Μεταχειρισμένα βαρέλια πετρελαίου σε εγκατάσταση αποθήκευσης στο Σιάτλ, στην Ουάσιγκτον, 12 Φεβρουαρίου 2015. (Jason Redmond / Courtesy Reuters)
Η συζήτηση για το αν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στο εξωτερικό εξυπηρετούνται καλύτερα από την σκληρή δύναμη –με μέσα καταναγκασμού, όπως είναι η στρατιωτική δύναμη- ή την ήπια ισχύς -λιγότερο επιθετικά μέσα πειθούς, όπως είναι η διπλωματία, η οικονομική βοήθεια κι η προπαγάνδα- είναι αιώνια. Από τότε που έγινε πρόεδρος, ο Μπαράκ Ομπάμα έχει δώσει έμφαση στην ήπια ισχύς, υποδηλώνοντας ότι η υπερβολική στήριξη στην στρατιωτική δύναμη έχει αποξενώσει πολλούς από τους φίλους και συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών χωρίς να αποφέρει ιδιαίτερο κέρδος. Αλλά πολλοί Ρεπουμπλικάνοι, ακόμη κι ορισμένοι Δημοκρατικοί, τον κατηγορούν για υπερδιόρθωση και, στην συνέχεια, πρόσκληση κακών συμπεριφορών από ανθρώπους όπως ο Μπασάρ αλ-Άσαντ της Συρίας και ο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας. Παρ’ όλες τις κατηγορίες τους, τα δύο μέρη, στην πραγματικότητα, έρχονται να ασπαστούν μια ενδιάμεση προσέγγιση –αυτό που μπορεί να ονομαστεί καλύτερα «ενεργειακή δύναμη».

