Καθώς οι διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν επαναλαμβάνονται στην Γενεύη [1] αυτή την εβδομάδα, οι παρατηρητές και οι φορείς χάραξης πολιτικής είναι ξεκάθαρα διχασμένοι σχετικά με το ρόλο των οικονομικών κυρώσεων. Όσοι θέλουν να δώσουν μια ευκαιρία στις διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα και του υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι, πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να είναι πρόθυμοι να ελαφρύνουν τις κυρώσεις με αντάλλαγμα την συνεργασία τού Ιράν. Εκείνοι που παραμένουν καχύποπτοι για τις προθέσεις τού Ιράν, συμπεριλαμβανομένων πολλών στο Κογκρέσο, υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να διπλασιάσουν τις κυρώσεις για να αναγκάσουν το Ιράν να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Mohammad Javad Zarif μιλά στον Τύπο μετά από μια συνάντηση υπουργών Εξωτερικών των πέντε μόνιμων μελών τού Συμβουλίου Ασφαλείας τού ΟΗΕ, στις 16 Σεπτεμβρίου 2013. (Eric Thayer / Reuters)
Η ιστορία δείχνει ότι από την στιγμή που επιβάλλονται, η υπόσχεση άρσης των κυρώσεων συχνά προσφέρει περισσότερη μόχλευση από όση οι προσπάθειες για να κρατηθούν σε ισχύ. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κόστος των οικονομικών κυρώσεων συνέβαλε στην πρόσφατη επίθεση γοητείας τού νέου Ιρανού προέδρου, Χασάν Ρουχανί. Ωστόσο, οι κυρώσεις δεν ήταν ο μόνος λόγος για τον οποίο ήρθε στο τραπέζι των συνομιλιών: Το παράθυρο για τις διαπραγματεύσεις άνοιξε μόνο αφότου ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ένας πρόεδρος τον οποίον ο ανώτατος ηγέτης τού Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δεν εμπιστευόταν πλέον, αντικαταστάθηκε από κάποιον τον οποίον εμπιστεύεται - τουλάχιστον για την ώρα. Η εσωτερική πολιτική στο Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες θα καθορίσει το κατά πόσον αυτό το παράθυρο θα παραμείνει ανοικτό ή θα κλείσει απότομα για μια ακόμη φορά. Για να κρατηθεί ανοιχτό, ο Ρουχανί θα πρέπει να δείξει στο εγχώριο κοινό του ότι μπορεί να κερδίσει κάποια ελάφρυνση. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κογκρέσο θα πρέπει να δώσει στον Ομπάμα επαρκή ευελιξία να χειριστεί τις κυρώσεις ως το διαπραγματευτικό χαρτί που όντως είναι.