Λαϊκό δικαστήριο; Η Παλαιστινιακή Αρχή συμμετέχει στο Δικαστήριο της Χάγης

Στις 31 Μαρτίου, η Παλαιστίνη αποδέχθηκε την δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου -ή, με άλλα λόγια, το ΔΠΔ δέχεται ότι η Παλαιστίνη αποδέχεται την δικαιοδοσία του. Αυτή η δυσκολότερη διατύπωση φαίνεται πιο ακριβής, δεδομένου ότι το σημαντικότερο δεν είναι η δονκιχωτική προσπάθεια της Παλαιστίνης να ενταχθεί στο Δικαστήριο της Χάγης, αλλά το γεγονός ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αναγνωρίζει αυτήν της την δυνατότητα.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστίνης, Riad al-Malki, αποχωρεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, τον Αύγουστο του 2014. (Toussaint Kluiters / Courtesy Reuters)

Οι αξιώσεις της Παλαιστίνης για απόκτηση κρατικής υπόστασης δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι η Παλαιστίνη διεκδικεί πλέον (και καταφέρνει να κατακτήσει) την ένταξή της σε διεθνείς οργανισμούς. Καθώς η Παλαιστίνη, όμως, εξακολουθεί να έχει ελάχιστες ιδιότητες πραγματικού κράτους, η τάση αυτή υπόσχεται πληθώρα αναταραχών και προβλημάτων -τόσο για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και το Ισραήλ, όσο και για την ίδια την Παλαιστίνη. Κι αυτό αποτελεί υπενθύμιση ότι σε έναν κόσμο κρατών, το ζήτημα της κρατικής υπόστασης έχει σημασία. Για τους Παλαιστίνιους, η κρατική υπόσταση είναι μια αυταπάτη που αξίζει να έχουν, κι ένα πρόβλημα που αξίζει να δημιουργήσουν.

Νίκη για όλους η συμφωνία στο Ιράν

Το πλαίσιο μιας συμφωνίας για τα πυρηνικά στο Ιράν στο οποίο κατέληξαν οι διαπραγματευτές στις 2 Απριλίου αποτελεί μια νίκη για όλους τους εμπλεκόμενους, όχι μόνο για τα 8 μέρη που συμμετείχαν, αλλά και για την περιοχή και για τον κόσμο ολόκληρο. Εάν οι λεπτομέρειες συμπληρωθούν μέχρι το πέρας της προθεσμίας της 30ής Ιουνίου και οι αντίπαλοι στην Ουάσιγκτον και στην Τεχεράνη δεν εκτροχιάσουν την  διπλωματία, η τελική συμφωνία θα αποτρέψει το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία και θα θέσει σε εφαρμογή εκτεταμένες διαδικασίες επαλήθευσης με ακόμα μεγαλύτερη έκταση. 



Το πλαίσιο πηγαίνει πολύ πιο πέρα από ό, τι νόμιζα ότι θα ήταν δυνατόν σε αυτό το στάδιο. Θέματα που εμπόδισαν τους διαπραγματευτές να τηρήσουν την τελική προθεσμία στο τέλος Μαρτίου φαίνεται να έχουν ξεπεραστεί. Συγκεκριμένα, αυτά αφορούσαν την επιτρεπόμενη έρευνα και ανάπτυξη προηγμένων συσκευών φυγοκέντρισης, καθώς και στο χρονοδιάγραμμα και την έκταση στην οποία θα αρθούν οι κυρώσεις του ΟΗΕ. Και οι δύο πλευρές έκαναν σημαντικούς συμβιβασμούς. 

Η συμφωνία που αλλάζει τη Μέση Ανατολή

Ο Μπαράκ Ομπάμα ανέβηκε στην εξουσία με την υπόσχεση να αποδεσμεύσει τη χώρα του από τους δύο μεγάλους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, τους οποίους του είχε κληροδοτήσει ο Μπους, και να μεταφέρει το κέντρο βάρους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από τη Μ. Ανατολή στη ζώνη Ασίας - Ειρηνικού, με βασικό μέλημα την αναδυόμενη κινεζική υπερδύναμη.

• 

Ο Ιρανός υπ. Εξωτερικών Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ επευφημείται από πολίτες στην Τεχεράνη κατά την επιστροφή του από τη Λωζάννη. Η επικύρωση της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας τον Ιούνιο θα σημάνει, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, την πλήρη άρση των κυρώσεων, οι οποίες -σε συνδυασμό με τη ραγδαία πτώση της τιμής του πετρελαίου- έχουν επιφέρει βαρύ πλήγμα στην ιρανική οικονομία.

Ωστόσο, για άλλη μία φορά οι συγκυρίες και τα γεγονότα υπερβαίνουν τους σχεδιασμούς των πολιτικών. Είναι ακριβώς η Μ. Ανατολή εκείνη που θα σφραγίσει, κατά τα φαινόμενα, την προεδρία του Ομπάμα, με ορόσημο την ιστορική προσέγγιση ΗΠΑ - Ιράν, καρπός της οποίας υπήρξε η συμφωνία που επετεύχθη στη Λωζάννη, την περασμένη Πέμπτη, για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

HSBC scandals may lead to greater banking regulation

HSBC, a British multinational banking and financial services company and the world’s second largest bank, has come under scrutiny by American and European governments for a range of scandals, ranging from money laundering, to tax evasion, to violating international sanctions against Iran.

A growing chorus of public outrage may prompt criminal prosecution of HSBC executives and spark a new wave of regulations in the financial sector.

Afghanistan and Opium: Ground Realities

As the International Security Assistance Forces (ISAF) reduce their military footprint, Afghanistan faces a threat from illicit narcotics trade that is likely to affect the long-term reconstruction and state building efforts. In the midst of political transition and an unstable security environment, Afghanistan is likely to descend into further chaos due to the illicit activity that funds insurgents, fuels corruption and undermines governance.

Corruption and insecurity in the region have created an environment that is ideal for illegitimate poppy production to expand and fund the insurgent activity (particularly Taliban) in the region. According to Transparency International’s 2014 Corruption Perceptions Index, Afghanistan is the fourth most corrupt country in the world (rank 172nd among 175 countries) marginally ahead of Sudan, North Korea and Somalia, while in World Bank’s 2015 Doing Business Report, it ranks a poor 182nd out of 189 countries. For the past 12 years, Afghan economy has been practically dependent on foreign aid. According to the Ministry of Finance, almost 100 percent of its development budget and 45 percent of its operating budget is externally financed, with the U.S. being the major donor.

Ο κόσμος του χόρτου: Μαθήματα από την νομιμοποίηση της μαριχουάνας σε όλον τον κόσμο

Ένας εργάτης κάνει συγκομιδή φυτών κάνναβης σε φυτεία κοντά στην ισραηλινή πόλη της Ναζαρέτ, στις 28 Μαΐου του 2013. (Amir Cohen / Reuters)

Μέσα σε μια στιγμή, οι συζητήσεις παγκοσμίως σχετικά με την νομοθεσία για την κάνναβη έχουν μετατοπιστεί από το «εάν» στο «πώς». Το 2014, η Ουρουγουάη έγινε η πρώτη χώρα που προέβη σε κατηγορηματική συστηματοποίηση της παραγωγής κάνναβης από τους σπόρους ως την πώληση της. Ποια είναι η προτιμώμενη στρατηγική της; Παραγωγή που ελέγχεται από το κράτος, λέσχες κάνναβης και προσωπική καλλιέργεια. Εν τω μεταξύ, τέσσερις πολιτείες των ΗΠΑ και η περιφέρεια της Κολούμπια έχουν προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση, με το Κολοράντο και την Ουάσιγκτον να έρχονται πρώτοι, και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μην είναι πρόθυμη να παρέμβει. Περισσότερες πολιτείες, ίσως ακόμη κι εκείνη της Καλιφόρνια, φαίνεται να ακολουθούν. Ομοίως, στον υπόλοιπο κόσμο, υπάρχει μια σειρά από ρυθμιστικά συστήματα «γκρίζων ζωνών», συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Ισπανίας. Όλα προσφέρουν ιδέες για το πώς τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και άλλες χώρες, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το «πώς».

Πόσο στρατηγική είναι η σχέση ΕΕ-Ασίας;

Πόσο στρατηγική είναι η σχέση ΕΕ-Ασίας; Πρόκειται για μια επίκαιρη ερώτηση υπό το φως της πρόσφατης  διαμάχης για το αν τα κράτη μέλη της ΕΕ θα ενταχθούν στη νέα Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών (AIIB) και στην οποία, πρόσφατα, προσπάθησε να απαντήσει μια ομάδα διαμορφωτών άποψης και εκπροσώπων της ΕΕ σε μια ομάδα εργασίας του ECFR που συνδιοργανώθηκε στις Βρυξέλλες, ως μέρος του προγράμματος Παγκόσμιας Στρατηγικής του, από κοινού με το  Ίδρυμα Mercator και το Ινστιτούτο Egmont.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στον τρόπο με τον οποίον πρέπει να ασχοληθούν οι Ευρωπαίοι με αυτό που ο Πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Park Geun-hye,  ονόμασε το «Ασιατικό παράδοξο»: Οι Ασιάτες φοβούνται την Κίνα, λόγω της στρατιωτικής ισχύος της, αλλά ταυτόχρονα τους ελκύει για οικονομικούς και εμπορικούς λόγους. Παρά το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν πολύ καλά τα μέσα άσκησης εξωτερικής πολιτικής που διαθέτουν, τα εργαλεία σκληρής ισχύος, όπως οι κυρώσεις και αυτά της ήπιας ισχύος, όπως η αναπτυξιακή βοήθεια, δεν είναι σίγουροι για το πώς να τα χρησιμοποιήσουν στην  Κίνα. Ως εκ τούτου, ορισμένοι από τους συμμετέχοντες υποστήριξαν ότι οι Ευρωπαίοι χρειάζονται μια στρατηγική για να βρουν έναν τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουν και να διαπραγματευθούν με την Κίνα. 

Η ρωσική πρόταση για ΔΕΠΑ και Turkish Stream

Τη στήριξη της Αθήνας ώστε να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί και οδήγησαν στην ακύρωση του αγωγού South Stream ζητάει τώρα η Ρωσία προκειμένου να βρει δίοδο το ρωσικό φυσικό αέριο προς την Ευρώπη. Και φυσικά προσφέρει ανταλλάγματα. Το σχέδιο που, σύμφωνα με πληροφορίες, πρότεινε ο επικεφαλής της Gazprom Aλεξέι Μίλερ στον υπουργό ΠΑΠΕΝ Παναγιώτη Λαφαζάνη και απέσπασε την κατ’ αρχήν στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης, προβλέπει:


1. Tη διέλευση του Τurkish Stream από την Ελλάδα, ο οποίος θα φέρνει το ρωσικό αέριο ώς τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

In the Iran Talks, Does a Missed Deadline Matter?

The Obama administration has slipped past self-imposed deadlines and minced words over red lines before. Although certainly an embarrassment for the White House, another missed deadline in the seemingly never-ending Iran nuclear negotiations — which stretched beyond the latest deadline of March 31 — may not matter much in the end.

From Iran's point of view, it was a deadline to be exploited, not one to fret over. Iranian leaders, including Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei and Foreign Minister Javad Zarif, had expressed misgivings about a framework agreement, insisting that the deal is not done until all core issues are resolved in a final deal. The White House imposed the March deadline to prove to Congress that enough progress was being made to hold off on sanctions. Still, a dodged deadline and a diluted progress report are unlikely to calm dissenters in Congress. Even if a bill calling for additional sanctions in the event of a violation of an agreement makes its way through Congress, it will be vetoed in the Oval Office. Congress overturning that veto is a less likely prospect.

It’s the geopolitics, stupid: Why TTIP matters

A transatlantic free-trade agreement offers geopolitical benefits for the EU and the West. Supporters of a deal should make this point to claim back ground from the anti-TTIP camp.



Proponents of the transatlantic trade and investment partnership between the US and the EU, better known as TTIP, face an uphill struggle. Since negotiations started in 2013, the momentum has been with TTIP’s opponents. In Europe, they have mobilised support on social media, in parliaments and on the streets. Anti-TTIP protests shut down parts of Brussels in December. Nobody is demonstrating in favour of a deal.