Πολλοί Γερμανοί πολιτικοί και επιχειρηματίες γρήγορα απέρριψαν αυτές τις παρεμβάσεις, ισχυριζόμενοι ότι το πλεόνασμα είναι κυρίως με τον υπόλοιπο κόσμο, όχι με την ευρωζώνη, επομένως δεν επηρεάζει την περιφέρεια, ότι το πλεόνασμα αντανακλά την ανταγωνιστικότητα της χώρας, και ότι ο αποπληθωρισμός στην περιφέρεια της ευρωζώνης είναι θετικός καθώς δείχνει ότι οι οικονομίες αυτές (και ως εκ τούτου η νομισματική ένωση στο σύνολό της) γίνεται πιο ανταγωνιστική. Κάνουν λάθος και στα τρία.

Κανένας δεν αμφισβητεί την ανταγωνιστικότητα του γερμανικού μεταποιητικού τομέα, αλλά ο κύριος λόγος που το εξωτερικό πλεόνασμα της χώρας έχει αυξηθεί περαιτέρω (παρά την υποτονική ζήτηση για τις γερμανικές εξαγωγές από μια υφεσιακή Ευρώπη), είναι η αδυναμία της εσωτερικής ζήτησης στη Γερμανία: αυξήθηκε μόλις 0,8% το τελευταίο έτος, παρά την πολύ χαμηλή ανεργία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Γερμανία κάνει πολύ λίγα για να παράσχει οποιοδήποτε κίνητρο αντιστάθμισης έναντι της λιτότητας, και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που πλήττουν τη ζήτηση στην περιφέρεια της ευρωζώνης, καθιστούν την προσαρμογή στο νότο όλο και πιο δύσκολη να επιτευχθεί.
Κανένας δεν αμφισβητεί την ανταγωνιστικότητα του γερμανικού μεταποιητικού τομέα, αλλά ο κύριος λόγος που το εξωτερικό πλεόνασμα της χώρας έχει αυξηθεί περαιτέρω (παρά την υποτονική ζήτηση για τις γερμανικές εξαγωγές από μια υφεσιακή Ευρώπη), είναι η αδυναμία της εσωτερικής ζήτησης στη Γερμανία: αυξήθηκε μόλις 0,8% το τελευταίο έτος, παρά την πολύ χαμηλή ανεργία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Γερμανία κάνει πολύ λίγα για να παράσχει οποιοδήποτε κίνητρο αντιστάθμισης έναντι της λιτότητας, και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που πλήττουν τη ζήτηση στην περιφέρεια της ευρωζώνης, καθιστούν την προσαρμογή στο νότο όλο και πιο δύσκολη να επιτευχθεί.