Αλλάζει τον τόνο της η Merkel για την Κίνα

Με την πρώτη ματιά, η έβδομη επίσκεψη της Καγκελαρίου Angela Merkel στην Κίνα ήταν συνηθισμένη. Οι συνήθεις συμφωνίες έκλεισαν, για παράδειγμα, η Volkswagen και η κρατική Κινεζική εταίρος της FAW συμφώνησαν να κατασκευάσουν δύο νέα εργοστάσια συναρμολόγησης στις πόλεις της ανατολικής ακτής Τιενζίν και Τσινγκτάο. Συνοδευόμενη από τη συνήθη αντιπροσωπεία των επιχειρηματιών, η Merkel επισκέφτηκε την Τσενγκντού, την πρωτεύουσα της νοτιο-δυτικής επαρχίας του Σετσουάν και επισκέφθηκε ένα υπάρχον εργοστάσιο παραγωγής της Volkswagen στην περιοχή. Η κινεζική κυβέρνηση προωθεί την Τσενγκντού ως ένα σημαντικό κομβικό σημείο για επενδύσεις και ως κατέχουσα ηγετική θέση στην αστικοποίηση. Οι γερμανικές εταιρείες, όπως η Volkswagen φαίνεται να πιστεύουν ότι μπορούν να επωφεληθούν και να επαναλάβουν στην ενδοχώρα την επιτυχία που είχαν στις ακτές.

Στα χέρια του ISIS ραδιενεργά υλικά από τη Μοσούλη

Ραδιενεργά υλικά, που βρίσκονταν σε εργαστήρια του Πανεπιστημίου της Μοσούλης, στο Βόρειο Ιράκ, έπεσαν στα χέρια των ισλαμιστών ανταρτών της οργάνωσης ISIS που κατέλαβαν την πόλη πριν από ένα μήνα, γεγονός που προκάλεσε ανησυχία στη διεθνή κοινότητα. Με επιστολή του στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ο πρέσβης του Ιράκ στα Ηνωμένα Εθνη, Μοχάμεντ Αλι Αλχακίμ, γνωστοποίησε ότι οι ισλαμιστές αφαίρεσαν γύρω στα 40 κιλά ραδιενεργού υλικού από τα πανεπιστημιακά εργαστήρια. «Τρομοκρατικές οργανώσεις απέκτησαν τον έλεγχο ραδιενεργών υλικών σε σημεία που αποσπάστηκαν από τον έλεγχο του κράτους», αναφέρει στην εν λόγω επιστολή ο Ιρακινός διπλωμάτης.

• 

Ιρακινός πρόσφυγας από τη Μοσούλη πλησιάζει στον προορισμό του, την κουρδική πόλη Αρμπίλ, σε μια προσπάθεια να διαφύγει από το ISIS.

Με χθεσινή ανακοίνωσή της, η αρμόδια υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, η οποία εδρεύει στη Βιέννη, διαβεβαιώνει ότι τα απολεσθέντα υλικά είναι «χαμηλής περιεκτικότητας» και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Το όχι και τόσο κρυφό όπλο τής Χαμάς

Μέλη τής ένοπλης πτέρυγας της Χαμάς, στην Γάζα στις 3 ιουλίου 2014. (Mohammed Salem / Courtesy Reuters)

Σύντομα αφότου τρεις Ισραηλινοί έφηβοι απήχθησαν τον περασμένο μήνα, Ισραηλινοί αξιωματούχοι διέρρευσαν στον Τύπο το όνομα του επιχειρησιακού διοικητή τής Χαμάς, που πιστεύεται ότι είναι πίσω από την πρόσφατη αύξηση του αριθμού των σχεδίων απαγωγής. Ήταν κάτι το οικείο για όσους παρακολουθούν στενά την Χαμάς: ο Salah al-Arouri, ένας παλιός επιχειρησιακός τής Χαμάς, από την Δυτική Όχθη, ο οποίος ζει ανοιχτά στην Τουρκία. Τώρα, με τα πτώματα των αγοριών να έχουν βρεθεί και τις κηδείες τους να έχουν τελεστεί, οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας συνεχίζουν να κυνηγούν τους δύο πράκτορες της Χαμάς που έχουν βάση στην Χεβρώνα και οι οποίοι πιστεύεται ότι πραγματοποίησαν το σχέδιο. Ωστόσο, οι παρατηρητές και οι εμπειρογνώμονες είναι σίγουροι ότι τελικά θα καταλήξουν στον Arouri, ο οποίος υπήρξε το πρόσωπο κλειδί πίσω από τις προσπάθειες της Χαμάς να ανανεώσει το τρομοκρατικό δίκτυο της οργάνωσης στην Δυτική Όχθη.

Το Ισραήλ ετοιμάζει πολεμική επιχείρηση στη Γάζα

Η απειλή μιας μεγάλης κλίμακας πολεμικής επιχείρησης, ανάλογης με εκείνη του τρομερού χειμώνα του 2008-2009, πλανάται πάνω από την παλαιστινιακή Λωρίδα της Γάζας. Το ενδεχόμενο αυτό αναγνώρισαν χθες ως ρεαλιστικό εκπρόσωποι της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία έδωσε το «πράσινο φως» για την επιστράτευση 40.000 εφέδρων, ενόψει πιθανής εισβολής χερσαίων δυνάμεων.

• 

Εκρηξη έπειτα από επιδρομή ισραηλινού αεροπλάνου στην πόλη της Ράφα.

Η χθεσινή ημέρα ήταν η πιο αιματηρή από την τελευταία ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς –που κυβερνά την περιοχή– τον Νοέμβριο του 2012. Μέσα σε λίγες ώρες, 15 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και άλλοι 100 τραυματίστηκαν από βομβαρδισμούς αεροπλάνων και μονάδων πυροβολικού του Ισραήλ σε διάφορα σημεία της Γάζας. Στο πιο πολύνεκρο επεισόδιο, επτά Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 25 τραυματίστηκαν στην πόλη Χαν Γιούνις, όταν πολεμικό αεροσκάφος F-16 ανατίναξε με πύραυλο την κατοικία μιας οικογένειας. Μεταξύ των νεκρών ήταν και δύο παιδιά.

The Inevitability of Foreign Entanglements

The Fourth of July weekend gave me time to consider events in Iraq and Ukraine, U.S.-German relations and the Mexican borderland and immigration. I did so in the context of the founding of the United States, asking myself if America has strayed from the founders' intent with regard to foreign policy. Many people note Thomas Jefferson's warning that the United States should pursue "peace, commerce, and honest friendship with all nations -- entangling alliances with none," taking that as the defining strategy of the founders. I think it is better to say that was the defining wish of the founders but not one that they practiced to extremes.

As we know, U.S. President Barack Obama has said he wants to decrease U.S. entanglements in the world. Ironically, many on the right want to do the same. There is a common longing for an America that takes advantage of its distance from the rest of the world to avoid excessive involvement in the outside world. Whether Jefferson's wish can constitute a strategy for the United States today is a worthy question for a July 4, but there is a more profound issue: Did his wish ever constitute American strategy?

The eurozone's real interest rate problem

When the UK was considering euro membership, former chancellor Gordon Brown suggested five criteria that needed to be met. The first, and arguably most important, concerned interest rates. Specifically, he said economies of the eurozone needed to be sufficiently compatible to live with common eurozone interest rates on a permanent basis. The recent crisis suggests they were not. The main underlying reason is that real interest rates, that is, the interest rates after adjusting for inflation, can diverge quite drastically in a monetary union – and unfortunately in the wrong direction, thereby amplifying boom and bust cycles. This is especially true in a diverse and decentralised monetary union like the eurozone. Fiscal and regulatory policies need to work aggressively against this phenomenon, to ensure countries grow steadily without protracted booms or slumps. Before the crisis, the eurozone clearly failed on this account. Today it continues to do too little to avoid such harmful divergence, which points to a period of low and uneven growth in the eurozone.

The McMahon Line: A hundred years on

On 3rd July 1914 nearly a hundred years ago at Simla, Tibet and India signed the Simla Convention that gave birth to the McMahon Line separating Tibet from India in the eastern sector. Although the Convention recognized that ‘Tibet forms part of Chinese territory’, the then Chinese authorities did not sign the Convention as they objected specifically only to Article 9 of the said Convention that laid down the boundaries between Inner and Outer Tibet. Other than that the Chinese Authorities made it amply clear, on several occasions, that they did not object to any other Article, including that which showed the McMahon Line.

From the time of the signing of the Simla Convention on 3rd July 1914 till 23rd January 1959 when PM Zhou wrote a letter to Nehru, the Chinese never raised any formal objections to the McMahon Line; although they had many opportunities to do so. What then were Zhou’s main objections?

Οι αλλαγές στη Μέση Ανατολή και η Τουρκία

Η απαγωγή περίπου 80 Τούρκων πολιτών στο Ιράκ –διπλωμάτες, οι οικογένειές τους, και οδηγοί φορτηγών- από μαχητές και συνεργάτες του Ισλαμικού Κράτους (IS, προηγουμένως γνωστό ως ISIS, Islamic State of Iraq and Syria), συμβολίζει τους μεγάλους εν δυνάμει κινδύνους της τρέχουσας αναταραχής στη Μέση Ανατολή για την ασφάλεια, την οικονομία και τις εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας, καθώς και την περιφερειακή της επιρροή. Η απαγόρευση που επιβλήθηκε στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφορικά με την κάλυψη της κρίσης των ομήρων, ακόμη κι αν θα βοηθούσε στην απελευθέρωση ορισμένων εκ των απαχθέντων, κάνει λίγα για να κρύψει αυτές τις αρνητικές συνέπειες.



Ενώ η έμφαση της Τουρκίας στην εξωτερική της πολιτική τα τελευταία χρόνια οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην αμφισβήτηση του status quo ή τουλάχιστον στην άσκηση κριτικής, η κατάληψη της Μοσούλης από την IS ήταν άλλη μία υπενθύμιση ότι η Τουρκία έχει πολλά να χάσει από αποσταθεροποιητικές διαδικασίες στην περιοχή. Η μεγαλύτερη οικονομική αλληλεξάρτηση της Τουρκίας με τα κράτη της Μέσης Ανατολής, καθώς και οι αυξημένες ενεργειακές της ανάγκες, μεταφράζεται σε μικρή ανοχή για εξελίξεις που κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσουν σε μια κατακόρυφη μείωση του περιφερειακού εμπορίου (που θα προστεθεί στις ήδη κλειστές διόδους στη Συρία) και σε αύξηση των ενεργειακών τιμών. Το Ιράκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά εξαγωγών για την Τουρκία μετά από τη Γερμανία, και εκτιμάται ότι το ένα τέταρτο αυτού του εμπορίου και ακόμη περισσότερο, θα επηρεαστεί εάν συνεχιστούν οι μάχες στο Ιράκ. 9.000 Τούρκοι εργαζόμενοι έχουν ήδη φύγει από το Ιράκ και από τα 2.000 φορτηγά που συνήθιζαν να περνάνε καθημερινά μέσω της πύλης Habur μεταφέροντας αγαθά από την Τουρκία στο Ιράκ, τώρα περνάνε μόλις 1.000. Ο φόβος της διάσπασης του Ιράκ επίσης έρχεται να προστεθεί στο τουρκικό δίλημμα για το εάν θα επιτρέψει την συνεχιζόμενη ροή πετρελαίου στον αγωγό από το Βόρειο Ιράκ στην Τουρκία, ακολουθώντας μια συμφωνία μεταξύ Έρμπιλ και Άγκυρας, αλλά χωρίς την συγκατάθεση της Βαγδάτης. Κατά πάσα πιθανότητα η Τουρκία δεν θα σταματήσει τη ροή πετρελαίου, αλλά καθώς ο αγωγός είναι κρίσιμος για τους Ιρακινούς Κούρδους, και περιλαμβάνεται στις περίπλοκες εκτιμήσεις για το εάν θα διακηρύξουν την ανεξαρτησία τους, η Τουρκία ίσως πρέπει να επανεξετάσει τις πολιτικές της.

Πρωτογενές πλεόνασμα 1,2 δισ. ευρώ το πρώτο 5μηνο

Πρωτογενές πλεόνασμα 1,2 δισ. ευρώ κατέγραψε ο προϋπολογισμός της Γενικής Κυβέρνησης στο πεντάμηνο Ιανουαρίου-Μαίου 2014, έναντι πρωτογενούς ελείμματος 1,6 δισ. ευρώ που είχει σημειωθεί πέρσι στο ίδιο διάστημα. Αυτό προκύπτει απο τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, ενώ στο πεντάμηνο οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τρίτους κατέγραψαν πολύ μικρή μείωση απο τον Απρίλιο στον Μάιο του 2014.



Συγκεκριμένα, απο 5,2 δισ. που ήταν τον Απρίλιο του 2014 οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις και οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων, υποχώρησαν στα 5,1 δισ. Ωστόσο, σε σχέση με τις αρχές του έτους, οι υποχρεώσεις είναι αυξημένες καθώς τον Δεκέμβριο του 2013 είχαν κλείσει στα 4,6 δισ. Να σημειωθεί επίσης ότι απο τα στοιχεία του ΓΛΚ προκύπτει ότι το Δημόσιο παρείχε νέες εγγυήσεις ύψους 7,3 δισ. ευρώ στον Ιανουάριο-Μάιο 2014, ενώ στο ίδιο διάστημα είχαν καταπέσει εγγυήσεις ύψους 5,05 εκ. ευρώ.

Σταθερό κράτος: Το καθεστώς τού Σίσι αρχίζει να παίρνει μορφή

Ένα χρόνο αφότου ο στρατός τής Αιγύπτου καθαίρεσε τον πρόεδρο Mohamed Morsi, ένα νέο καθεστώς αρχίζει επιτέλους να παίρνει μορφή. Επικεφαλής του είναι ο απόστρατος στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, ο στρατιωτικός διοικητής που ανέτρεψε τον Morsi πέρυσι στις 3 Ιουλίου. Εξελέγη πρόεδρος με 97% των ψήφων στις εκλογές τού Μαΐου, οι οποίες, αν και πιθανότατα είναι τεχνικώς καθαρές, δύσκολα αποτελούσαν έναν πραγματικό διαγωνισμό. Στο κάτω-κάτω, τα πιο αποτελεσματικά αντιπολιτευτικά κινήματα είχαν ήδη συνθλιβεί.

Η αστυνομία ασφαλίζει έναν δρόμο στην διάρκεια των προεδρικών εκλογών τον Μάιο φέτος. (Mohamed Abd El Ghany / Courtesy Reuters)

Σε διάφορες ομιλίες και συνεντεύξεις, ο Σίσι περιέγραψε την αποστολή του ως την επιδιόρθωση μιας οικονομίας που καταστράφηκε από τρία χρόνια αναταραχής, την αποτροπή τής Μουσουλμανικής Αδελφότητας του Morsi από το να ξανασυγκροτηθεί, και την «αποκατάσταση του κύρους [1] τού αιγυπτιακού κράτους». Η τελευταία φράση είναι το κλειδί. Μέσα ενημέρωσης και αξιωματούχοι την έχουν χρησιμοποιήσει επανειλημμένα από το 2011 για να θρηνήσουν την λαϊκή περιφρόνηση των Αρχών: Ακτιβιστικές διαμαρτυρίες που έκλεισαν το Κάιρο μερικές φορές για ημέρες, αναταραχές των εργαζομένων, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, και μικροπωλητές που παραβιάζουν τα περιουσιακά στοιχεία τού κράτους. Μόνο ένα κράτος έτοιμο να ασκήσει εξουσία ανελέητα μπορεί να κρατήσει την Αίγυπτο σε κίνηση, πηγαίνει αυτή η λογική. «Αυτός που φοβάται δεν μπορεί να κυβερνήσει», δήλωσε ο Σίσι κατά την πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου [2]. «Δεν υπάρχει χώρος για τρεμάμενα χέρι». Ο στρατάρχης είπε αλλού [3] ότι η «πραγματική δημοκρατία» μπορεί να χρειαστεί να περιμένει 20 με 25 χρόνια, και ότι οι τουρίστες, ζωτικής σημασίας για την οικονομία, δεν θα έρχονταν ποτέ [4] σε μια χώρα με τέτοιες ανεξέλεγκτες διαδηλώσεις.