Σάββατο 19 Απριλίου 2014

Could Transnistria be the next Crimea?

In the wake of the annexation of Crimea by Russia, many are wondering who is next on President Vladimir Putin's list?


File:TransnistrianRegionMap.png 


Nato's top military commander on Sunday that Russia has a large force on Ukraine's eastern border and is worried it could pose a threat to Moldova's separatist Transnistria region.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια της έλευσης Ισραηλινού ΑΚΑΜ στην Αθήνα

Ως φυσικό επακόλουθο ενός «προαναγγελθέντος γάμου» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η τοποθέτηση Ακολούθου Άμυνας (ΑΚΑΜ) του Ισραήλ στην χώρα μας και η συζήτηση να σταματήσει εδώ. Πέραν όμως της σημασίας του γεγονότος αυτού ως μία κίνηση του Ισραήλ με την οποία επισημοποιεί την αναβαθμισμένη σχέση με την Ελλάδα, μία κρίσιμη λεπτομέρεια καταδεικνύει και τον ευρύτερο γεωπολιτικό σχεδιασμό του Τελ-Αβίβ και της Αθήνας και υπογραμμίζει τη σημασία της εξέλιξης.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη



Παρασκευή 18 Απριλίου 2014

Iran oil exports rise to 1.2 m barrels per day

Iran’s crude oil exports have hit 1.2 million barrels per day, almost doubling from eight months 

ago when the country elected a new president, a top government official said Friday.


An illustrative photo of an oil field under control of Kurdish militias near the town of Deriq, in a Kurdish area of Syria, near the border with Iraq. (photo credit: AP/Manu Brabo)
An illustrative photo of an oil field under control of Kurdish militias near the town of Deriq, in a Kurdish area of Syria, near the border with Iraq. (photo credit: AP/Manu Brabo)





Mansour Moazami, who holds the planning brief among the Islamic republic’s five deputy oil 

ministers, said the numbers were 20 percent above forecasts and they would rise further.

Εύθραυστος συμβιβασμός για την Ουκρανία

Yστερα από επτάωρες, εντατικές διαβουλεύσεις στη Γενεύη, Ουκρανία, Ρωσία, Ευρωπαϊκή Eνωση και Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν ένα είδος «Οδικού Χάρτη» για την πολιτική επίλυση της μεγαλύτερης γεωπολιτικής κρίσης στην Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η συμφωνία προβλέπει τον αφοπλισμό των άτυπων ένοπλων οργανώσεων σε όλες τις περιοχές της Ουκρανίας, την παράδοση των κρατικών κτιρίων που έχουν καταληφθεί από φιλορώσους αυτονομιστές και την παροχή αμνηστίας στους καταληψίες. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση του Κιέβου δεσμεύεται για συνταγματική αναθεώρηση, με την οποία θα δοθούν ευρύτατες εξουσίες στις ανατολικές και νότιες περιοχές, η ακριβής έκταση των οποίων μένει να συγκεκριμενοποιηθεί μέσω «εθνικού διαλόγου». Την εφαρμογή της συμφωνίας και την αποκλιμάκωση της κρίσης καλείται να επιβλέψει αποστολή του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Στη συμφωνία δεν γίνεται λόγος για τη χερσόνησο της Κριμαίας, η οποία έχει ήδη προσαρτηθεί από τη Ρωσική Ομοσπονδία.

LNG: All Boom, No Bust

As liquefied natural gas (LNG) gains significant traction with big oil and gas companies—spurred most recently by events in Ukraine even if this isn’t a logical driver—export approvals are coming online at a seemingly faster pace, and deal-making is in full throttle. Big oil is latching on to LNG because as a liquid it’s easier to store and ship, and safer too, and demand is at an all-time high and fetching nice prices particularly on the Asian market.
This week alone has brought a number of significant developments, from Shell’s supply deal with Kuwait to another export license approval in Canada for a Canadian-Japanese joint venture.

Η Αυστραλία ισορροπεί μεταξύ Ανατολής και Δύσης


Ο Πρωθυπουργός της Αυστραλίας Tony Abbott οικοδομεί μια ισορροπημένη, βιώσιμη πολιτική στην Ασία για τη χώρα του. Ένας πρωθυπουργός ο οποίος τυγχάνει αδικαιολόγητα μικρής προσοχής στην Ευρώπη, ο Abbott τελικά ξεφεύγει από τη σκιά του προκατόχου του, Kevin Rudd, ενός ειδικού σε θέματα Κίνας ο οποίος μιλά άπταιστα την διάλεκτο Mandarin. Ο νέος πρωθυπουργός προσπαθεί να βάλει ένα τέλος στην πρόσφατη επιδείνωση των οικονομικών σχέσεων μεταξύ της Αυστραλίας και της Ασίας. Αυτή τη στιγμή, εργάζεται για την επίτευξη αυτού του στόχου σε μια περιοδεία στη Βορειοανατολική Ασία. Αυτό το ταξίδι αποτελεί, μέχρι στιγμής, την καλύτερη ευκαιρία του Abbott να εκπληρώσει την μετεκλογική του δέσμευση να υπογράψει ένα «εμπορικό τρίποντο», θέτοντας σε εφαρμογή τις εμπορικές συμφωνίες με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Κίνα. Τα δύο πρώτα στοιχεία στο σχέδιό του έχουν πάει καλά: υπεγράφη μια επιτυχής συμφωνία στην Ιαπωνία τη Δευτέρα, 7 Απριλίου και άλλη μία υπεγράφη στη Νότια Κορέα, την Τρίτη 8 Απριλίου. Μια συμφωνία για την υπογραφή ενός Συμφώνου Ελεύθερων Συναλλαγών (ΣΕΣ) μεταξύ της Κίνας και της Αυστραλίας θα ολοκλήρωνε το τρίποντο του Abbott.

Το NATO μετά την Κριμαία: Πώς η Συμμαχία μπορεί ακόμα να συγκρατήσει την Ρωσία

Στις 16 Απριλίου, ο Γενικός Γραμματέας τού ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ανακοίνωσε ότι το ΝΑΤΟ θα πρέπει να ενισχύσει τις εναέριες περιπολίες του κοντά στις χώρες τής Βαλτικής, να διεξάγει κάποιους επιπλέον ελιγμούς πλοίων και να αναπτύξει στρατιωτικούς εκπαιδευτές στην περιοχή. Η απόφαση να γίνει αυτό ήταν σοφή: η αυξημένη παρουσία τού ΝΑΤΟ θα βοηθήσει τις αναγνωριστικές επιχειρήσεις και θα καθησυχάσει τα κράτη του μετώπου τού ΝΑΤΟ, τα οποία αναμφίβολα αισθάνονται ότι απειλούνται από τις πρόσφατες περιπέτειες του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία. Οι αναπτύξεις αποτελούν επίσης μια λογική και αναλογική απάντηση στην πρόσφατη παρενόχληση ενός αμερικανικού πλοίου από ρωσικέ δυνάμεις στη Μαύρη Θάλασσα.
Ένας Ρουμάνος, μέλος των ειδικών δυνάμεων αποβιβάζεται στο αμερικανικό αντιτορπιλικό USS Truxtun κατά την διάρκεια στρατιωτικής άσκησης του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, στις 19 Μαρτίου 2014. (Stoyan Nenov / Reuters)

Οι κινήσεις τού ΝΑΤΟ στην Βαλτική, ωστόσο, δεν λύνουν το πρόβλημα του πώς ο Οργανισμός θα πρέπει να απαντήσει αν η Ρωσία, πράγματι, προχωρήσει στην ανατολική Ουκρανία. Παρ’ όλο που αυτό θα μπορούσε κάποτε να ήταν αδιανόητο, ο Πούτιν έχει κάνει πολλά πράγματα αδιανόητα κατά τους τελευταίους μήνες. Γι’ αυτό αξίζει να γίνει ένας σχετικός προγραμματισμός τώρα.

Πέμπτη 17 Απριλίου 2014

Why a British exit is not inevitable

As someone who wants Britain to remain in the EU, I have long been sceptical of my side’s ability to win a referendum on that question. The two televised debates between Nick Clegg and Nigel Farage, on March 26th and April 2nd, only reinforced the gloom of pro-Europeans: opinion polls found that a clear majority of those watching thought the UKIP leader had out-performed the deputy prime minister. However, having read the latest polling from Lord Ashcroft, based on an unusually large sample of 20,000 people, and having taken part in a panel discussion with a representative sample of British voters that he had brought together, I now think that a referendum is winnable (the polling was carried out before the Clegg-Farage debates).

Why a British exit is not inevitable


I see three reasons for optimism. First, as the audience made clear during the panel discussion, a lot of people want to know more about the EU. They know that some of the media cannot be relied upon to give the facts, that the issues concerning membership are very complicated and that they would like to be better informed.

Πέρα από το ΑΕΠ: Τι παραβλέπει η μέτρηση των οικονομικών επιδόσεων σχετικά με τις… οικονομικές επιδόσεις

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι κοινότητες των οικονομολόγων χρησιμοποιούν τακτικά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), μια καταγραφή όλων των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται σε μια χώρα κατά την διάρκεια μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, ως το μέτρο τής οικονομικής απόδοσης. Αλλά το ΑΕΠ είναι ένας σχετικά καινούργιος τρόπος αξιολόγησης των οικονομιών. Στην πραγματικότητα, η ιδέα δεν είχε συλληφθεί μέχρι τις αρχές τού εικοστού αιώνα, όταν η Μεγάλη Ύφεση και μετά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ώθησαν την Ουάσιγκτον να αρχίσει να μετρά τις κρατικές δαπάνες για τις υπηρεσίες και τον πόλεμο (παλιότερα θεωρούμενο ως ένα αναγκαίο κακό που μείωνε το εθνικό εισόδημα) ως κάτι καθαρά θετικό για την οικονομία.
Η Reuters Plaza στο Λονδίνο. (Jim Jones / Courtesy Reuters)

Η δόμηση των στατιστικών τού ΑΕΠ δεν ήταν απλή, ακόμα και σε εκείνες τις πρώτες ημέρες, όταν η οικονομία ήταν λιγότερο πολύπλοκη από όσο είναι σήμερα. Χρειάστηκαν δεκαετίες σε κάμποσες χώρες ώστε να δημιουργήσουν εθνικούς λογαριασμούς και στους οικονομολόγους και στατιστικολόγους ώστε να δημιουργήσουν μεθόδους για την σύγκριση του ΑΕΠ στην πάροδο του χρόνου και μεταξύ εθνών. Και η δουλειά συνεχίζεται ως σήμερα. Ένα παράδειγμα είναι η ρύθμιση των συνολικών μεγεθών με τον πληθωρισμό ώστε να προκύψει το «πραγματικό» ΑΕΠ. Αλλά οι συνεχείς βελτιώσεις τής ποιότητας των προϊόντων, καθώς και η εισαγωγή νέων προϊόντων και υπηρεσιών με την πάροδο του χρόνου, έχουν καταστήσει πιο δύσκολο από ποτέ να υπολογιστούν οι μεταβολές των τιμών. Για παράδειγμα, ένας φορητός υπολογιστής το 2013 ήταν μια πολύ διαφορετική μηχανή από έναν φορητό υπολογιστή το 2004, ακόμα και εάν οι τιμές τους ήταν περίπου ίδιες. Πριν από μερικές δεκαετίες, εν τω μεταξύ, η τιμή των υπολογιστών ήταν άπειρη, επειδή δεν υπήρχαν υπολογιστές. Είναι δύσκολο να περιλάβει κανείς αυτόν τον μετασχηματισμό σε έναν μόνο δείκτη τιμών.

Is German Policy The Greatest Eurozone Threat? A Response To Jürgen Stark

Thomas Fazi, Jürgen Stark
Thomas Fazi

In a recent article published in the Financial Times, Jürgen Stark, a former member of the ECB’s executive board, brings the anti-inflation paranoia that the German establishment has accustomed us to since the start of the crisis to a whole new level. In his commentary, he rebuts the need for a more expansionary monetary policy for the monetary union and states that “there are no signs of deflation at the eurozone level”, thus concluding that “no further action by the ECB is required”.