Νιώθω μια συμπάθεια για του Γερμανούς. Όχι γιατί συμφωνώ με
την οπτική τους για τα αίτια και το φάρμακο της κρίσης αλλά γιατί η Γερμανική
ελίτ ήταν η μόνη που είχε κατανοήσει τι θα φέρει η ευρώ-εποχή. Γνώριζαν ότι η
νομισματική ένωση δε μπορούσε να επιβιώσει δίχως την πολιτική ένωση. Οι Γάλλοι
αντίθετα εκείνη την περίοδο επιζητούσαν να αποδεσμευτούν από τα δεσμά της
νομισματικής πολιτικής της γερμανικής Bundesbank. Σήμερα, δυο δεκαετίες μετά οι εταίροι βιώνουν ένα
επίπονο μάθημα.
Αναλογιστείτε πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν είχαν
διατηρηθεί τα εθνικά νομίσματα. Τα επιτόκια δανεισμού των χωρών σε κρίση θα
ήταν μάλλον υψηλότερα, οι φούσκες στο στεγαστικό τομέα και τα δημοσιονομικά
ελλείμματα μικρότερα. Όταν θα ξεσπούσε η κρίση τα νομίσματα των χωρών της
περιφέρειας θα υποτιμούνταν έναντι του μάρκου και για όποια ανισορροπία εμφανίζονταν
στις οικονομίες από εκεί και πέρα θα κατηγορούνταν πρόσωπα στο εσωτερικό της
εκάστοτε χώρας.








