Κεραυνοί για τις φήμες μετατροπής της Αγ. Σοφίας σε τζαμί

Τα πυρά της εφημερίδας «Hurriyet» συγκέντρωσε το φημολογούμενο σχέδιο της κυβέρνησης του Ταγίπ Ερντογάν για την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τεμένους.

Ο αρθρογράφος της «Hurriyet» διερωτάται αν έφεραν το θέμα της Αγ. Σοφίας στην επιφάνεια οι γκιουλενιστές για να πλήξουν την κυβέρνηση

Ο αρθρογράφος Ερτουγρούλ Οζκιόκ αναρωτιέται εάν ευσταθούν οι φήμες και μάλιστα ότι οι γκιουλενιστές έχουν επαναφέρει το θέμα στην επιφάνεια προκειμένου να φέρουν την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση. Στη συνέχεια κατακεραυνώνει όσους επιδιώκουν κάτι τέτοιο: «Φίλοι μου, η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται στα χέρια των Τούρκων εδώ και 560 χρόνια. Η Αγία Σοφία έχει γίνει ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της χώρας για 90 χρόνια.

Δημοψήφισμα υπό πολεμικό κλίμα την Κυριακή στην Ουκρανία

Οι φιλορώσοι αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας προετοιμάζουν με εντατικούς ρυθμούς το δημοψήφισμα που πρόκειται να διεξαχθεί αύριο με το ερώτημα της ανεξαρτησίας, την ίδια ώρα που οι ουκρανικές δυνάμεις ασφαλείας συνεχίζουν τις επιχειρήσεις τους μετά τις πολύνεκρες συγκρούσεις που σημειώθηκαν την Παρασκευή στη Μαριούπολη.

• 5

Ο αυτοανακηρυχθείς δήμαρχος του Σλαβιάνσκ και ηγέτης των φιλορώσων αυτονομιστών, Βιάτσεσλαβ Πονομάριοφ, με το ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος ανά χείρας.

Η πόλη αυτή της νοτιοανατολικής Ουκρανίας υπήρξε το θέατρο σφοδρών συγκρούσεων, κυρίως όταν μια ομάδα περίπου 60 ατόμων, οπλισμένων με αυτόματα όπλα, εξαπέλυσε επίθεση στην έδρα της τοπικής αστυνομίας. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκαν 20 από τους επιτιθέμενους και ένας αστυνομικός, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών της Ουκρανίας Αρσέν Αβάκοφ.

Bad company: Γιατί η Δύση είναι αδύναμη απέναντι στην Ρωσία

Η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προσέρχεται σε συνεδρίαση την κάτω βουλή στο Βερολίνο, στις 20 Μαρτίου 2014. (Fabrizio Bensch / Reuters)

Κατά την διάρκεια των τελευταίων ημερών, καθώς η Ρωσία αποδείχθηκε απρόθυμη να ανταποκριθεί στους όρους τής συμφωνίας τής Γενεύης (τής 17ης Απριλίου) για την Ουκρανία, τα Δυτικά έθνη καταδίκασαν πιο ηχηρά την χώρα. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, κατηγόρησε τη Μόσχα για «αντιπερισπασμό, παραπλάνηση και αποσταθεροποίηση [2]» επειδή υποστήριξε τους εθνοτικούς Ρώσους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, το G-7 (πρώην G-8, προτού η Ρωσία αποβληθεί νωρίτερα φέτος) επέπληξε την χώρα επειδή δεν ανέλαβε «συγκεκριμένες δράσεις για την στήριξη της συμφωνίας τής Γενεύης [3]» και απείλησε να επιβάλει πρόσθετες κυρώσεις, οι οποίες, σύμφωνα με τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών William Hague, θα ήταν «πιο εκτεταμένες [4]» από οποιεσδήποτε άλλες.

What Does Russia Really Want?

As Ukraine continues the downward descent into violent crisis this week, Russian President Vladimir Putin continues to baffle the world’s leaders. On 7 May, Putin spoke publicly about Ukraine, leaving everyone guessing at his intentions in urging pro-Russian separatists in Ukraine’s east to postpone referendums they were planning to hold this weekend.

There is a purposeful confusion coming out of Moscow, as Putin openly supported upcoming presidential elections in Ukraine to be held on 25 May, while the Russian foreign minister has harshly criticized the elections. There is no foreign leader today who can go to mental bat with Putin.

Addressing social problems should be at the heart of Europe’s economic strategy - a social revolt could well undo globalisation and undermine the basis of our prosperity

 

The priorities for European economic policy in the last few years have been to calm the sovereign debt crisis and to address the fragmentation of the financial system. But a bigger threat is stalking Europe: the risk of permanent social fragmentation that might well turn into a revolt against the political elites and end the support for European integration, open and global markets and the euro. Trust in the EU and for national governments has dropped almost everywhere since 2008, most dramatically in Cyprus, Spain, Greece and Portugal. A great majority of people – 80% according to Eurobarometer – also believe that poverty has increased in their own country. More than 6 million jobs have been lost in the EU since 2008 and material deprivation has increased substantially in the hardest hit countries, especially among the young. 

Η Ιταλία και η κοινή ενεργειακή πολιτική

Με την ευκαιρία της δεύτερης παπικής αγιοποίησης και της επίσκεψής του στη Ρώμη, ο Πολωνός πρωθυπουργός Donald Tusk είχε μια διμερή συνάντηση με τον πρωθυπουργό Matteo Renzi. Οι δυο τους συζήτησαν για την ουκρανική κρίση και την ενεργειακή ασφάλεια στην ΕΕ, με επίκεντρο την πρόσφατη πολωνό-γαλλική πρόταση για μια ενεργειακή ένωση.



Το εν λόγω project αποτελεί μια σημαντική αφορμή για περαιτέρω συζητήσεις μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρώπης, μια συζήτηση που έχει αργήσει πολύ και της οποίας το επείγον καθεστώς έχει αναδειχθεί από την ουκρανική κρίση.

ΚΕΠΕ: εκτίναξη άνω του 23% του λαθρεμπορίου τσιγάρων στην Ελλάδα το 2013

Θα ξεπεράσει το 23% το λαθρεμπόριο τσιγάρων στην Ελλάδα το 2013 έναντι 17,2% επί των συνολικών πωλήσεων που ήταν η έκταση του φαινομένου το 2012. Αυτές είναι οι νέες αναθεωρημένες εκτιμήσεις από το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), το οποίο επίσης έχει υπολογίσει ότι μέσα από την έξαρση του λαθρεμπορίου έχουν δημιουργηθεί τουλάχιστον 4.000 αδήλωτες θέσεις εργασίας στο παρεμπόριο λαθραίων τσιγάρων τα τελευταία χρόνια και παράλληλα έχουν χαθεί 2.000 θέσεις εργασίας στο λιανεμπόριο μόνο για το έτος 2012. Μόνο για το 2013 το κράτος έχασε πάνω από 700 εκατ. ευρώ από το λαθρεμπόριο τσιγάρων, εκτιμούν οι καπνοβιομηχανίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.

Το μεγαλύτερο λάθος τού NATO: Ξέφυγε από την βασική αποστολή του – και ο κόσμος πληρώνει το τίμημα

Για 20 χρόνια, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας καθοδηγούντο από τέσσερις λανθασμένες στρατηγικές υποθέσεις. Πρώτον, οι Δυτικοί ηγέτες υπέθεταν ότι η Ρωσία είχε γίνει μια καλοπροαίρετη δύναμη και ότι, ως εκ τούτου οι διακρατικές απειλές για την ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν αποτελούσαν πλέον αιτία ανησυχίας. Δεύτερον, επειδή η βασική αποστολή τού ΝΑΤΟ – η συλλογική άμυνα - δεν ήταν πλέον ένας καθοριστικός λόγος για να κρατηθεί ενωμένη η συμμαχία, οι ηγέτες υποστήριξαν ότι το ΝΑΤΟ χρειάζεται να πάει «έξω από την περιοχή του ή να κλείσει» (“out of area or out of business”). Κατά συνέπεια, το ΝΑΤΟ διεύρυνε τον αριθμό των μελών του και ανέλαβε μια σειρά νέων παγκόσμιων αποστολών. Τρίτον, οι δυτικοί ηγέτες υπέθεσαν ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ δεν θα προκαλούσε αντίδραση από την Ρωσία. Πίστευαν την δική τους ρητορική σχετικά με την καλοπροαίρετη φύση τής επέκτασης του ΝΑΤΟ, και υπέθεσαν ότι και η Μόσχα θα το έβλεπε επίσης με αυτόν τον τρόπο. Τέταρτον, πίστευαν ότι η συμμαχία θα είναι επιτυχής κατά την εκτέλεση των στρατιωτικών και σταθεροποιητικών αποστολών σε απομακρυσμένες περιοχές όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ και η Λιβύη.

What is wrong with German foreign policy?

During the euro crisis, Germany has become Europe’s unquestioned leader on economic policy-making. Both the strength of its economy and the demands of others for its money have given Germany a pre-eminent role. In foreign and security policy, Britain and France have generally set the EU agenda. The Ukraine crisis, however, may allow Germany to lead in this field, too. Germany has a special relationship with Russia, geographical proximity to Ukraine and strong economic ties with both. Meanwhile France is busy with two wars in Africa, and Britain is constrained by its europhobic domestic debate, as well as its post-Afghanistan, post-Iraq fear of foreign entanglements. 



Nevertheless Germany will not emerge as a leader of EU foreign policy unless it overcomes some of the weaknesses that hold it back. President Joachim Gauck (pictured) identified two specific problems in an important speech to the Munich Security Conference on January 30th: Germany has tended to evade some of the responsibilities that other Western powers have borne; and it suffers from a dearth of strategic thinking. Gauck did not refer directly to a third problem: in Germany, foreign policy is more commercially-driven than in some EU countries. 

Borderlands: The New Strategic Landscape

I will be leaving this week to visit a string of countries that are now on the front line between Russia and the European Peninsula: Poland, Slovakia, Hungary, Romania, Serbia and Azerbaijan. A tour like that allows you to look at the details of history. But it is impossible to understand those details out of context. The more I think about recent events, the more I realize that what has happened in Ukraine can only be understood by considering European geopolitics since 1914 -- a hundred years ago and the beginning of World War I.

In The Guns of August, Barbara Tuchman wrote a superb and accurate story about how World War I began. For her it was a confluence of perception, misperception, personality and decisions. It was about the leaders, and implicit in her story was the idea that World War I was the result of miscalculation and misunderstanding. I suppose that if you focus on the details, then the war might seem unfortunate and avoidable. I take a different view: It was inevitable from the moment Germany united in 1871. When it happened and exactly how it happened was perhaps up to decision-makers. That it would happen was a geopolitical necessity. And understanding that geopolitical necessity gives us a framework for understanding what is happening in Ukraine, and what is likely to happen next.